ตอนที่ 18 — พายุพิโรธ สยบศัตรู

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ‌ท่ามกลางม่านหมอกหนาทึบและเมฆครึ้มที่ปกคลุมราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง มีร่างหนึ่งยืนหยัดอย่างทระนง นั่นคือ พิรุณ ในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มที่ปลิวไสวตามแรงลม ดวงตาคมกริบราวกับสายฟ้าที่พร้อมจะฟาดลงมา ฉายแววเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางความบ้าคลั่งของธรรมชาติ ​พิรุณกลับสงบนิ่ง ราวกับศูนย์กลางของพายุที่กำลังก่อตัว

เบื้องหน้าเขาคือเหล่านักรบแห่งเผ่าเงาที่ยกทัพมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จำนวนของพวกมันราวกับจะไม่มีวันสิ้นสุด แต่ละตัวมีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว ดวงตาแดงฉานสะท้อนแสงแห่งความอาฆาต ดาบของพวกมันที่เคลือบด้วยพิษร้ายก็ส่องประกายวาววับภายใต้แสงริบหรี่ของพายุ

"เจ้ามนุษย์โง่เขลา!" เสียงแหบพร่าดังลอยมาพร้อมกับสายลม "คิดจะต้านทานพวกข้าอย่างนั้นรึ? ‍อย่าฝันไปเลย! ความตายคือชะตากรรมเดียวของเจ้า!"

พิรุณไม่ได้เอ่ยตอบ เขาเพียงยกมือขวาขึ้น ดาบพิรุณที่สลักลายสายฟ้าอันวิจิตรบรรจงพลันเปล่งประกายเจิดจ้า แสงสีฟ้าอมขาวสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่ที่ถือกำเนิดขึ้นกลางพายุ

"คำพูดของพวกเจ้า มันก็เป็นเพียงเสียงหอนของหมาป่าที่หวังจะขู่กวางตัวน้อย" พิรุณเอ่ยเสียงเย็นเยียบ แต่ทว่าทรงพลัง ‌"ข้าได้ยินมันมามากพอแล้ว ตั้งแต่วันที่ข้าถูกทอดทิ้ง จนถึงวันที่ข้าพบพลังที่แท้จริงของข้า"

สิ้นเสียงคำพูด มือซ้ายของพิรุณก็เริ่มรวบรวมพลัง อากาศรอบกายพลันบิดเบี้ยว สังเกตได้ถึงกระแสลมที่หมุนวนอย่างรุนแรง ลมนั้นไม่ใช่เพียงลมธรรมดา แต่มันคือพลังงานบริสุทธิ์ที่พร้อมจะปะทุ

"เปิดตาดูให้ดี ‍เหล่าเงามืด" พิรุณกระซิบ "นี่คือพลังที่พวกเจ้าไม่มีวันเข้าใจ... พลังแห่งเทพวายุ!"

ทันใดนั้นเอง พิรุณก็สะบัดดาบพิรุณขึ้นฟ้า แสงดาบสาดส่องไปทั่วทุกทิศ พายุที่โหมกระหน่ำพลันสงบลงเพียงชั่วพริบตา ท้องฟ้าที่เคยดำมืดกลับสว่างวาบขึ้นมาด้วยประกายสายฟ้าสีครามที่ร้อยเรียงกันเป็นเส้นสายอันทรงพลัง

"สายฟ้าพิโรธ!" ​พิรุณตะโกนก้อง

ลำแสงสายฟ้าสีครามเข้มพุ่งแหวกอากาศราวกับอสรพิษร้าย ตรงเข้าใส่เหล่าศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าจะฉีกขาด

เหล่าศัตรูพยายามหลบหลีก แต่สายฟ้าของพิรุณนั้นรวดเร็วดุจดังความคิด มันเลื้อยพันไปมาราวกับมีชีวิต บดขยี้ร่างของพวกมันจนแหลกละเอียดเป็นจุล บางตัวที่รอดพ้นจากการโจมตีโดยตรงก็ต้องหวีดร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อพลังแห่งสายฟ้าแผดเผาผิวหนังอันดำมืดของพวกมัน

"เป็นไปไม่ได้!" ​หัวหน้าเผ่าเงา ตะโกนลั่นด้วยความตกตะลึง "พลังเช่นนี้... มันไม่ใช่ของมนุษย์! เจ้าเป็นใครกันแน่!"

พิรุณเพียงยิ้มมุมปาก "ข้าคือผู้ที่ถูกทอดทิ้ง... และเป็นผู้ที่ค้นพบพลังอันไร้ขีดจำกัด"

ขณะที่เหล่าศัตรูกำลังสับสนและหวาดกลัว พิรุณก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ​ร่างของเขาลอยลิ่วไปกลางอากาศราวกับไม่มีน้ำหนัก จากนั้น เขาก็รวบรวมพลังลมอีกครั้ง คราวนี้ พลังลมนั้นไม่ได้ก่อตัวเป็นกระแสหมุนวน แต่กลับกลายเป็นปีกแห่งสายลมสีขาวบริสุทธิ์ที่แผ่กว้างอยู่ด้านหลัง

"กระแสลมสวรรค์!"

ปีกแห่งสายลมพลันพัดกระหน่ำลงมาอย่างรุนแรง หอบเอาฝุ่นผงและก้อนหินขึ้นไปบนอากาศ สร้างม่านหมอกที่บดบังสายตาของเหล่าศัตรู เมื่อเหล่านักรบเงาเสียการทรงตัวและมองไม่เห็น พิรุณก็ใช้ดาบพิรุณฟันลงมาเป็นวงกว้าง

"ดาบพิรุณ... สยบศัตรู!"

ลำแสงดาบสีฟ้าอมขาวพุ่งออกมาเป็นคลื่นพลังอันมหาศาล กวาดล้างเหล่าศัตรูที่กำลังอ่อนแอจนหมดสิ้น เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วหุบเขา

"นี่มัน... พลังของเทพเจ้า!"

"ข้าไม่เชื่อ... ข้าไม่เชื่อ!"

แต่ไม่ว่าพวกมันจะเชื่อหรือไม่ พลังของพิรุณก็คือความจริงตรงหน้า

หัวหน้าเผ่าเงาที่เหลือรอด ได้รับบาดเจ็บสาหัส ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เขาพยายามรวบรวมกำลังที่เหลืออยู่เพื่อหลบหนี "ข้าจะกลับมา! ข้าจะกลับมาพร้อมกับกองทัพที่แข็งแกร่งกว่านี้! เจ้า... เจ้าจะไม่ได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขตลอดไป!"

พิรุณมองตามร่างที่กำลังหลบหนีไป โดยไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้าน เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น การต่อสู้ครั้งนี้อาจจะจบลง แต่ยังมีศัตรูอีกมากมายที่รอคอยเขาอยู่

"การข่มขู่ของเจ้า... มันก็เป็นเพียงเสียงกระซิบของสายลมที่กำลังจะพัดผ่านไป" พิรุณกล่าวเสียงเรียบ "เมื่อใดที่เจ้ากล้าพอจะกลับมาอีกครั้ง... ข้าจะรอต้อนรับเจ้าด้วยพายุที่รุนแรงกว่าเดิม"

เมื่อเหล่าศัตรูที่เหลือล่าถอยไปจนหมดสิ้น พิรุณก็ค่อยๆ ลดระดับลงสู่พื้นดิน เขากระชับดาบพิรุณในมือที่ยังคงส่องประกายอยู่เบาๆ ร่างกายของเขาเหนื่อยล้า แต่จิตใจยังคงเปี่ยมไปด้วยพลัง

พายุที่โหมกระหน่ำก่อนหน้านี้เริ่มคลี่คลาย เมฆครึ้มค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาบนยอดเขา ราวกับจะมอบคำอวยพรให้กับวีรบุรุษผู้ยืนหยัด

พิรุณมองออกไปสุดขอบฟ้า ลมที่พัดผ่านใบหน้าของเขานั้นรู้สึกเย็นสบาย ต่างจากลมที่เคยพัดพาความเจ็บปวดในอดีต

"ข้าคือเทพวายุ... และข้าคือพิรุณ" เขาพึมพำกับตัวเอง "พลังนี้... ไม่ได้มีไว้เพื่อการทำลายล้างเพียงอย่างเดียว แต่มีไว้เพื่อปกป้อง..."

เขายกดาบพิรุณขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อรำลึกถึงพลังที่เขาได้มา การฝึกฝนที่หนักหน่วง การเผชิญหน้ากับความสิ้นหวัง และการค้นพบตัวตนที่แท้จริง

"แต่ก่อนที่จะปกป้องผู้อื่น... ข้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้"

เขารู้ดีว่าการต่อสู้กับเผ่าเงาเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น และยังมีภัยคุกคามอีกมากมายที่รอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า การได้สัมผัสกับพลังอันไร้ขีดจำกัดนี้ ทำให้เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง

ดวงตาของพิรุณทอประกายแห่งความมุ่งมั่น เขาจะใช้พลังแห่งสายลมและสายฟ้าเพื่อปกป้องโลกใบนี้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม

แต่ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดถึงชะตากรรมของตนเองนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"ท่านพิรุณ..."

พิรุณสะดุ้งเล็กน้อย เขาหันกลับไปมอง ท่ามกลางเงาไม้ที่เริ่มส่องแสงอาทิตย์รอดผ่านเข้ามา ปรากฏร่างของหญิงสาวนางหนึ่ง ใบหน้างดงามราวกับเทพธิดา ดวงตาของเธอสะท้อนแววแห่งความกังวล

"ท่าน... ท่านบาดเจ็บหรือไม่?" นางถาม เสียงสั่นเครือ

พิรุณสบตากับนาง เขารู้จักนางดี... นางคือ "บุปผา" หญิงสาวที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้เมื่อครั้งยังอ่อนแอ และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา

"ข้าสบายดี" พิรุณตอบ พร้อมรอยยิ้มจางๆ "ข้าเพียงแต่... กำลังใคร่ครวญถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป"

บุปผาเดินเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ "ท่านได้แสดงพลังที่ยิ่งใหญ่... จนข้าไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง"

"พลังนี้... มันเป็นของข้า" พิรุณกล่าว "และข้าจะใช้มันเพื่อ... เหตุผลที่ถูกต้อง"

ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่เพิ่งจะสงบลงพลันกลับมืดครึ้มอีกครั้ง แต่คราวนี้ ไม่ใช่เมฆครึ้มจากพายุ แต่เป็นเงาขนาดมหึมาที่ทอดลงมาปกคลุมยอดเขา

เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นมาจากเบื้องบน ราวกับสิ่งมีชีวิตโบราณที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นจากหลับใหล

"อะไรนั่น?" บุปผาร้องอุทานด้วยความตกใจ

พิรุณเงยหน้ามองขึ้นไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สิ่งที่เขาเห็น... มันเกินกว่าจินตนาการใดๆ

มันคือ "มังกรเงา" สัตว์ร้ายในตำนานที่เล่าขานกันว่ามีพลังทำลายล้างมหาศาล ร่างกายของมันปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำสนิท ดวงตาสีแดงก่ำราวกับไฟนรก ปีกของมันกว้างใหญ่จนสามารถบดบังแสงอาทิตย์ได้ทั้งดวง

"มังกรเงา..." พิรุณพึมพำ "มันมาทำอะไรที่นี่?"

มังกรเงาอ้าปากกว้าง เปลวเพลิงสีดำสนิทพวยพุ่งออกมาจากลำคอ เตรียมพร้อมที่จะสังหารทุกสิ่งมีชีวิตที่ขวางหน้า

พิรุณกุมดาบพิรุณแน่น เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าที่เคยเจอมา... ศัตรูที่อาจจะทำให้พลังของเขาต้องถูกทดสอบถึงขีดสุด!