ตอนที่ 26 — พายุแห่งเทพพิโรธ ดาบพิรุณแปรผัน

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ‌ท่ามกลางมหาวาตภัยอันบ้าคลั่งนั้น ร่างของพิรุณยืนหยัดอย่างมั่นคง ดาบพิรุณในมือเปล่งประกายเจิดจ้า แสงสีเงินยวงที่สาดสะท้อนไปทั่วผืนฟ้าที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยพลังงานอันมหาศาล

เบื้องหน้าเขา ศัตรูที่เคยทะนงตนว่าอยู่เหนือทุกสิ่ง บัดนี้กำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวังภายใต้พายุที่เขาปลดปล่อยออกมา สายลมที่เคยอ่อนโยน กลายเป็นคมดาบที่มองไม่เห็น ​ฟาดฟันเข้าใส่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า สายฟ้าที่เคยส่องสว่างบนท้องฟ้า กลายเป็นแส้ไฟที่เผาไหม้สรรพสิ่งจนมอดไหม้

"เจ้าคิดว่าพลังของเจ้าเหนือกว่าฟ้าดินอย่างนั้นหรือ?" เสียงของพิรุณดังขึ้น ท่ามกลางเสียงลมที่ดังระงม ความเยือกเย็นแต่เปี่ยมด้วยอำนาจแฝงอยู่ในทุกคำพูด "เจ้าหลงลืมไปแล้วหรือว่าพลังที่แท้จริงนั้นไม่ได้มาจากการครอบงำ แต่มาจากการหลอมรวม"

ศัตรูของเขา ‍ซึ่งบัดนี้มีสภาพย่ำแย่ไม่ต่างจากเศษซากสิ่งมีชีวิต ร่างกายมีรอยแผลฉกรรจ์จากการโจมตีของสายฟ้าและคมลม ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ทว่ายังคงมีความดื้อรั้นที่ฉายชัด

"เจ้า... เจ้ามันก็แค่เด็กที่ถูกทอดทิ้ง!" เสียงของศัตรูแหบพร่า "เจ้าจะเข้าใจอะไรกับอำนาจที่แท้จริง! ‌ข้าคือผู้ที่ถูกเลือก! ข้าคือผู้ที่จะปกครอง!"

พิรุณหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นราวกับเสียงฟ้าร้องที่บรรเทาลงเล็กน้อย "เด็กที่ถูกทอดทิ้ง... ใช่ ข้าคือพิรุณ ผู้ที่ถูกทอดทิ้ง แต่ข้าก็ได้พบ ‍'บ้าน' ของข้าในสายลมและสายฟ้า ข้าได้พบ 'ครอบครัว' ของข้าในพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวข้า"

เขาชูมือซ้ายขึ้นไปบนฟ้า นิ้วเรียวยาวราวกับกำลังขับกล่อมทวยเทพ สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์เริ่มก่อตัวขึ้นรอบปลายนิ้ว ก่อตัวเป็นลูกบอลพลังงานที่ส่องแสงเจิดจ้าจนแสบตา ​"พลังที่เจ้าครอบครอง มันคือการบีบคั้น มันคือการบีบคั้นพลังจากธรรมชาติ มาใช้เป็นเครื่องมือของเจ้า แต่พลังของข้า... มันคือการสื่อสาร มันคือการหลอมรวม"

ดาบพิรุณในมือขวาของเขาเปล่งประกายแรงกล้าขึ้นกว่าเดิม เปลวเพลิงสีฟ้าที่มองเห็นได้แต่สัมผัสไม่ได้ ​ลุกโชนรอบคมดาบราวกับกำลังจะระเบิดออกมา "สายลมที่โหมกระหน่ำนี้ ไม่ใช่การโจมตี แต่คือเสียงสะท้อนของความโกรธแค้นของผืนปฐพี สายฟ้าที่ฟาดฟันนี้ ไม่ใช่การทำลายล้าง แต่คือการชำระล้างสิ่งโสโครก"

ศัตรูพยายามรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย ยื่นมือออกไปราวกับจะคว้าสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มองไม่เห็น ​"ไม่! ข้าจะไม่ยอมแพ้! ข้าจะ... ข้าจะ..."

"เจ้ายังคงยึดติดกับอดีต" พิรุณกล่าวอย่างอ่อนโยน แต่ในแววตาฉายแววแห่งความเด็ดเดี่ยว "เจ้ายังคงมองหาอำนาจจากสิ่งภายนอก ในขณะที่ข้าค้นพบมันจากภายใน... และจากผืนปฐพีที่โอบอุ้มข้า"

ทันใดนั้นเอง พิรุณก็กระโจนเข้าใส่ศัตรูอย่างรวดเร็ว ดุจสายลมที่พัดผ่าน เคลื่อนไหวได้อย่างไร้ร่องรอย ดาบพิรุณในมือฟาดฟันออกไปอย่างรวดเร็ว ทว่าไม่ใช่การโจมตีที่รุนแรง แต่เป็นการตัดผ่านราวกับจะแบ่งแยกตัวตนของศัตรูออกจากพลังที่เขาครอบครอง

"นี่คือ 'วายุพิพากษา'!"

ลำแสงสีเงินยวงพุ่งออกจากดาบพิรุณ เป็นลำแสงที่ไม่ได้มีเพียงพลังทำลายล้าง แต่ยังแฝงไปด้วยพลังแห่งการปลดปล่อย เมื่อลำแสงนั้นปะทะเข้ากับร่างของศัตรู พลังอำนาจที่เขาเคยใช้บีบคั้นผืนปฐพี กลับไหลย้อนกลับเข้าสู่ตัวเขาเอง

ศัตรูร้องครวญคราง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พลังที่เขาเคยสั่งสมมา บัดนี้กลับกัดกินเขาเองราวกับอสรพิษพิษร้าย "นะ... นาน... ข้า... ข้า... ไม่..."

"เจ้าได้ปลดปล่อยสิ่งที่ไม่ใช่ของเจ้ามานานเกินไป" พิรุณกล่าว พลังแห่งสายลมและสายฟ้ายังคงโหมกระหน่ำรอบตัวเขา แต่บัดนี้ มันกลับดูสงบลงเล็กน้อย ราวกับกำลังรอคอยผลลัพธ์ของการกระทำอันเด็ดขาดของเขา

แสงจากดาบพิรุณค่อยๆ จางลง ทิ้งไว้เพียงแสงสลัวๆ ที่ยังคงเปล่งประกายอยู่ ท่ามกลางพายุที่เริ่มคลี่คลายลง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างของศัตรูที่อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเขาสิ้นหวังอย่างแท้จริง อำนาจที่เขาเคยภาคภูมิใจ บัดนี้ได้สูญสิ้นไปกับพลังแห่งวายุพิพากษา

"เจ้า... เจ้าทำอะไรกับข้า..." เสียงของศัตรูแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน

"ข้าเพียงแค่คืนสิ่งที่ควรจะเป็นของมัน" พิรุณตอบ ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความสงสารระคนสมเพช "เจ้ามิได้สร้างมันขึ้นมา แต่เจ้าเพียงแค่ช่วงชิงมา"

ขณะที่พายุเริ่มสงบลง ลมหายใจของพิรุณก็เริ่มผ่อนคลาย เขาตรวจสอบดาบพิรุณในมือ ก่อนจะเก็บมันเข้าฝักอย่างนุ่มนวล แสงสว่างจากดาบยังคงส่องประกายอยู่ แม้จะไม่ได้รุนแรงเท่าเมื่อครู่ก็ตาม

"นี่คือบทเรียนสุดท้ายที่เจ้าจะได้รับ" พิรุณกล่าว "จงจดจำไว้ว่า อำนาจที่แท้จริงนั้น มิได้อยู่ที่การครอบครอง แต่คือการเคารพและหลอมรวม"

ทันใดนั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างของยอดเขาหินผาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่การสั่นสะเทือนจากพายุ แต่เป็นการสั่นสะเทือนจากภายใน ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ

"เกิดอะไรขึ้น?" พิรุณอุทาน เขาหันไปมองรอบๆ ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปจากความสงบเป็นความตื่นตัวทันที

"ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับศัตรูตัวเดียว" เสียงลึกลับดังขึ้นมาจากที่ใดที่หนึ่ง เสียงนั้นราวกับเสียงกระซิบจากเงามืด "ถึงเวลาแล้ว... ที่พลังที่แท้จริงจะตื่นขึ้น"

บนท้องฟ้าที่เคยเต็มไปด้วยพายุ บัดนี้กลับปรากฏรอยแยกสีดำขนาดใหญ่ กำลังขยายตัวออกเรื่อยๆ แสงสีแดงฉานอันน่าหวาดหวั่นสาดส่องออกมาจากรอยแยกนั้น ราวกับดวงตาของอสูรกายกำลังจ้องมองมายังโลกเบื้องล่าง

"นี่มัน... รอยแยกแห่งนรก!" พิรุณอุทานด้วยความตกใจ

พลังงานอันดำมืดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เริ่มไหลทะลักออกมาจากรอยแยกนั้น มันปกคลุมท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์ที่กำลังจะกลับมา เผยให้เห็นถึงความน่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา

"ข้า... ข้าไม่อาจปล่อยให้สิ่งนี้เกิดขึ้น" พิรุณกล่าว เขากำดาบพิรุณแน่นอีกครั้ง แม้จะเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่หนักหน่วงมาหมาดๆ แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับภัยคุกคามครั้งใหม่

"เทพวายุ... เจ้ายังจำคำสัญญาของเจ้าได้หรือไม่?" เสียงลึกลับนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "เมื่อถึงกาลที่โลกกำลังจะถูกกลืนกิน... เจ้าต้องเป็นผู้เดียวที่จะสามารถยับยั้งมันได้"

พิรุณชะงัก เขาจำได้ถึงคำพูดเหล่านั้น คำสัญญาที่เขาเคยให้กับใครบางคน เมื่อครั้งที่เขายังเป็นเพียงเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา

"ข้า... ข้าจะทำ" พิรุณตอบ เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น "ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร ข้าจะหยุดมัน! เพื่อปกป้อง 'บ้าน' ของข้า!"

เขากระโดดขึ้นสู่ฟ้า ลอยตัวขึ้นไปเผชิญหน้ากับรอยแยกแห่งนรกที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ดาบพิรุณในมือส่องประกายเจิดจ้าอีกครั้ง ราวกับจะท้าทายความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"นี่คือการต่อสู้ที่แท้จริง! การต่อสู้เพื่อจักรวาล!"

เบื้องล่าง ร่างของศัตรูที่อ่อนแรงลงไปกองกับพื้น พลางมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่ หรืออาจจะเป็นเพียงความสิ้นหวังที่เพิ่มพูนขึ้น

พิรุณยืนอยู่ ณ เบื้องหน้าของรอยแยกแห่งนรก กำลังเตรียมพร้อมที่จะปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มี เพื่อเผชิญหน้ากับภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึงนี้

สิ่งที่รอคอยเขาอยู่จะเป็นอะไร? ภัยคุกคามที่แท้จริงคืออะไร? และทำไมเสียงลึกลับนั้นถึงได้เรียกขานเขาด้วยชื่อเดิม "เทพวายุ"?

การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น...