ตอนที่ 16 — จุดสูงสุดของพายุ

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา

ท่ามกลางสมรภูมิอันบ้าคลั่งนี้ ‌พิรุณยืนหยัดอย่างมั่นคง ร่างกายของเขาปลดปล่อยคลื่นพลังที่มองเห็นได้ชัดเจน พลังแห่งสายลมพัดกระหน่ำรอบกายราวกับเป็นเกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง สายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างผ่าลงมาจากฟากฟ้า กลายเป็นคมดาบแห่งสวรรค์ที่พร้อมจะสังหารทุกสิ่งขวางหน้า ดาบพิรุณที่อยู่ในมือของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า แสงสีฟ้าครามสลับกับสีขาวราวกับรวบรวมแสงจากสายฟ้าที่ฟาดลงมาทั้งหมดเอาไว้

"เจ้ารู้ดีสินะ พิรุณ ​ว่าพลังของเจ้ามาจากไหน" เสียงแหบพร่าของจักรพรรดิวายุ ลอยมาตามลมราวกับจะบิดเบือนความเป็นจริง "พลังที่เจ้าครอบครองไม่ใช่ของเจ้า มันคือพลังของเหล่าเทพเจ้าที่ถูกกักขังมาเนิ่นนาน เจ้ามันก็แค่ภาชนะ เป็นเพียงเครื่องมือที่จะปลดปล่อยพวกมันออกมา"

พิรุณหัวเราะเสียงดังสะท้อนก้องภูเขา "คำพูดของเจ้าช่างน่าสมเพชยิ่งนัก ‍จักรพรรดิวายุ! เจ้ากล่าวหาว่าข้าเป็นเครื่องมือ แต่ผู้ที่ถูกหลอกใช้มาตลอดชีวิตคือเจ้าต่างหาก เจ้าถูกอำนาจและความโลภครอบงำ จนมองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า"

"ความจริงที่ข้ามองเห็นคือชัยชนะ! คือการได้ครอบครองทุกสิ่ง!" จักรพรรดิวายุตะโกนกลับ พลังหมุนวนรอบตัวเขาก่อเกิดเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา ‌สลายก้อนหินที่อยู่ใกล้เคียงให้แหลกละเอียด "เจ้าจะหยุดยั้งข้าไม่ได้! ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งข้าได้!"

"ข้าอาจจะหยุดยั้งเจ้าไม่ได้ในครั้งนี้" พิรุณกล่าวอย่างเยือกเย็น แต่แววตาฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น "แต่ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งถึงรสชาติแห่งความพ่ายแพ้! รสชาติของการสูญเสียสิ่งที่เจ้าคิดว่าครอบครอง!"

เขาเงื้อดาบพิรุณขึ้นเหนือศีรษะ แสงสว่างจากดาบยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ‍สายฟ้าที่รัวลงมาจากฟากฟ้าเหมือนจะรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวรอบตัวเขา

"จงดูนี่!" พิรุณตะโกนก้อง ร่างกายของเขากระโจนเข้าใส่จักรพรรดิวายุด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายลม พลังแห่งสายฟ้าที่รวมตัวอยู่ในดาบถูกปลดปล่อยออกมาเป็นลำแสงสีฟ้าครามขนาดมหึมา พุ่งเข้าปะทะกับพายุหมุนของจักรพรรดิวายุ

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย อากาศโดยรอบบิดเบือนไปหมด พลังที่ปะทะกันนั้นมหาศาลเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะจินตนาการได้ ​แสงสว่างวาบขึ้นมากลบทุกสิ่ง กลืนกินทุกเสียง ทุกการเคลื่อนไหว

เมื่อแสงสว่างจางลง เผยให้เห็นภาพที่น่าตกตะลึง พายุหมุนของจักรพรรดิวายุถูกกระแสลำแสงของพิรุณผ่าออกเป็นสองส่วนอย่างง่ายดาย คลื่นพลังแห่งสายลมและสายฟ้าที่เคยปกป้องจักรพรรดิวายุ บัดนี้กระจัดกระจายราวกับกระดาษ

"เป็นไปได้อย่างไร!" จักรพรรดิวายุตะโกนด้วยความตกตะลึง ​ดวงตาเบิกกว้างมองไปยังพิรุณด้วยความไม่เชื่อ "พลังของเจ้า...มันแข็งแกร่งเกินไป!"

พิรุณไม่ตอบคำใด เพียงแต่ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย แต่แววตายังคงฉายประกายแห่งชัยชนะ

"เจ้าน่ะ...ยังห่างไกลนัก" พิรุณกล่าวเสียงเบา แต่ทุกคำพูดเต็มไปด้วยพลัง "เจ้าหลงระเริงในพลังที่เจ้ามี ​จนลืมไปว่ายังมีสิ่งที่เหนือกว่านั้นเสมอ"

เขาชี้ดาบพิรุณไปที่กลางอกของจักรพรรดิวายุ "พลังของข้า...ไม่ใช่แค่พลังแห่งสายฟ้า มันคือพลังแห่งความมุ่งมั่น พลังแห่งการปกป้อง พลังแห่งความหวัง! สิ่งที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ!"

พลัน! ร่างกายของพิรุณก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แสงสว่างนั้นไม่ใช่แสงจากสายฟ้า แต่เป็นแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่อบอุ่นและทรงพลัง แสงนั้นแผ่ขยายออกไปรอบกายของเขา ราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้น

"นี่คือ...พลังที่แท้จริงของข้า!" พิรุณกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "พลังแห่งเทพวายุ...ผู้ปกป้อง!"

คลื่นพลังสีขาวบริสุทธิ์พุ่งออกไปจากร่างของพิรุณ ปะทะเข้ากับร่างของจักรพรรดิวายุ พลังนั้นไม่เหมือนกับพลังแห่งสายฟ้าที่ทำลายล้าง แต่มันกลับรุนแรงยิ่งกว่า ร่างกายของจักรพรรดิวายุเริ่มสั่นสะเทือน ผิวหนังของเขาเริ่มปรากฏรอยร้าว ราวกับกำลังจะถูกฉีกกระชากออกจากกัน

"ไม่นะ! ไม่! ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้!" จักรพรรดิวายุพยายามต่อต้าน แต่พลังของพิรุณนั้นเหนือกว่าทุกสิ่ง เขาเห็นภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัว ภาพของเขาในวัยเยาว์ที่ถูกทอดทิ้ง ภาพของความอ่อนแอที่เขาเกลียดชัง ภาพของความปรารถนาที่จะมีพลังอำนาจเพื่อไม่ให้ถูกเหยียบย่ำอีกต่อไป

"พลัง...พลังที่ข้าไขว่คว้ามาตลอด..." เขาพึมพำ ดวงตาเริ่มเลือนราง "ข้า...ข้าเกือบจะได้มันแล้ว..."

แต่แล้ว...ทุกอย่างก็จบลง

ร่างของจักรพรรดิวายุ สลายกลายเป็นละอองฝุ่นที่ล่องลอยไปตามกระแสลมที่พิรุณสร้างขึ้น ปรากฏการณ์อันน่าหวาดหวั่นนี้จบลงอย่างเงียบงัน ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมยอดเขา

พายุที่โหมกระหน่ำก่อนหน้านี้ ค่อยๆ สงบลง เมฆครึ้มที่ปกคลุมท้องฟ้าเริ่มจางหายไป เผยให้เห็นแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องลงมา

พิรุณยืนนิ่ง มองไปยังจุดที่จักรพรรดิวายุเคยยืนอยู่ ก่อนจะก้มลงมองดาบพิรุณในมือ แสงสว่างจากดาบเริ่มจางหายไปเช่นกัน เหลือเพียงประกายสีฟ้าครามที่ยังคงแลดูทรงพลัง

"จบลงแล้ว..." เขาพึมพำ

แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เขากลับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ

ท้องฟ้า...ที่เคยมีแต่เมฆครึ้มและสายฟ้า บัดนี้กลับมีสิ่งอื่นปรากฏขึ้นมา

เป็นกลุ่มก้อนพลังงานสีดำทะมึนที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับหลุมดำขนาดมหึมาที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

"นี่มันอะไรกัน..." พิรุณเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

กลุ่มก้อนพลังงานสีดำนั้นยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มันกำลังส่งแรงดึงดูดที่มหาศาลราวกับจะฉุดกระชากทุกสิ่งให้เข้าไปในตัวมัน

ทันใดนั้น! เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากกลุ่มก้อนพลังงานนั้น

"เจ้าคิดว่า...การกำจัดข้า...มันจะจบแค่นั้นรึ...เทพวายุ?"

เสียงนั้นเย็นเยียบ เต็มไปด้วยความชั่วร้ายที่ยากจะบรรยาย

พิรุณรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความรู้สึกที่บ่งบอกถึงภัยพิบัติที่ยิ่งใหญ่กว่าจักรพรรดิวายุหลายเท่า

เขาเงื้อดาบพิรุณขึ้นอีกครั้ง แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดูไม่มั่นคงเท่าเมื่อครู่

"ไม่ว่าจะเป็นใคร...ก็ตาม..." พิรุณกล่าวเสียงหนักแน่น "ข้าจะไม่ยอมให้มันทำร้ายใครได้อีก!"

กลุ่มก้อนพลังงานสีดำเริ่มพ่นเอาสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดออกมา ร่างกายของพวกมันบิดเบี้ยว ผิวหนังสีคล้ำ ดวงตาสีแดงฉาน สัตว์ร้ายเหล่านี้กำลังกรูกันเข้ามาหาพิรุณ

พิรุณรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็นตัวตนจริง แต่สัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายที่แผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน

การต่อสู้ ณ จุดสูงสุดของพายุ...ยังคงดำเนินต่อไป...และบททดสอบที่แท้จริง...กำลังจะเริ่มต้นขึ้น.