ตอนที่ 21 — พายุพิโรธ ท่ามกลางคมดาบ

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ‌ท่ามกลางม่านหมอกหนาทึบที่บดบังทัศนียภาพ บดบังแม้กระทั่งแสงแห่งตะวัน ผู้ที่ยืนหยัดอยู่บนยอดเขาสูงเสียดฟ้าแห่งนี้ คือ "พิรุณ" ชายหนุ่มผู้มีดวงตาคมกล้าดุจสายฟ้าแฝงแววเหงาเศร้า ดาบในมือของเขากระจ่างแสงเจิดจ้า ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ ​ราวกับเป็นหัวใจที่เต้นรัวของพายุลูกนี้

"เจ้าจะยังคงยืนกรานเช่นนั้นอีกหรือ พิรุณ?" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังราวกับเสียงสะท้อนจากก้นบึ้งของหุบเขา เป็นเสียงของ "อสุรา" อดีตศิษย์ของสำนักเดียวกับพิรุณ ผู้ที่ความแค้นกัดกินหัวใจจนกลายเป็นอสูรร้าย

พิรุณไม่ตอบ ‍เขาเพียงแต่ยกดาบพิรุณขึ้นสูง ปลายดาบชี้ตรงไปยังอสุราที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ท่ามกลางสายลมที่กระชากเสื้อผ้าของเขากระพือวูบ สภาพของอสุรานั้นย่ำแย่กว่าเดิม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลที่ยังไม่ทันจะสมาน ดวงตาแดงก่ำด้วยความเกลียดชังที่สุมแน่น

"ข้าไม่เข้าใจ ว่าทำไมเจ้าต้องมายุ่งกับเรื่องของข้า" พิรุณกล่าว ‌เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย แต่กลับแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "หากเจ้ายังคงยึดติดกับอดีตเช่นนี้ เจ้าจะไม่มีวันพบเจอความสงบสุข"

"ความสงบสุข? คำนี้มีความหมายกับข้าได้อย่างไร!" อสุราหัวเราะเสียงแหบพร่า "เจ้ามันผู้ที่ได้รับการยกย่อง ผู้ที่เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ ‍แต่ข้าเล่า...ข้าคือเศษเดน ผู้ที่ถูกทอดทิ้ง! เจ้าจะเข้าใจความเจ็บปวดนี้ได้อย่างไร!"

ลมพายุยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับจะตอบรับคำพูดอันเจ็บปวดของอสุรา เม็ดฝนหยาบกร้านสาดซัดลงมา ปะทะเข้ากับผิวหนังของทั้งสองคนอย่างไม่ปรานี

"ข้าก็เคยถูกทอดทิ้ง" พิรุณกล่าว น้ำเสียงของเขาแฝงความรู้สึกอันลึกซึ้ง ​"ข้าไม่เคยขอให้ใครมารู้สึกสงสาร แต่ข้าเลือกที่จะลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง"

"คำพูดของเจ้ามันก็เป็นเพียงคำปลอบใจลมๆ แล้งๆ!" อสุราตะโกนกลับ "เจ้าไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของคนที่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง! พลังของเจ้า...มันช่างน่าสมเพช! ตราบใดที่เจ้ายังคงยืนอยู่ตรงนี้ พลังที่แท้จริงของเจ้าก็จะถูกจำกัด!"

คำพูดของอสุราเหมือนมีมนต์สะกดบางอย่าง ​พิรุณสัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนภายใน ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้าน พลังแห่งสายลมและสายฟ้าที่เคยสงบนิ่ง กลับพลุ่งพล่านราวกับจะระเบิดออกมา

"เจ้าพูดเรื่องพลังที่แท้จริงหมายถึงอะไร?" พิรุณถาม เขาพยายามควบคุมลมหายใจ

"พลังที่แท้จริงของเทพวายุ!" อสุราหัวเราะเยาะ "พลังที่สามารถกลืนกินทุกสิ่ง! ​พลังที่เจ้ากลัวที่จะปลดปล่อยมันออกมา!"

เมื่อเอ่ยถึง "เทพวายุ" ร่างของพิรุณแข็งทื่อขึ้นไปอีก เขาจำได้ทันทีว่านั่นคือชื่อเดิมของเขา ก่อนที่เขาจะถูกทอดทิ้งและได้รับชื่อ "พิรุณ" อันเป็นเหมือนเครื่องหมายแห่งความอ้างว้าง

"เจ้า...รู้เรื่องนั้นได้อย่างไร?" พิรุณถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"ข้าสืบหามานาน!" อสุราประกาศก้อง "ข้าสืบหาความจริงเบื้องหลังการหายตัวไปของเหล่าผู้วิเศษโบราณ! และข้าก็พบว่า...เจ้าคือส่วนหนึ่งของปริศนานั้น!"

สายฟ้าฟาดลงมาเปรี้ยงปร้างอย่างบ้าคลั่ง แสงสว่างวาบสะท้อนให้เห็นใบหน้าของอสุราที่เต็มไปด้วยความคลั่งแค้น ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไป ร่างกายของเขาใหญ่โตขึ้น ผิวหนังกลายเป็นเกล็ดสีดำสนิท ดวงตาแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม

"ข้าจะปลดปล่อยความจริงที่ถูกซ่อนเร้นทั้งหมดออกมา!" อสุราตะโกน "และเจ้า! เจ้าจะต้องอยู่เป็นพยาน!"

สิ้นเสียง ร่างอสูรของอสุราพุ่งเข้าใส่พิรุณด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ พิรุณชักดาบพิรุณออกมาป้องกัน ดาบส่องแสงเจิดจ้า ดุจดาวตกที่ถูกดึงเข้ามาสู่โลก

"ถ้าเจ้าคิดว่าพลังของข้าคือความน่าสมเพช..." พิรุณกล่าว เสียงของเขาค่อยๆ หนักแน่นขึ้น "งั้นเจ้าก็จะได้เห็นพลังที่แท้จริงของข้า!"

พิรุณปลดปล่อยพลังแห่งสายลมออกมาอย่างมหาศาล ลมพายุรอบกายเขาทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก จนมีลักษณะคล้ายพายุหมุนขนาดเล็กที่คอยปกป้องเขาอยู่ เขายกดาบพิรุณขึ้นสูงอีกครั้ง ปลายดาบส่องประกายราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

"เจ้าพูดถูก..." พิรุณกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจอันน่าเกรงขาม "พลังที่แท้จริงของเทพวายุ...มันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะมาดูถูกได้!"

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าเจิดจ้าก็พุ่งออกมาจากปลายดาบพิรุณ มันไม่ใช่เพียงแค่สายฟ้า แต่เป็นสายฟ้าที่ห่อหุ้มไปด้วยพลังแห่งสายลมที่บิดเกลียวอย่างรุนแรง พุ่งตรงเข้าปะทะกับร่างอสูรของอสุรา

การปะทะกันของพลังทั้งสองฝ่ายก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หินผาที่อยู่ใกล้เคียงเริ่มแตกร้าว ท่ามกลางพายุที่ดูเหมือนจะโกรธแค้นยิ่งกว่าเดิม

"เจ้า...เจ้ามัน...!" อสุราพยายามจะพูด แต่คำพูดของเขาก็ถูกกลืนกินไปกับเสียงคำรามของพายุ

พิรุณไม่ลังเล เขาปลดปล่อยพลังออกมาอย่างต่อเนื่อง ดาบพิรุณโบกสะบัดราวกับมีชีวิต พลังแห่งสายลมและสายฟ้าหลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย มันไม่ใช่เพียงแค่การต่อสู้ แต่มันคือการปลดปล่อยความรู้สึกที่ถูกกดทับไว้มานาน

"นี่คือพลังของข้า!" พิรุณตะโกน "พลังที่ข้าจะใช้ปกป้อง!"

ลำแสงสายฟ้าที่สาดกระจายออกไปจากดาบพิรุณ บิดเกลียวเป็นเกลียวคลื่นแห่งพลัง สาดกระหน่ำเข้าใส่ร่างอสูรของอสุราอย่างไม่หยุดยั้ง อสุราคำรามด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงพยายามต่อสู้กลับ

"เจ้า...จะไม่มีวันเข้าใจ!" อสุราตะโกนกลับ "เจ้าไม่มีวันเข้าใจความแค้นของข้า!"

"ความแค้นจะนำพาเจ้าไปสู่ความพินาศเท่านั้น!" พิรุณกล่าว "และข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้ากำลังปกป้อง!"

พิรุณรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีไว้ที่ปลายดาบ ร่างกายของเขาเปล่งประกายสีฟ้าเจิดจ้า ราวกับเทพเจ้าแห่งพายุที่กำลังสำแดงฤทธิ์ พายุรอบกายเขาหมุนวนเร็วขึ้น รุนแรงขึ้น จนก่อตัวเป็นพายุหมุนขนาดใหญ่

"พลังแห่งเทพวายุ...จงพิโรธ!" พิรุณตะโกน

ลำแสงสายฟ้าพุ่งออกมาจากดาบพิรุณอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่แค่ลำแสง แต่เป็นดั่งพายุสายฟ้าขนาดย่อมที่พุ่งเข้าใส่ร่างอสูรของอสุราโดยตรง การปะทะกันครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้ง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม หินผาที่อยู่รอบๆ แตกกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ร่างอสูรของอสุราถูกผลักกระเด็นไปไกล เขาพยายามจะยันตัวขึ้น แต่พลังของพิรุณนั้นรุนแรงเกินไป

"เจ้า...เจ้ายังไม่...!" อสุราพยายามจะพูด แต่เขาก็ทรุดลงไป

พิรุณก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่อสุรา เขาเห็นความสิ้นหวังและความพ่ายแพ้ฉายชัดในดวงตาของอสุรา

"ข้าไม่ต้องการจะทำร้ายเจ้า" พิรุณกล่าว "แต่เจ้าเลือกเส้นทางนี้เอง"

ขณะที่พิรุณกำลังจะปลดปล่อยพลังครั้งสุดท้ายเพื่อยุติการต่อสู้ เขาพลันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่ไหลออกมาจากร่างของอสุรา มันไม่ใช่เลือด แต่เป็นเมือกสีดำข้นที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า

"นี่มันอะไรกัน?" พิรุณขมวดคิ้ว

ทันใดนั้น เมือกสีดำข้นเหล่านั้นก็เริ่มเคลื่อนไหว มันคลานเลื้อยออกจากร่างของอสุรา และเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างบางอย่าง

"แย่แล้ว..." พิรุณพึมพำ "นี่ไม่ใช่พลังของอสุรา...แต่มันคือสิ่งที่เข้าสิงเขา!"

เมือกสีดำข้นเหล่านั้นรวมตัวกันเป็นรูปร่างที่น่าสะอิดสะเอียน มันมีรูปร่างคล้ายแมงมุมยักษ์ที่มีขาแหลมคมหลายข้าง ดวงตาของมันสีแดงก่ำ สะท้อนแสงสายฟ้าของพิรุณ

"สิ่งมีชีวิตจากแดนอเวจี..." พิรุณกล่าวด้วยความตระหนัก "ข้าถูกล่อลวงมาที่นี่!"

อสุราที่เคยยืนอยู่ตรงหน้าเขา บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเปลือกนอกที่ว่างเปล่า ร่างกายของเขาค่อยๆ สลายไป เหลือเพียงเมือกสีดำที่รวมตัวกันเป็นอสูรร้ายตัวใหม่

"เจ้า...เจ้าไม่ควรจะ...ปลดปล่อยพลังนั้นออกมา..." เสียงแหบพร่าดังออกมาจากอสูรร้ายตัวใหม่ มันไม่ใช่เสียงของอสุราอีกต่อไป แต่มันคือเสียงของสิ่งมีชีวิตโบราณอันน่าสะพรึงกลัว

"เจ้าคือตัวการที่ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ใช่หรือไม่!" พิรุณถาม

"ข้าคือผู้ที่อยู่เบื้องหลัง...ผู้ที่คอยชักใย..." อสูรร้ายตอบ "และเจ้า...เจ้าเพิ่งจะปลดปล่อยสิ่งที่ข้าต้องการให้ปรากฏออกมา!"

อสูรร้ายเงื้อขาแหลมคมขึ้นสูง เตรียมพร้อมที่จะโจมตีพิรุณ พายุที่เคยโหมกระหน่ำ บัดนี้กลับเงียบสงัดลงไปชั่วขณะ ราวกับจะรอคอยดูบทสรุปของหายนะที่จะเกิดขึ้น

พิรุณยืนนิ่ง สายตาคมกริบจับจ้องไปที่อสูรร้ายเบื้องหน้า เขาตระหนักได้ว่าการต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และศัตรูที่เขาเผชิญหน้าอยู่นี้...น่ากลัวยิ่งกว่าอสุราหลายเท่านัก

ดาบพิรุณในมือของเขาส่องประกายเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบอันยิ่งใหญ่ที่จะมาถึง