ตอนที่ 25 — ท่ามกลางพายุสายฟ้า ดาบพิรุณสั่นสะท้าน

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ‌ท่ามกลางม่านฝนที่กระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ร่างของพิรุณยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของผาหิน ดาบพิรุณในมือเปล่งประกายเจิดจ้า ท่ามกลางแสงสีฟ้าแลบแปลบปลาบของสายฟ้าที่ฟาดลงมาไม่ขาดสาย

ใบหน้าของพิรุณเปื้อนเหงื่อและคราบน้ำฝน ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังกลุ่มศัตรูที่กำลังระส่ำระสายอยู่เบื้องล่าง พลังแห่งสายลมและสายฟ้าที่เขาปลดปล่อยออกมานั้นรุนแรงเกินกว่าจะจินตนาการได้ มันโหมกระหน่ำเข้าใส่เหล่าทหารปีศาจที่บุกรุกเข้ามาอย่างไม่ปรานี ​เสียงร้องครวญครางและความสิ้นหวังดังแว่วมาตามแรงลม

"ฮ่าฮ่าฮ่า!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันของจอมมารอัสนีดังแหวกม่านฝนมา "เจ้าเด็กน้อย! คิดจะใช้พลังอันเล็กน้อยของเจ้ามาต่อกรกับข้าเช่นนั้นหรือ? ช่างน่าขันนัก! จงดูให้ดี เทพวายุผู้สูงส่งเมื่อหลายพันปีก่อน พลังของมันยังเทียบไม่ได้กับข้าในตอนนี้เลย!"

พิรุณไม่ตอบโต้คำพูดของจอมมาร ‍เขาเพียงแค่กัดฟันแน่น ปลายนิ้วที่กำด้ามดาบสั่นสะท้านเล็กน้อย เขาจำได้ทุกคำพูดทุกการกระทำของชายผู้นี้ ชายที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตของเขา พลังที่เขาใช้นี้คือพลังที่ได้มาจากการฝึกฝนอย่างหนัก การหลอมรวมจิตใจกับธรรมชาติ การปลดปล่อยศักยภาพที่หลับใหลภายใน

"เล็กน้อยอย่างนั้นหรือ?" พิรุณเอ่ยเสียงแหบพร่า ‌แต่เต็มไปด้วยอำนาจ "เจ้าไม่รู้หรือว่าความสงบนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด? ความอดทนนั้นแข็งแกร่งเพียงใด? เจ้ามีเพียงความกระหายในการทำลาย เจ้าไม่เคยเข้าใจถึงพลังที่แท้จริง!"

ขณะที่เขาพูด สายฟ้าเส้นใหญ่ก็ฟาดเปรี้ยงลงมาใกล้ร่างของเขา สั่นสะเทือนไปทั้งผาหิน พิรุณไม่หวั่นไหว ‍เขากลับยกดาบพิรุณขึ้นสูง เปลวแสงสีฟ้าจากดาบนั้นดูดซับพลังงานจากสายฟ้าที่ฟาดลงมา ราวกับว่าดาบเล่มนั้นกำลังกระหายเลือดกระหายพลัง

"พลังที่แท้จริง?" จอมมารอัสนีเย้ยหยัน "พลังที่แท้จริงคืออำนาจ! อำนาจที่จะบดขยี้ทุกสิ่ง! อำนาจที่จะทำให้ทุกสรรพสิ่งสยบแทบเท้า! เจ้าเด็กน้อยเอ๋ย ​เจ้ายังอ่อนหัดเกินไป! จงดูนี่!"

จอมมารอัสนีดีดนิ้ว ทันใดนั้น พื้นดินเบื้องล่างก็พลันแยกออกเป็นรอยแยกอันมหาศาล ควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัว เหล่าอสูรกายรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวนับไม่ถ้วนคลานออกมาจากใต้พิภพ ร่างกายของพวกมันปกคลุมไปด้วยหนามแหลมคม ​ดวงตาแดงฉานสะท้อนความอาฆาตแค้น

"จงไปบดขยี้มันซะ!" จอมมารอัสนีคำรามสั่ง

เหล่าอสูรกายกรูเข้าใส่พิรุณอย่างบ้าคลั่ง ราวกับฝูงหมาป่าที่หิวโหย พิรุณไม่หลบเลี่ยง เขาเพียงแค่หมุนตัว เหวี่ยงดาบพิรุณออกไปเป็นวงกว้าง กระแสลมหมุนวนที่เกิดจากการฟาดดาบนั้นรุนแรงเสียจนอสูรกายที่อยู่ใกล้เคียงถูกพัดปลิวไปตามแรงลม

"ไปให้พ้น!" พิรุณตะโกนลั่น ​ร่างของเขากระโจนเข้าใส่ฝูงอสูรกายราวกับสายลม เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและสง่างาม ดาบพิรุณฟาดฟันไปมาอย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวของเขานำมาซึ่งประกายสายฟ้าที่สว่างวาบ ทุกครั้งที่ดาบปะทะกับอสูรกาย ก็จะเกิดเสียงระเบิดอันรุนแรง

"พวกเจ้า...มัน...น่ารังเกียจ!" พิรุณพึมพำ ขณะที่เขาฟันดาบทะลุร่างของอสูรกายตนหนึ่ง จนร่างของมันระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"เจ้าคิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้งั้นหรือ?" จอมมารอัสนีหัวเราะเย้ยหยัน "เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าคือผู้ควบคุมเหล่าอสูร! ข้าจะส่งพวกมันมาอีกเรื่อยๆ จนกว่าเจ้าจะเหนื่อยล้าและยอมแพ้!"

พิรุณรับรู้ได้ถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มคืบคลานเข้ามา พลังงานที่เขาปลดปล่อยออกมานั้นมหาศาล แม้ว่าเขาจะหลอมรวมกับธรรมชาติแล้ว แต่การต่อสู้กับกองทัพอสูรที่ไร้ที่สิ้นสุดเช่นนี้ย่อมต้องใช้พละกำลังอย่างมาก

"ข้า...ไม่เคย...คิด...ว่าจะหยุดเจ้าได้ด้วยแค่นี้" พิรุณตอบกลับ พลางปัดป้องการโจมตีของอสูรกายตนหนึ่ง "แต่ข้าจะทำให้เจ้า...รู้ซึ้ง...ถึงพลังที่แท้จริง...ของมนุษย์...ที่ไม่ยอมจำนน!"

ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าจากดาบพิรุณก็พลันสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรงกว่าเดิม มันแผ่กระจายออกไปรอบตัวพิรุณ ราวกับดวงอาทิตย์ขนาดย่อม ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ แสงสว่างจากดาบเล่มนี้กลับยิ่งดูโดดเด่นมากขึ้น

"นี่คือ...พลังแห่งสายลม...ที่ข้าหลอมรวม!" พิรุณตะโกนก้อง

กระแสลมที่เคยพัดกระหน่ำไปมาบัดนี้กลับรวมตัวกันเป็นพายุหมุนขนาดมหึมาหมุนวนรอบร่างของพิรุณ มันมีพลังมากเสียจนเหล่าอสูรกายที่อยู่ใกล้เคียงถูกดูดเข้าไปในพายุหมุนนั้น เสียงกรีดร้องของพวกมันดังระงม ก่อนที่จะถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ

"พลังแห่งสายลม...ที่เจ้าได้มาจากการหลอมรวมอย่างนั้นหรือ?" จอมมารอัสนีขมวดคิ้วเล็กน้อย "น่าสนใจ...แต่ก็ยังไม่เพียงพอ!"

จอมมารอัสนีชูมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ ท้องฟ้าที่เคยดำมืดก็พลันสว่างวาบขึ้นด้วยสายฟ้าสีดำสนิท มันแตกต่างจากสายฟ้าสีฟ้าที่พิรุณใช้ราวกับเป็นคนละขั้ว

"นี่คือ...พลังแห่งสายฟ้า...แห่งความมืด! พลังที่ข้าได้มาจากการหลอมรวมกับพลังแห่งนรก! เจ้าคิดว่าพลังแห่งธรรมชาติธรรมดาๆ จะเทียบได้งั้นหรือ?"

สายฟ้าสีดำสนิทเหล่านั้นฟาดลงมายังร่างของพิรุณอย่างต่อเนื่อง ราวกับห่าฝนแห่งความตาย พิรุณกัดฟันแน่น เขายกดาบพิรุณขึ้นรับการโจมตี พลังงานอันมหาศาลของสายฟ้าสีดำปะทะเข้ากับพลังงานอันบริสุทธิ์จากดาบพิรุณ เกิดเป็นเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหุบเขา

"ไม่! พลังแห่งธรรมชาติ...คือความสมดุล! คือชีวิต! คือทุกสิ่ง! เจ้า...มีเพียงความมืด...และความว่างเปล่า!" พิรุณตะโกนสวนกลับ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อยจากการต้านทานพลังอันมหาศาล

"ความว่างเปล่าคือชัยชนะ! ความมืดคือความสมบูรณ์!" จอมมารอัสนีหัวเราะเสียงดัง

พิรุณรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา ราวกับว่าภูเขาทั้งลูกกำลังจะถล่มทับเขา สายฟ้าสีดำจากจอมมารอัสนีนั้นมีพลังทำลายล้างสูงกว่าที่เขาเคยเผชิญมาหลายเท่านัก

"ข้า...จะต้อง...แข็งแกร่งกว่านี้!" พิรุณกัดฟันแน่น เขาหลับตาลงชั่วครู่หนึ่ง พยายามดึงพลังงานจากแผ่นดินจากผืนฟ้าจากทุกสรรพสิ่งรอบตัว

ทันใดนั้นเอง!

ดาบพิรุณที่เคยเปล่งประกายสีฟ้าสดใส บัดนี้กลับมีประกายสีรุ้งเจือปนเข้ามาอย่างแผ่วเบา มันเป็นประกายที่งดงามราวกับภาพวาด แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่ยากจะบรรยาย

"นี่คือ...พลังแห่ง...สายรุ้ง! พลังแห่ง...ความหวัง! พลังที่จะ...ทะลวงผ่าน...ทุกความมืด! พลังที่จะ...นำมาซึ่ง...แสงสว่าง!" พิรุณกล่าวเสียงเคร่งเครียด

เมื่อพิรุณปลดปล่อยพลังแห่งสายรุ้งออกมา ปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น ม่านฝนที่เคยหนาทึบพลันแยกออกเป็นช่องว่าง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาท่ามกลางพายุ ราวกับว่าธรรมชาติกำลังให้กำลังใจเขา

"อึก!" จอมมารอัสนีร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่มัน...อะไรกัน!"

พลังแห่งสายรุ้งที่แผ่ออกมาจากดาบพิรุณนั้นแผดเผาพลังแห่งความมืดของจอมมารอัสนี มันไม่ได้โจมตีแบบตรงไปตรงมา แต่กลับค่อยๆ ชำระล้างความมืดที่ปกคลุมอยู่รอบตัว สร้างความเจ็บปวดให้แก่จอมมารอัสนีอย่างแสนสาหัส

"เจ้า...จะ...ไม่...ชนะ...ข้า!" จอมมารอัสนีตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว ร่างกายของเขาพลันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นอสูรกายขนาดยักษ์ ดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับถ่านไฟ

"อัสนี...ราชา...แห่ง...นรก!"

พิรุณมองดูร่างอันใหญ่โตของจอมมารอัสนีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาเองก็รู้สึกถึงพลังที่เพิ่มมากขึ้นในร่างกายเช่นกัน พลังแห่งสายรุ้งที่เขาปลดปล่อยออกมานั้นดูเหมือนจะปลุกพลังที่หลับใหลในตัวเขาให้ตื่นขึ้น

"ข้า...จะ...ปกป้อง...โลกนี้!" พิรุณกล่าวอย่างหนักแน่น "ข้า...จะไม่ยอมให้...ความมืด...ครอบงำ!"

เขาเงื้อดาบพิรุณขึ้นสูงอีกครั้ง ท่ามกลางพายุที่ยังคงโหมกระหน่ำ และแสงสว่างจากดาบพิรุณที่ส่องประกายเจิดจ้าราวกับเป็นสัญญาณแห่งการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

"ถึงเวลา...แล้ว...ที่จะตัดสิน...ชี้ขาด!" พิรุณเอ่ยขึ้น

แต่แล้ว ในขณะที่เขากำลังจะปลดปล่อยพลังโจมตีครั้งสุดท้ายนั้นเอง เขาก็พลันรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ...

แสงสีรุ้งจากดาบของเขาก็พลันหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังถูกบางสิ่งบางอย่างดูดกลืนเข้าไป!

"อะไรกัน..." พิรุณอุทานเบาๆ

ทันใดนั้น!

ร่างของจอมมารอัสนีที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่ เขากลับชะงักกึก ใบหน้าของเขาพลันซีดเผือดราวกับเห็นผี

"เป็นไป...ไม่ได้..." จอมมารอัสนีพึมพำ

ทันใดนั้นเอง!

จากเบื้องหลังของพิรุณ ร่างกายของเขาพลันปรากฏเส้นแสงสีดำสนิทหลายเส้นพุ่งออกมาจากภายในราวกับใยแมงมุม มันพันธนาการร่างของเขาไว้แน่น ราวกับว่าพลังทั้งหมดที่เขาปลดปล่อยออกมานั้นกำลังถูกดูดกลับเข้าไป

"นี่มัน...อะไรกัน!?" พิรุณร้องเสียงหลง เขารู้สึกถึงพลังชีวิตของตนเองกำลังถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว

"เจ้า...มัน...โง่เขลา...เกินไป...พิรุณ..." เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากเงามืดเบื้องหลังเขา "เจ้า...ไม่เคย...รู้...ว่า...พลัง...ที่แท้จริง...คือ...การควบคุม...ทุกสรรพสิ่ง...รวมถึง...พลัง...ของเจ้า...เอง..."

พิรุณพยายามขัดขืน แต่พลังที่พันธนาการเขานั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้ แสงสีรุ้งจากดาบพิรุณยิ่งหรี่ลงเรื่อยๆ จนแทบจะมอดดับ

"ข้า...คือ...ผู้ที่...อยู่...เหนือ...ทุกสรรพสิ่ง..." เสียงนั้นยังคงดังขึ้นอย่างเยือกเย็น "และ...เจ้า...จะเป็น...เพียง...เครื่องมือ...อันทรงพลัง...สำหรับข้า..."

ในขณะที่จอมมารอัสนีกำลังจะใช้โอกาสนี้โจมตีพิรุณ แต่เขาก็พลันได้ยินเสียงของพิรุณดังขึ้นอีกครั้ง แม้จะแผ่วเบา แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ข้า...ไม่...ยอม...แพ้!"

แม้จะถูกพันธนาการอย่างแน่นหนา พิรุณก็ยังคงพยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ เขากระชับดาบพิรุณแน่น แม้ว่าแสงจากดาบจะอ่อนลง แต่ประกายแห่งการต่อสู้ยังคงส่องประกายในดวงตาของเขา

"เจ้า...คิดว่า...จะหยุด...ข้า...ได้...งั้นหรือ?" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นอีกครั้ง "เจ้า...ผิดแล้ว..."

ทันใดนั้นเอง!

ร่างของจอมมารอัสนีที่กำลังจะพุ่งเข้าโจมตีพิรุณ ก็พลันแข็งทื่อไปกลางอากาศ!

"เป็นไป...ได้อย่างไร...?" จอมมารอัสนีอุทานด้วยความตกตะลึง

ในขณะที่พิรุณกำลังจะถูกดูดกลืนพลังชีวิตไปอย่างสิ้นเชิง จู่ๆ ก็มีพลังงานอันมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาเอง พลังนั้นไม่ใช่พลังแห่งสายลม หรือสายฟ้า หรือแม้แต่สายรุ้ง แต่เป็นพลังที่บริสุทธิ์กว่า เย็นกว่า และทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งใดที่เขาเคยสัมผัสมา

"ข้า...คือ...ผู้ที่...ได้...รับ...พร...แห่ง...เทพ...วายุ...ผู้...ยิ่งใหญ่!"

แสงสีขาวบริสุทธิ์สาดส่องออกมาจากร่างของพิรุณ มันสว่างไสวกว่าแสงใดๆ ที่เคยมีมา แสงนั้นแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ขับไล่เส้นแสงสีดำที่พันธนาการเขาออกไปจนหมดสิ้น

"อ๊ากกกกก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของจอมมารอัสนีดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา

พลังแห่งเทพวายุที่พิรุณปลดปล่อยออกมานั้นรุนแรงเสียจนทำให้จอมมารอัสนีที่เคยแข็งแกร่งต้องบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"นี่มัน...อะไรกัน!?" จอมมารอัสนีตะโกนลั่น

"นี่คือ...พลังที่แท้จริง...ของข้า..." พิรุณเอ่ยเสียงหนักแน่น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีขาวบริสุทธิ์ "พลังที่...ถูกซ่อน...ไว้...นาน...หลาย...พันปี..."

ท่ามกลางพายุที่ยังคงโหมกระหน่ำ พิรุณยืนสง่าอยู่บนยอดเขา ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์ ดาบพิรุณในมือเปล่งประกายเจิดจ้าด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ ราวกับจะพิสูจน์ว่าพลังที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ใด

แต่แล้ว...

แสงสีขาวบริสุทธิ์นั้นก็พลันเริ่มสั่นคลอน ราวกับว่ามันกำลังจะมอดดับลง

"ไม่นะ...พลัง...ของข้า..." พิรุณพึมพำด้วยความตกใจ

พลังแห่งเทพวายุที่ปลุกขึ้นมานั้นดูเหมือนจะไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอย่างสมบูรณ์ มันกำลังจะเหือดหายไป...

จอมมารอัสนีเห็นโอกาส เขาพยายามรวบรวมกำลังที่เหลืออยู่เพื่อโจมตีพิรุณอีกครั้ง

"เจ้า...เด็กน้อย...เจ้า...จะ...สิ้นสุด...ลง...เพียง...เท่านี้!"

แต่แล้ว...

เบื้องหลังของจอมมารอัสนี ร่างเงาดำทะมึนอันใหญ่โตพลันปรากฏขึ้น มันมีขนาดใหญ่กว่าจอมมารอัสนีหลายเท่าตัว ร่างเงานั้นมีดวงตาคู่หนึ่งที่เปล่งประกายสีแดงฉานราวกับเพลิงนรก

"เจ้า...ยัง...เร็ว...เกินไป...จอมมาร...อัสนี..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ราวกับเสียงกึกก้องของภูเขา...

จอมมารอัสนีหันไปมองด้วยความตกตะลึง

"ใคร...ใคร...คือ...เจ้า...?"

"ข้า...คือ...ผู้ที่...อยู่...เบื้องหลัง...ทุกสิ่ง...ทุกอย่าง..."

วินาทีต่อมา!

ร่างเงาดำทะมึนนั้นก็พลันพุ่งเข้าใส่จอมมารอัสนีอย่างรวดเร็ว!

"อ๊ากกกกกกกกก!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของจอมมารอัสนีดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา ก่อนที่จะเงียบหายไปในความมืดมิด...

พิรุณมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึง เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จอมมารอัสนีหายไปแล้ว...แต่ใครคือร่างเงาดำนั้น?

แสงสีขาวบริสุทธิ์จากร่างของพิรุณเริ่มจางหายไปอย่างรวดเร็ว เขาพลันรู้สึกอ่อนแรงลงอย่างมาก

"พลัง...ของข้า...หายไป...แล้ว..." พิรุณพึมพำ

เขามองไปยังจุดที่จอมมารอัสนีเคยยืนอยู่ แต่กลับไม่พบสิ่งใด นอกจากความว่างเปล่า...

แต่แล้ว...

เขาก็พลันสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่พื้น...

มันคือ...ดาบเล่มหนึ่ง...ดาบที่เคยส่องประกายเจิดจ้า ดาบพิรุณ...บัดนี้กลับตกอยู่ที่พื้น...และมัน...กำลังสั่นสะเทือน...อย่างไม่หยุดหย่อน...

และที่สำคัญ...

แสงสีดำสนิท...กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบๆ ดาบเล่มนั้น...