ตอนที่ 29 — วายุพิโรธ สายฟ้าฟาด สังหารเทวา

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ‌ท่ามกลางสมรภูมิอันโหดร้ายนั้น ร่างของพิรุณยืนหยัดอย่างมั่นคงราวกับต้นพฤกษ์ที่หยั่งรากลึกในผืนดิน เส้นผมสีดำขลับปลิวไสวตามแรงลม ดวงตาสีฟ้าครามดั่งนภาอันไร้ที่สิ้นสุดฉายประกายอำมหิต บัดนี้ เขาคือเทพแห่งสายลมและสายฟ้าอย่างแท้จริง

ดาบพิรุณที่สถิตในมือสั่นไหวอย่างแผ่วเบา เปล่งประกายสีเงินยวงราวกับหยาดน้ำค้างต้องแสงตะวัน พลังงานบริสุทธิ์จากสวรรค์หลั่งไหลผ่านร่างของเขา ​ปลุกเร้าความแข็งแกร่งที่หลับใหลมาเนิ่นนาน ร่างกายของเขาแผ่รัศมีแห่งพลังสีฟ้าอ่อนๆ คลื่นพลังงานลมพัดวนรอบกายราวกับเกราะกำบัง ส่วนสายฟ้าสีขาวสว่างก็กระโจนไปมาตามปลายนิ้ว แสดงถึงความพร้อมที่จะปลดปล่อยมหันตภัย

เบื้องหน้าเขา เหล่าเทวาที่เคยโอหังทะนงตน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดผวา พวกเขาขยับถอยหลังอย่างล้มลุกคลุกคลาน ‍พยายามหลบหลีกคลื่นลมที่พัดปะทะราวกับคมมีดที่กรีดกรีดผิวกาย แสงสายฟ้าที่ผ่าลงมาเป็นระยะๆ แผดเผาท้องฟ้าให้สว่างวาบ ราวกับดวงตาของเทพอัสนีที่กำลังจับจ้องลงมา

"เจ้า... เจ้าเป็นไปไม่ได้! ไม่มีมนุษย์ผู้ใดจะมีพลังเทียบเท่าเทวาได้!" เสียงแหบพร่าของเทวาตนหนึ่งตะโกนก้องออกมา ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

พิรุณเพียงยิ้มเยาะ ‌มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "ข้าไม่ใช่ 'มนุษย์' อย่างที่พวกเจ้าเข้าใจอีกต่อไปแล้ว ชื่อ 'พิรุณ' ที่พวกเจ้ามอบให้เมื่อครั้งที่พวกเจ้าทอดทิ้งข้า มันได้กลายเป็นพันธนาการที่ผนึกพลังที่แท้จริงของข้าเอาไว้ ‍แต่บัดนี้... พันธนาการนั้นได้ขาดสะบั้นลงแล้ว!"

พลัน! พิรุณสะบัดดาบพิรุณในมือไปข้างหน้า พลังลมมหาศาลก็พุ่งออกไปประหนึ่งพายุหมุนขนาดมหึมา พัดพาเอาเหล่าเทวาที่อยู่เบื้องหน้ากระเด็นไปราวกับใบไม้แห้ง บางตนเสียหลักล้มกลิ้งลงไปตามไหล่เขา เสียงร้องโหยหวนดังระงม

"ข้าคือ 'เทพวายุ'! ​ผู้ที่พวกเจ้าเคยเหยียดหยาม! ผู้ที่พวกเจ้าเคยคิดว่าสามารถควบคุมได้! บัดนี้ ข้าจะสำแดงให้พวกเจ้าเห็นถึงพลังที่แท้จริงของข้า!"

ร่างของพิรุณทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ปลดปล่อยพลังสายฟ้าออกมาอย่างบ้าคลั่ง สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์ราวกับงูยักษ์เลื้อยพุ่งเข้าใส่เหล่าเทวาที่พยายามรวบรวมกำลังเพื่อต่อต้าน การโจมตีแต่ละครั้งรุนแรงเกินกว่าที่เทวาเหล่านั้นจะทานทนได้ เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ​เปลวเพลิงสีฟ้าสว่างวาบราวกับดอกไม้เพลิงยักษ์แผดเผาไปทั่วบริเวณ

"นี่คือบทลงโทษสำหรับความเย่อหยิ่งของพวกเจ้า!" พิรุณตะโกนก้อง เสียงของเขาดุดันราวกับพายุที่กำลังจะกระหน่ำ

เทวาตนหนึ่ง พยายามรวบรวมพลังโจมตีด้วยหอกศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องประกายสีทอง แต่ก่อนที่มันจะทันได้ปลดปล่อยพลัง พิรุณก็ปลดปล่อยสายฟ้าฟาดลงมาอย่างฉับพลัน สายฟ้าสีขาวสว่างพุ่งตรงเข้าใส่หอกนั้นอย่างแม่นยำ เกิดการปะทะที่รุนแรงจนหอกศักดิ์สิทธิ์แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ​ส่วนเทวาตนนั้นก็ถูกแรงอัดกระเด็นถอยหลังไปอย่างน่าเวทนา

"พวกเจ้าคิดว่าอำนาจที่ได้มาจากการกดขี่ผู้อื่น จะคงอยู่ตลอดไปงั้นหรือ?" พิรุณถาม ขณะที่เขาเคลื่อนตัวไปมาอย่างรวดเร็วราวกับเงา "อำนาจที่แท้จริงนั้น มาจากการเสียสละ การเรียนรู้ และการเติบโต!"

เขาปล่อยท่าไม้ตาย "พายุสายฟ้าสังหาร" ร่างของเขาถูกโอบล้อมด้วยพายุหมุนอันบ้าคลั่ง แสงสายฟ้าสว่างวาบจนแสบตา พายุนั้นหมุนวนเร็วขึ้นเรื่อยๆ ดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าเข้าไป

เหล่าเทวาที่เหลืออยู่ สิ้นหวัง พยายามหนีเอาชีวิตรอด แต่ทว่าไม่มีที่ให้หนี รัศมีแห่งพายุสายฟ้าของพิรุณแผ่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดบนยอดเขา

"จงไปเกิดใหม่เถอะ... ในที่ที่พวกเจ้าจะไม่ได้มีโอกาสเหยียดหยามใครอีก!"

เสียงของพิรุณแผ่วเบาลงเมื่อพายุสายฟ้าของเขากระหน่ำเข้าใส่เหล่าเทวาอย่างรุนแรง แสงสว่างวาบไปทั่วบริเวณราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่กำลังจะถือกำเนิดขึ้น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับเสียงฟ้าร้องที่ค่อยๆ จางลง

เมื่อแสงสว่างจางหายไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือ ยอดเขาที่เคยเต็มไปด้วยเหล่าเทวา บัดนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงซากปรักหักพังและกลิ่นอายของพลังงานที่ยังคงคุกรุ่นอยู่

พิรุณยืนอยู่กลางสมรภูมิที่สงบลงแล้ว ดาบพิรุณในมือยังคงเปล่งประกายอ่อนๆ แต่ความดุดันในดวงตาของเขาได้จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะบรรยาย

"จบแล้ว... การแก้แค้นของข้า" เขาพึมพำกับตัวเอง

เขาหันมองไปรอบๆ ยอดเขาที่เคยเป็นเวทีแห่งการต่อสู้ บัดนี้กลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านโขดหินเท่านั้น

"แต่... การเดินทางของข้า... ยังไม่จบสิ้น"

เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังเรียกหาเขา พลังงานที่ลึกซึ้งและทรงพลังยิ่งกว่าที่เขาเคยสัมผัสมา

"มีบางสิ่ง... ที่ใหญ่กว่าการแก้แค้น"

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาสีฟ้าครามของเขาทอประกายไปยังขอบฟ้าอันไกลโพ้น

"สิ่งที่รอข้าอยู่... คืออะไรกันแน่?"

ทันใดนั้นเอง แสงสีทองอร่ามก็ส่องลงมาจากฟากฟ้า เกิดเป็นลำแสงที่ทอดยาวลงมายังเบื้องหน้าของพิรุณ แสงนั้นสว่างเจิดจ้าจนยากจะมอง แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและทรงพลังอย่างประหลาด

พิรุณมองลำแสงนั้นด้วยความสงสัย แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างดึงดูดให้เขาเข้าไปหา

"นั่นมัน..."

เขาไม่ได้รอช้า เขาเริ่มก้าวเดินไปยังทิศทางของลำแสงนั้น โดยมีดาบพิรุณในมือส่องประกายนำทาง

"บางที... ข้าอาจจะได้พบกับคำตอบที่ข้าตามหา"

ขณะที่เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ลำแสงนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในโสตประสาทของเขา เสียงนั้นมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ แต่กลับก้องกังวานในจิตใจของเขา

"เทพวายุ... ถึงเวลาแล้ว... ที่เจ้าจะต้องก้าวสู่บทบาทที่แท้จริงของเจ้า..."

พิรุณหยุดชะงัก ความรู้สึกบางอย่างถาโถมเข้ามาในหัวใจ เขาไม่รู้ว่าคำพูดนั้นหมายความว่าอย่างไร แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความสำคัญของมัน

"บทบาทที่แท้จริง... ของข้า...?"

เขาเงยหน้ามองลำแสงสีทองนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นบางอย่างที่ลอยอยู่กลางลำแสงนั้น เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นมาก่อน...