ตอนที่ 30 — พายุแห่งวายุเทพ สิ้นสุดตำนาน

ยอดเขาหินผา ณ สุดขอบฟ้า ยังคงท้าทายแรงโน้มถ่วง ดุจดังเสาหลักที่ค้ำจุนจักรวาล สายลมพายุโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง ราวกับเสียงคร่ำครวญของเหล่าเทพเจ้าที่กำลังพิโรธ ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ‌ท่ามกลางมหาวายุที่บ้าคลั่งนั้น ปรากฏร่างหนึ่งยืนตระหง่าน ราวกับเป็นศูนย์กลางของพายุร้าย ร่างนั้นคือ "พิรุณ" หรือนามเดิม "เทพวายุ" ผู้ถูกทอดทิ้ง ​แต่บัดนี้กลับกลายเป็นผู้กุมชะตาแห่งผืนปฐพี

ดาบพิรุณอันเป็นมรดกตกทอดจากบรรพชน ส่องประกายเจิดจ้าท้าทายความมืดมิดแห่งพายุสายฟ้า ใบดาบสีเงินสะท้อนแสงสีม่วงจากอสนีบาตที่ฟาดฟันลงมาไม่ขาดสาย ปลายดาบเชิดขึ้นสู่ท้องฟ้า ปลดปล่อยคลื่นพลังอันมหาศาล ออกไปปะทะกับเหล่าศัตรูที่รุมล้อม แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังที่สุด พิรุณกลับแสดงให้เห็นถึงความสงบนิ่งอันน่าทึ่ง ‍ดวงตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่หวั่นไหว

“ถึงเวลาแล้วสินะ… ที่จะปิดฉากตำนานบทนี้” เสียงของพิรุณกังวานก้องผ่านเสียงพายุ ราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่กลับทรงพลังจนสามารถทะลวงผ่านโสตประสาทของศัตรูได้

เบื้องหน้าของเขา เหล่าอสูรยักษ์และขุนศึกเงาที่ถูกปลุกขึ้นมาจากความมืด ดาหน้าเข้ามาไม่หยุดหย่อน พวกมันถูกส่งมาโดย ‌"จอมมารนิทรา" ผู้ดำรงอยู่เบื้องหลังแผนการอันชั่วร้าย จอมมารที่ต้องการกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งสู่ความว่างเปล่า

“เจ้าจะหยุดเราไม่ได้ เทพวายุ! พลังแห่งความมืดจะกลืนกินทุกสิ่ง!” เสียงห้าวโหยจากอสูรร้ายตนหนึ่งดังขึ้น มันมีร่างกายกำยำ ผิวหนังสีดำสนิท ‍เปลวไฟสีแดงเพลิงลุกไหม้รอบตัว

พิรุณเพียงยกมุมปากเป็นรอยยิ้มบางๆ “ความมืดนั้น… มีอยู่จริง แต่เมื่อมีแสงสว่าง ความมืดนั้นก็จะสลายไปเอง ดุจดังพายุที่พัดผ่านไป… ทิ้งไว้เพียงความสงบ”

กล่าวจบ พิรุณก็สะบัดดาบพิรุณออกไป ​เกิดเป็นกระแสลมหมุนอันทรงพลัง พัดพาเหล่าอสูรยักษ์ให้กระเด็นกระดอนไปไกลราวกับใบไม้ปลิว บางตนที่รุนแรงเกินไปก็ถูกกระแสลมฉีกเป็นชิ้นๆ จนแหลกสลาย

“ฮ่าๆๆ! แค่นี้เองหรือ! เจ้าคิดว่าพลังแห่งสายลมจะต้านทานเราได้งั้นหรือ!” ขุนศึกเงาตนหนึ่ง ร่างกายโปร่งแสง ​ดาบสีดำที่ถืออยู่ปล่อยคลื่นพลังงานแห่งความตายออกมา มันวาร์ปตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วหมายจะฟันร่างพิรุณ

แต่พิรุณนั้นเหนือกว่านั้นนัก เขากระโดดขึ้นกลางอากาศ ปลดปล่อยสายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์ ออกจากฝ่ามือทั้งสองข้าง สายฟ้าเหล่านั้นพุ่งตรงเข้าใส่ขุนศึกเงา ทำให้ร่างโปร่งแสงของมันสั่นไหว และเสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังขึ้น

“สายฟ้า… ​พลังแห่งการชำระล้าง!” พิรุณกล่าวพร้อมกับกระโดดลงมา ปักดาบพิรุณลงบนพื้นโลก พลังสายฟ้าก็แผ่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่โดยรอบ ชำระล้างเหล่าอสูรและขุนศึกเงาที่อยู่ใกล้เคียงให้มอดไหม้

“พลังของข้า… ยังมีอีกมากนัก!” พิรุณตะโกนพร้อมกับยกดาบพิรุณขึ้นอีกครั้ง เขากระตุ้นพลังภายในที่หลับใหลมานาน พลังแห่งเทพวายุที่แท้จริงได้ตื่นขึ้น

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆดำทะมึน กลับถูกฉีกออกเป็นช่อง สาดแสงสีทองอันอบอุ่นลงมา ราวกับเทพเจ้าเบื้องบนกำลังให้กำลังใจ พิรุณรู้สึกได้ถึงพลังที่หล่อเลี้ยงเข้ามาในร่างกาย ทำให้เขารู้สึกแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม

“ข้าคือเทพวายุ! ผู้กุมชะตาแห่งสายลมและสายฟ้า!” พิรุณประกาศก้อง เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วสารทิศ พลังแห่งเทพวายุที่แท้จริงเริ่มเปล่งประกายออกมา

รอบกายของพิรุณ ปรากฏวงแหวนแห่งพลังหมุนวน สีฟ้าครามสลับกับสีขาวบริสุทธิ์ เสียงคำรามของพายุเริ่มเบาลง แต่กลับกลายเป็นเสียงเพลงแห่งธรรมชาติอันไพเราะ ใบหน้าของพิรุณเปี่ยมไปด้วยพลังที่บริสุทธิ์ รอยแผลเป็นที่เคยบ่งบอกถึงความเจ็บปวด กลับกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่ง

“จอมมารนิทรา! เจ้าจงออกมาเผชิญหน้ากับข้า!” พิรุณตะโกนเรียกหาต้นตอแห่งความชั่วร้าย

ในที่สุด เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาจากใจกลางของความมืดมิด มันคือจอมมารนิทรา ร่างกายของมันดำสนิทราวกับหลุมดำ ดวงตาเป็นสีแดงฉานไร้ความรู้สึก มันลอยขึ้นมาจากพื้นดิน ปลดปล่อยออร่าแห่งความสิ้นหวังออกมา

“เจ้า… พลังที่น่ารำคาญ” จอมมารนิทรากล่าวเสียงแหบพร่า “เจ้าคิดว่าจะหยุดยั้งความมืดได้เช่นนั้นหรือ! ความตายคือที่สุดของทุกสรรพสิ่ง!”

“ความตาย… คือส่วนหนึ่งของวัฏจักร” พิรุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “แต่ไม่ใช่จุดจบเสมอไป”

จอมมารนิทราคำรามลั่น มันยกมือขึ้น ปล่อยคลื่นพลังงานสีดำที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่งเข้าใส่พิรุณ พิรุณไม่หลบเลี่ยง เขากระชับดาบพิรุณในมือ แล้วรวบรวมพลังทั้งหมด ปลดปล่อยมันออกมา

“พิรุณ… สายลมแห่งการพิพากษา!”

ดาบพิรุณเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง มันส่องสว่างราวกับดวงอาทิตย์กลางพายุ ปลายดาบถูกชี้ตรงไปยังจอมมารนิทรา พลังงานสีฟ้าครามที่บริสุทธิ์ถูกปลดปล่อยออกมา เกิดเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา พายุนี้ไม่เพียงแต่มีพลังแห่งสายลม แต่ยังเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าอันรุนแรง

พายุหมุนของพิรุณปะทะเข้ากับคลื่นพลังแห่งความมืดของจอมมารนิทรา เกิดเป็นเสียงระเบิดอันกึกก้องไปทั่วหุบเขา แสงสว่างเจิดจ้าจนแสบตา แสงสีฟ้าครามและสีดำสนิทต่อสู้กันอย่างดุเดือด

“เจ้าจะชนะข้าไม่ได้! ข้าคืออนันตกาล!” จอมมารนิทราตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

“อนันตกาล… คือสิ่งที่เจ้าปรารถนา แต่ข้าคือผู้ที่จะสร้างสมดุล!” พิรุณกล่าว พลางเพิ่มพลังในการโจมตี

พายุหมุนของพิรุณค่อยๆ บดขยี้คลื่นพลังของจอมมารนิทราทีละน้อย ความมืดเริ่มสลายไป เผยให้เห็นถึงความว่างเปล่าที่อยู่เบื้องหลัง

“เป็นไปไม่ได้!” จอมมารนิทรากรีดร้อง มันพยายามจะเพิ่มพลัง แต่พลังแห่งเทพวายุของพิรุณนั้นบริสุทธิ์และทรงพลังเกินกว่าที่พลังแห่งความมืดจะต่อต้านได้

ในที่สุด พายุหมุนของพิรุณก็กลืนกินร่างของจอมมารนิทราเข้าไปจนหมดสิ้น เสียงกรีดร้องอันทรมานดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับความมืดมิด

เมื่อจอมมารนิทราสลายไป พายุที่โหมกระหน่ำก็ค่อยๆ สงบลง เมฆดำทะมึนที่ปกคลุมท้องฟ้าก็สลายไป เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามอันสดใส แสงแดดอบอุ่นสาดส่องลงมายังยอดเขาหินผา

พิรุณยืนนิ่ง ดวงตาของเขามองไปยังท้องฟ้าที่สดใส ร่างกายของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยพลัง แต่ก็มีความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ครั้งใหญ่

“จบแล้ว…” เขาพึมพำ เสียงที่เคยดังดุจสายฟ้า บัดนี้อ่อนโยนลงราวกับเสียงกระซิบของสายลม

เขาค่อยๆ ปักดาบพิรุณลงบนพื้น ใบดาบที่เคยส่องประกายเจิดจ้า บัดนี้กลับสงบนิ่งราวกับจะหลับใหล

“ข้า… เทพวายุ… ผู้ถูกทอดทิ้ง… บัดนี้… ได้พิสูจน์แล้วว่า… แม้แต่ผู้ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นที่รังเกียจ… ก็สามารถสร้างความสงบสุขให้กับโลกนี้ได้”

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ข้าขอขอบคุณ… สำหรับโอกาสนี้”

เมื่อเขากล่าวจบ ร่างกายของเขาก็เริ่มสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าครามอ่อนๆ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ละอองแสงเหล่านั้นกระจายออกไปตามลม บรรจุเอาพลังแห่งสายลมและสายฟ้าอันบริสุทธิ์ของเทพวายุ

เหล่าอสูรและขุนศึกเงาที่เหลืออยู่ ต่างพากันสลายไปพร้อมกับความมืดมิดที่จากไป พวกมันเป็นเพียงเครื่องมือของจอมมารนิทรา เมื่อจอมมารสิ้นสูญ พวกมันก็ไม่มีพลังที่จะดำรงอยู่ต่อไป

พิรุณ… เทพวายุ… ผู้ที่เคยถูกทอดทิ้ง เพราะพลังที่แตกต่างจากผู้อื่น บัดนี้ได้กลายเป็นตำนาน ตำนานแห่งผู้ที่กอบกู้โลก จากความมืดมิดด้วยพลังแห่งสายลมและสายฟ้า

แม้ร่างของเขาจะสลายไป แต่จิตวิญญาณของเขาก็ยังคงอยู่ คงอยู่ในกระแสลมที่พัดพาไปทั่วผืนปฐพี คงอยู่ในสายฟ้าที่ฟาดฟันลงมาในยามที่ท้องฟ้าพิโรธ

เรื่องราวของพิรุณ เทพวายุผู้ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ได้จบลงอย่างสมบูรณ์ แต่ตำนานของเขา… จะยังคงเล่าขานต่อไป ชั่วนิรันดร์…

ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านยอดเขาหินผา ราวกับเสียงเพลงแห่งเทพวายุที่ส่งมาอำลา… บรรจบสิ้นสุดตำนานดาบพิรุณไร้เทียมทาน.