ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ท่ามกลางพายุอันบ้าคลั่งนั้น ร่างของพิรุณยืนหยัดอย่างมั่นคง ราวกับต้นโอ๊กที่หยั่งรากอันแข็งแกร่งกลางมหาสมุทร เขากระชับด้ามดาบพิรุณในมือ แสงสีฟ้าอ่อนประกายเจิดจ้าสะท้อนบนเกล็ดมังกรสีเข้มที่ปกคลุมอาวุธคู่กายอย่างน่าเกรงขาม
ศัตรูเบื้องหน้าคือเหล่าอสูรร้ายที่ถูกส่งมาเพื่อปิดฉากชีวิตของเขา อสูรเหล่านั้นมีรูปลักษณ์น่าเกลียดน่ากลัว มีผิวหนังหนาเตอะเหมือนหินผา ดวงตาแดงฉานลุ่มลึกไปด้วยความอาฆาตแค้น เสียงคำรามของพวกมันดังเสียดแทงโสตประสาท ท่ามกลางเสียงฟ้าคะนองที่ดังไม่หยุดหย่อน พวกมันกรูกันเข้ามาหมายจะบดขยี้พิรุณให้แหลกลาญ
"แกคิดว่าจะหนีรอดไปได้รึ เทพไร้ค่า!" เสียงแหบพร่าของอสูรตนหนึ่งดังขึ้น มันมีขนาดใหญ่กว่าอสูรตนอื่น ๆ ราวเท่าตัว แขนทั้งสองข้างที่ใหญ่โตราวกับต้นไม้ใหญ่กำหมัดแน่นจนข้อต่อปูดโปน "ที่นี่คือสุสานของแก!"
พิรุณไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน พลังแห่งสายลมและสายฟ้าที่เขาเคยผนึกไว้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มกำลัง สายลมหมุนวนรอบกายเขา ก่อเกิดเป็นพายุหมุนขนาดย่อมที่พัดพาก้อนหินและเศษดินปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ ฟ้าแลบสีขาวสว่างวาบขึ้นเป็นระยะ ๆ ส่องให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายของเขาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งพลัง
"ข้าไม่เคยคิดที่จะหนี" เสียงของพิรุณดังขึ้นอย่างเยือกเย็นแต่ก้องกังวานไปทั่วหุบเขา "ข้าเพียงแต่รอคอยเวลาที่จะชำระบัญชี"
ทันใดนั้นเอง พิรุณก็เงื้อดาบพิรุณขึ้นเหนือหัว แสงสว่างจากดาบยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบจะแสบตา ท้องฟ้าเบื้องบนที่มืดครึ้มเริ่มมีสีเข้มขึ้นกว่าเดิม ราวกับกำลังจะถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ
"สายฟ้าพิรุณ!" เสียงตะโกนก้องกังวานของพิรุณดังขึ้นพร้อมกับการเหวี่ยงดาบลงอย่างสุดแรง
พลั่ก!
ลำแสงสายฟ้าสีครามขนาดมหึมา พุ่งออกจากปลายดาบพิรุณ สาดแสงเจิดจ้าเข้าใส่เหล่าอสูรร้ายอย่างไม่ปรานี ลำแสงนั้นทรงพลังจนพื้นดินที่มันปะทะแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ เสียงกรีดร้องโหยหวนของอสูรดังระงมไปทั่ว เมื่อสายฟ้าฟาดลงไป เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้น พร้อมกับเปลวเพลิงสีฟ้าที่ลุกไหม้ไปทั่วบริเวณ
อสูรตนหนึ่งที่ใหญ่โตที่สุด พยายามยกแขนขึ้นมาป้องกันลำแสงสายฟ้า แต่พลังทำลายล้างนั้นมหาศาลเกินกว่าที่มันจะต้านทานได้ ผิวหนังหินผาของมันแตกกระจาย เศษหินเหล่านั้นปลิวว่อนไปตามแรงอัดของสายฟ้า ก่อนที่ร่างของมันจะถูกบดขยี้จนแหลกลาญ
"เป็นไปได้อย่างไร!" อสูรตนอื่น ๆ ร้องตะโกนด้วยความตกตะลึง พวกมันไม่เคยคาดคิดว่ามนุษย์ธรรมดาจะมีพลังทำลายล้างได้มากถึงเพียงนี้
พิรุณไม่ให้โอกาสพวกมันได้ตั้งตัว เขากระโดดขึ้นไปบนอากาศ หมุนตัวกลางอากาศอย่างงดงาม ก่อนจะปล่อยพลังแห่งสายลมออกมาอีกครั้ง
"วายุสังหาร!"
สายลมหมุนวนรอบตัวเขาอย่างรุนแรงขึ้น พัดพาเอาเศษซากปรักหักพังของอสูรที่ถูกสายฟ้าฟาดจนแหลกลาญปลิวไปทั่วราวกับหิมะสีดำ เศษหินเหล่านั้นถูกสายลมพัดให้หมุนคว้าง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เหล่าอสูรที่เหลืออย่างรวดเร็วและรุนแรง
ปัง! ปัง! ปัง!
เศษหินเหล่านั้นกระทบเข้ากับร่างกายที่แข็งแกร่งของอสูรราวกับลูกศรอาบยาพิษ พวกมันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของพวกมันเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้น
"นี่คือบทเรียนสำหรับพวกแก!" พิรุณพูดพร้อมกับร่อนลงสู่พื้นอย่างสง่างาม "อย่าได้ดูถูกพลังแห่งสายลมและสายฟ้าอีกต่อไป"
เขาเดินเข้าไปหาอสูรตนหนึ่งที่กำลังบาดเจ็บสาหัส มันพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"เจ้า...เจ้าคือใครกันแน่?" อสูรตนนั้นถามเสียงสั่นเครือ
พิรุณหยุดยืนตรงหน้ามัน เขามองเข้าไปในดวงตาที่แดงฉานของมันอย่างไม่เกรงกลัว "ข้าคือพิรุณ" เขาตอบ "และข้าคือคนที่พวกแกจะไม่มีวันลืม"
สิ้นเสียงของพิรุณ เขาก็เหวี่ยงดาบพิรุณลงไปอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่สายฟ้า แต่เป็นลำแสงสีเขียวมรกตที่พุ่งออกมาจากดาบ พุ่งเข้าใส่ร่างของอสูรตนนั้นอย่างรวดเร็ว
ฉัวะ!
ร่างของอสูรตนนั้นขาดสองท่อน ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างสิ้นฤทธิ์
เหล่าอสูรร้ายที่เหลือเห็นดังนั้นก็แตกตื่น พวกมันไม่มีความคิดที่จะสู้ต่ออีกต่อไป มีเพียงความหวาดกลัวสุดขีดที่ครอบงำจิตใจ
"หนีเร็ว!" อสูรตนหนึ่งตะโกน ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต
พิรุณมองตามร่างของพวกมันที่วิ่งหนีไปด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "พวกแกจะหนีไปได้ไกลแค่ไหนกัน?"
เขาเงื้อดาบพิรุณขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อปลดปล่อยพลังที่สะสมอยู่
"วายุพิรุณ! สลาย!"
เสียงกึกก้องของเขาดังขึ้น พร้อมกับคลื่นพลังสีฟ้าขนาดมหึมาที่แผ่กระจายออกไปจากตัวเขา คลื่นพลังนั้นทรงพลังจนพื้นดินที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขาเริ่มสั่นสะเทือน ก้อนหินขนาดใหญ่เริ่มกลิ้งไปมา
เหล่าอสูรที่กำลังวิ่งหนีไป เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคลื่นพลังนี้ ก็ไม่อาจต้านทานได้ ร่างของพวกมันถูกพัดปลิวไปตามแรงลมอย่างรุนแรง ก่อนจะชนเข้ากับภูเขาหินผาอย่างแรงจนสลบไป
พิรุณยืนอยู่กลางพายุที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นอย่างสงบ เขาหลับตาลง สัมผัสได้ถึงพลังอันไร้ขีดจำกัดที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง เขารู้สึกถึงสายลมที่กำลังกระซิบกระซาบ ความรู้สึกเหมือนกำลังเชื่อมต่อกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว
"นี่คือพลังของข้า" เขาพึมพำกับตัวเอง "พลังที่เหล่าผู้กล้าในอดีตต่างใฝ่หา"
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองไปยังท้องฟ้าเบื้องบนที่เริ่มมีแสงสว่างลอดผ่านเมฆดำออกมา เขาเห็นเงาของปีกนกยักษ์ขนาดใหญ่ที่กำลังโบยบินอยู่บนท้องฟ้า
"เจ้ายังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ สินะ" พิรุณพูดขึ้น เขาหยิบเอาก้อนหินขนาดเล็กที่ตกอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วโยนมันขึ้นไปบนฟ้า
"แต่ข้าก็พร้อมเสมอ"
เขาเงื้อดาบพิรุณขึ้นอีกครั้ง แสงสว่างจากดาบยังคงเจิดจ้า ท่ามกลางพายุที่เริ่มสงบลง แต่ดูเหมือนว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของมหากาพย์ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
เขารู้ดีว่าศัตรูที่แท้จริงยังรอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า ศัตรูที่แข็งแกร่งกว่านี้มากนัก แต่เขาก็ไม่เคยกลัว
เขามีดาบพิรุณ มีพลังแห่งสายลมและสายฟ้า และที่สำคัญที่สุด เขามีหัวใจที่ไม่เคยยอมแพ้
เขาจะก้าวต่อไป จะสู้ต่อไป จนกว่าจะได้ความยุติธรรมกลับคืนมา
แต่เมื่อเขากำลังจะก้าวออกไปนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากเบื้องลึกของจิตใจของเขา
"อย่าลืม...ว่าเจ้าเป็นใคร..."
พิรุณชะงักไป เขาไม่แน่ใจว่าเสียงนั้นมาจากไหน เป็นเสียงของใครกันแน่? เป็นเสียงที่คุ้นเคย หรือเป็นเพียงเสียงหลอนที่เกิดจากความเหนื่อยล้า?
เขาพยายามเพ่งสมาธิ แต่เสียงนั้นก็จางหายไป เหลือเพียงแต่เสียงลมที่พัดผ่านยอดเขา
เขาเหลือบมองไปยังดาบพิรุณในมือ แสงสว่างจากดาบยังคงเปล่งประกายอย่างมั่นคง ราวกับจะบอกให้เขารู้ว่า พลังที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ตัวเขา ไม่ใช่จากที่อื่นใด
แต่คำพูดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา
"เจ้าเป็นใครกันแน่?"
ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพิรุณ เขาจะต้องค้นหาคำตอบให้ได้
เมื่อนั้นเองที่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ร่างกายที่บิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่างของอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง
มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เขาเคยพบเห็นมาก่อน
มันมีรูปลักษณ์ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอสูรร้ายพวกนั้นเสียอีก
"นั่นมันอะไรกัน?" พิรุณพึมพำกับตัวเอง
เขาไม่รอช้า รีบพุ่งตรงไปยังทิศทางนั้นทันที ดาบพิรุณในมือยังคงส่องประกาย นำทางเขาไปสู่เบื้องหน้า
เรื่องราวของพิรุณ เทพวายุผู้ถูกทอดทิ้ง ยังคงดำเนินต่อไป...
และมีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะปรากฏตัวขึ้น เพื่อทดสอบพลังของเขาอีกครั้ง...
สิ่งที่น่าสะพรึงกลัว...กำลังรอคอยเขาอยู่...
ดาบพิรุณไร้เทียมทาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก