ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ท่ามกลางความโกลาหลนั้น พิรุณยืนหยัดอยู่ราวกับเป็นศูนย์กลางของพายุ ดาบพิรุณในมือเปล่งประกายเจิดจ้าด้วยพลังที่ไร้ขีดจำกัด แสงสีครามเงินสาดส่องไปทั่วทุกอณูของเมฆหมอกที่มืดครึ้ม
เบื้องหน้าเขา เหล่าอสูรกายแห่งความมืดนับร้อยตนกำลังถาโถมเข้ามา พวกมันมีรูปร่างบิดเบี้ยว ผิวหนังสีดำสนิทดั่งถ่าน เปลวเพลิงสีเขียวอมม่วงลุกโชนตามดวงตาอันอำมหิต กรงเล็บแหลมคมและเขี้ยวที่แหลมราวใบมีดพร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกสลาย เสียงคำรามของพวกมันประสานกับเสียงฟ้าร้องราวกับบทเพลงแห่งความตาย
“แกมันก็แค่เศษเดนของมนุษย์ที่ถูกทอดทิ้ง!” เสียงแหลมแหบพร่าของอสูรตนหนึ่งดังขึ้น มันคือหัวหน้าของเหล่าอสูรตนนั้น รูปร่างกำยำกว่าตัวอื่น ดวงตาแดงก่ำราวกับจะลุกไหม้ “แกคิดว่าพลังที่เจ้าได้มาจากการหลอกลวงนี่จะเอาชนะพวกเราได้งั้นรึ!”
พิรุณไม่ตอบคำใด เพียงแต่ยกดาบพิรุณขึ้นสูง ปลายดาบชี้ตรงไปยังท้องฟ้า ลมพายุที่โหมกระหน่ำยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เมื่อพลังบริสุทธิ์จากตัวเขาถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ “พลังนี้ไม่ใช่การหลอกลวง” เสียงของเขาเย็นเยียบ ทว่าแฝงไปด้วยพลังอันหนักแน่น “แต่เป็นชะตากรรมที่ข้าถูกลิขิตให้ครอบครอง!”
สิ้นเสียงของเขา ดาบพิรุณก็ถูกฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว!
ฉัวะ!
ประกายแสงสีครามเงินสาดส่องไปทั่วบริเวณ พลังแห่งสายลมและสายฟ้าหลั่งไหลออกจากดาบราวกับเขื่อนที่แตกทลาย คลื่นพลังอันมหาศาลพุ่งเข้าปะทะกับเหล่าอสูรกายที่กำลังรุกคืบเข้ามา เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วหุบเขา อสูรกายหลายตนที่อยู่แถวหน้าถูกพลังดาบพิรุณฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ร่างกายของพวกมันสลายไปในพริบตา กลายเป็นเพียงธุลีสีดำที่ปลิวว่อนไปกับสายลม
“เป็นไปไม่ได้!” หัวหน้าอสูรร้องเสียงหลง มันไม่เคยคาดคิดว่าพลังของเด็กหนุ่มผู้นี้จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ “ไอ้พวกโง่! เข้าไป!”
เหล่าอสูรกายที่เหลือพากันกรูกันเข้ามาอีกครั้ง พวกมันไม่หวั่นเกรงต่อความตายอีกต่อไป เมื่อเห็นหัวหน้าของตนยังคงยืนหยัดอยู่ได้
พิรุณกระชับด้ามดาบในมือ ดวงตาของเขาฉายแววมุ่งมั่น สายลมรอบกายเขาหมุนวนเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพายุหมุนขนาดเล็กที่ห่อหุ้มร่างของเขาไว้ “ถึงเวลาที่จะต้องจบเรื่องนี้เสียที”
เขาเริ่มเคลื่อนไหว ร่างกายอันปราดเปรียวของเขาพุ่งทะยานเข้าใส่เหล่าอสูรกายอย่างรวดเร็ว ดาบพิรุณฟาดฟันไปมาด้วยความเร็วที่ตามองแทบไม่ทัน แต่ละครั้งที่ดาบกระทบ จะมีประกายแสงสีครามเงินสว่างวาบ พร้อมกับเสียงฟ้าร้องกึกก้อง อสูรกายที่ถูกดาบของเขาสัมผัสจะถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ หรือไม่ก็ถูกสายฟ้าฟาดลงกลางร่างจนระเบิดเป็นจุณ
“วายุพิฆาต!” พิรุณตะโกนก้อง เขาหมุนตัวกลางอากาศ ปลดปล่อยพลังสายลมอันมหาศาลออกไปในทิศทางตรงหน้า พายุหมุนขนาดมหึมาพุ่งเข้าปะทะกับกองทัพอสูรกายที่ยังเหลืออยู่ มันกลืนกินทุกสิ่งเข้าไปราวกับปากปล่องภูเขาไฟที่กำลังปะทุ
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังยาวนานกว่าเดิม เสียงเนื้อหนังถูกฉีกขาดและกระดูกที่แตกหักดังประสานกันเป็นบทเพลงแห่งความสิ้นหวัง เหล่าอสูรกายที่ถูกพลังวายุพิฆาตกลืนกินเข้าไป ร่างกายของพวกมันถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด ก่อนจะสลายไปอย่างรวดเร็ว
แต่หัวหน้าอสูรยังคงยืนหยัดอยู่ได้ มันใช้กรงเล็บอันแหลมคมของมันปัดป้องพลังวายุพิฆาตไว้ได้ในระดับหนึ่ง แม้จะทำให้มันบาดเจ็บสาหัส ใบหน้าอันน่าเกลียดบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น
“แก… แกจะชดใช้ด้วยชีวิต!” หัวหน้าอสูรคำราม เลือดสีดำไหลซึมออกมาจากบาดแผลทั่วร่าง มันรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เปลวเพลิงสีเขียวอมม่วงบนร่างกายลุกโชนยิ่งกว่าเดิม “นี่คือพลังแห่งความมืดที่แท้จริง! แกไม่มีทางเอาชนะข้าได้!”
มันเงื้อกรงเล็บขึ้นสูง ปลายกรงเล็บเรืองแสงสีดำเข้ม พลังอันชั่วร้ายแผ่ออกมาอย่างรุนแรง บรรยากาศรอบตัวมันเริ่มบิดเบี้ยวราวกับจะถูกดูดกลืน
พิรุณยืนนิ่ง มองดูการเคลื่อนไหวนั้นด้วยสายตาที่สงบนิ่ง เขาเห็นถึงพลังอันชั่วร้ายที่แผ่ออกมา ทว่ามันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว กลับยิ่งทำให้ความมุ่งมั่นในใจของเขาลุกโชนขึ้น
“พลังแห่งความมืดที่แท้จริงอย่างนั้นรึ?” พิรุณหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาดังท่ามกลางพายุที่เริ่มสงบลง “เจ้ายังไม่เข้าใจอะไรเลย”
เขาเงื้อดาบพิรุณขึ้นอีกครั้ง ปลายดาบสะท้อนแสงแห่งท้องฟ้าที่เริ่มเผยอออกมาระหว่างหมู่เมฆ “พลังที่แท้จริง… คือพลังที่ปกป้อง… ไม่ใช่พลังที่ทำลาย!”
ขณะที่หัวหน้าอสูรเตรียมจะปล่อยพลังโจมตี พิรุณก็พุ่งเข้าใส่!
เขาไม่ได้ใช้พลังแห่งสายลมหรือสายฟ้า แต่กลับใช้ความเร็วที่เหนือกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ ร่างของเขาหายวับไปในอากาศราวกับภาพลวงตา เพียงชั่วพริบตา เขาก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหัวหน้าอสูร
“อะไรนะ!” หัวหน้าอสูรร้องด้วยความตกใจ มันพยายามจะปัดป้อง ทว่าสายเกินไป
ดาบพิรุณส่องแสงเจิดจ้าเป็นครั้งสุดท้าย!
“พิรุณสะบั้นมาร!”
เสียงตะโกนกึกก้องของพิรุณดังขึ้นพร้อมกับการฟาดดาบลงไปเต็มแรง!
ประกายแสงสีครามเงินอันบริสุทธิ์สว่างวาบไปทั่วทั้งยอดเขา มันสว่างไสวกว่าพายุที่เคยมีมาเสียอีก แสงนั้นสาดส่องเข้าไปยังร่างของหัวหน้าอสูร ราวกับว่ามันกำลังถูกชำระล้าง
หัวหน้าอสูรกรีดร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันเริ่มสลายไปจากปลายดาบ มันพยายามจะต่อต้าน แต่พลังแห่งแสงนั้นรุนแรงเกินกว่าที่ความมืดใดจะต้านทานได้
“เป็นไปไม่ได้… พลัง… แห่ง… แสง…” เสียงของมันแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ก่อนจะขาดหายไป
ร่างของหัวหน้าอสูรสลายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเพียงแสงสีดำที่ถูกพลังแห่งดาบพิรุณดูดกลืนเข้าไป จนสิ้นซาก
เมื่อหัวหน้าอสูรสลายไป เหล่าอสูรกายที่เหลือก็ตกอยู่ในความหวาดกลัว พวกมันกรีดร้องและแตกหนีไปคนละทิศคนละทางราวกับฝูงหนูที่เห็นแมว
พิรุณยืนนิ่ง ดาบพิรุณยังคงส่องประกายอยู่ แต่ความเจิดจ้าเริ่มลดลง เขาหันมองไปรอบๆ ยอดเขาที่เคยเต็มไปด้วยเหล่าอสูรกาย บัดนี้ว่างเปล่า มีเพียงซากปรักหักพังและร่องรอยของการต่อสู้ที่เพิ่งจบลง
สายลมเริ่มสงบลง เมฆหมอกค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามสดใส แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมายังยอดเขา ราวกับเป็นการเฉลิมฉลองชัยชนะ
พิรุณถอนหายใจยาว เขาหันกลับมามองดาบพิรุณในมือ แสงสีครามเงินอ่อนๆ ยังคงเรืองรองอยู่ “จบลงเสียที…”
แต่ทว่า… ในขณะที่เขากำลังจะเก็บดาบ ทันใดนั้นเอง!
เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากเบื้องลึกของยอดเขา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ ไม่ใช่เสียงของอสูร แต่เป็นเสียงที่เย็นยะเยือก และแฝงไปด้วยพลังอันเก่าแก่
“เจ้า… ช่างแข็งแกร่ง… เทพวายุ…”
พิรุณหันขวับไปยังทิศทางของเสียง ดวงตาของเขาสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ใต้ซากปรักหักพังบางส่วน… เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน…
สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าเขา… คืออะไรกันแน่…
ดาบพิรุณไร้เทียมทาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก