ตอนที่ 3 — ปริศนาเงาในตรอกเลือด

สายฝนที่โปรยปรายมาไม่ขาดสาย ยิ่งขับเน้นบรรยากาศอันอึมครึมของตรอกแคบแห่งนี้ให้ดูราวกับปากปล่องนรก กร้าวยืนนิ่ง ดื่มด่ำกับกลิ่นอายอันชวนคลื่นเหียนของเลือดสดและความตายที่คละคลุ้งในอากาศ กลิ่นคาวฉุนที่ปกติจะทำให้คนทั่วไปขยะแขยง กลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้น ดวงตาคมกริบของกร้าวสาดส่องไปทั่ว ราวกับมีลำแสงอินฟราเรดที่มองทะลุความมืดและความเปียกชื้นของคืนนี้ได้

เมื่อครู่ก่อน ‌เขากำจัดกลุ่มนักฆ่าชุดดำที่พยายามจะเข้ามาขวางทางได้สำเร็จ แต่เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น เป็นเพียงหยดน้ำแรกในพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ องค์กรอสูรเงาไม่ได้มีลูกสมุนเพียงแค่นี้ พวกมันคือฝูงไฮยีน่าที่พร้อมจะรุมทึ้งทุกย่างก้าวของเขา และยิ่งเขาบุกเข้าไปลึกเท่าไหร่กับดักก็จะยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

"ยังอีกหรือไร..." กร้าวพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าของเขาถูกกลืนกินไปกับเสียงคร่ำครวญของสายฝน ​เขาก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง เหยียบย่ำลงบนร่างของนักฆ่าที่นอนกองอยู่เบื้องหน้า สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะที่เสียบทะลุร่างกายของพวกมัน นี่คือฝีมือของใครกันแน่? ดาบ หรือมีดสั้น? ท่าทางการสังหารดูประณีตและรวดเร็ว แสดงถึงความเชี่ยวชาญที่เหนือกว่านักฆ่าระดับล่างทั่วไป

เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวปราดเปรียวออกมาจากเงามืดของอาคารที่ทรุดโทรม ‍มันคือชายหนุ่มในชุดสีเข้มที่กลมกลืนไปกับความมืด ผมสีดำสนิทปรกหน้า ดวงตาคู่หนึ่งที่สุกสกาวราวกับอัญมณีสีอำพันมองตรงมาที่กร้าว ใบหน้าของเขาคมคาย แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาที่ยากจะเข้าถึง

"แก...เข้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร" เสียงของชายหนุ่มกังวานเย็นเยียบ ราวกับน้ำแข็งที่ถูกบดละเอียด

กร้าวยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ข้าไม่ได้เข้ามา ‌ข้าเดินเข้ามา"

"คำพูดอันน่าขัน" ชายหนุ่มกล่าวเยาะ "ที่นี่คือเขตหวงห้ามของอสูรเงา ไม่มีใครหน้าไหนกล้าเหยียบย่างเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต"

"แล้วข้าเป็นใครเล่า" กร้าวถามกลับ แววตาฉายประกายท้าทาย "ข้าอาจเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญก็ได้"

"แขกที่ไม่ได้รับเชิญ...จะต้องถูกเชิญออกไปอย่างถาวร" ชายหนุ่มกล่าว ‍พร้อมชักดาบยาวที่ปลายดาบแหลมคมประดุจเขี้ยวออกมา แสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านเมฆสาดส่องลงมากระทบกับคมดาบ เป็นประกายราวกับเปลวเพลิงสีเงิน

"เช่นนั้นหรือ" กร้าวผ่อนลมหายใจยาว "ข้าก็อยากเห็นเหลือเกิน ว่าใครกันแน่ที่จะถูกเชิญออกไปก่อน"

ทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มพุ่งเข้าใส่กร้าวด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ดาบในมือฟาดฟันเป็นเส้นตรงอย่างแม่นยำ ​กร้าวเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด สัมผัสได้ถึงลมเย็นวาบที่เฉียดผ่านใบหน้า

"เร็วเสียจริง" กร้าวกล่าว พลางชักมีดสั้นคู่ใจที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อออกมา มีดสั้นเล่มหนึ่งมีด้ามจับสีดำสนิทอีกเล่มหนึ่งมีด้ามจับสีขาวราวกับกระดูก

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายแลกหมัด แลกอาวุธกันอย่างบ้าคลั่ง เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วตรอกแคบๆ ​ชายหนุ่มมีฝีมือการต่อสู้ที่น่าทึ่ง ท่าทางการเคลื่อนไหวของเขาไหลลื่นราวกับงู แต่เต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง กร้าวมิได้ด้อยไปกว่า เขาใช้ทุกส่วนของร่างกายเป็นอาวุธ ทั้งหมัด เท้า ศอก ​เข่า การโจมตีของกร้าวเปรียบเสมือนพายุที่ถาโถมเข้าใส่ ไม่มีช่องว่างให้คู่ต่อสู้ได้ตั้งตัว

"เจ้า...ไม่ใช่พวกเดียวกับพวกนั้น" ชายหนุ่มกล่าวหอบเล็กน้อย ขณะพยายามปัดป้องการโจมตีของกร้าว "พวกนั้น...มันอ่อนแอเกินไป"

"ข้าไม่ได้มาในนามของใคร" กร้าวตอบกลับ "ข้ามาตามหาบางอย่าง"

"บางอย่าง?" ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ "ในตรอกแห่งความตายนี้ หาใช่ที่สำหรับค้นหาสิ่งใด แต่เป็นที่สำหรับดับสูญ"

"แล้วเจ้าล่ะ" กร้าวสวนกลับ "เจ้าเป็นใครกันแน่? นักฆ่าที่ฝึกฝนมาอย่างดี? หรือเป็นแค่หมากตัวหนึ่งของอสูรเงา?"

"คำถามมากมายเกินไป" ชายหนุ่มกล่าว ดวงตาอำพันฉายแววเดือดดาล "ขอเพียงเจ้าจงหลับใหลไปเสีย แล้วทุกอย่างก็จะจบลง"

การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้น กลิ่นคาวเลือดในตรอกเริ่มเจือจางลง กลายเป็นกลิ่นอายของพลังงานที่ปะทุออกมาจากร่างของทั้งสองฝ่าย ชายหนุ่มเริ่มใช้ท่าพิเศษที่รวดเร็วกว่าเดิม คล้ายกับการหายตัวไปในพริบตา แล้วปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในมุมที่คาดไม่ถึง กร้าวยังคงตั้งรับอย่างมั่นคง เขาสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างในท่าทางการต่อสู้ของชายหนุ่ม

"พลังงาน...สีดำ" กร้าวพึมพำ "เจ้าไม่ใช่คนธรรมดา"

"เจ้าก็เช่นกัน" ชายหนุ่มตอบกลับ "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเจ้า...พลังที่น่ากลัว"

พลันชายหนุ่มก็ใช้ท่าไม้ตาย เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ปลายดาบในมือกลายเป็นวงแหวนสีดำที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง กร้าวเห็นเช่นนั้นก็รู้ว่านี่คือจุดอันตราย เขาตัดสินใจเสี่ยง

"ได้เวลาจบเรื่องเสียที!" กร้าวตะโกนสุดเสียง เขาทิ้งมีดสั้นเล่มหนึ่งลงพื้น พุ่งเข้าปะทะกับวงแหวนพลังงานสีดำนั้นโดยตรง

"บ้าไปแล้ว!" ชายหนุ่มอุทานด้วยความตกใจ

แต่กร้าวมิได้สนใจ เขาใช้พลังทั้งหมดที่มีผลักดันเข้าใส่ แม้จะรู้สึกถึงความร้อนที่แผดเผาผิวหนัง และแรงกดดันมหาศาลที่พยายามจะบดขยี้เขา แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้

"นี่คือสิ่งที่ข้าตามหา..." กร้าวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "พลังที่แท้จริง!"

เขาปล่อยพลังบางอย่างออกมาจากร่างของตนเอง พลังนั้นมีสีแดงเข้มราวกับเลือด กำลังต่อสู้กับพลังสีดำของชายหนุ่ม

เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง แสงสีแดงและสีดำปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นพลังงานที่ซัดกระเด็นทุกสิ่งในตรอกให้ลอยละลิ่วไป กร้าวถูกซัดกระเด็นไปติดกับผนังอาคาร แต่เขาก็ยังคงมีสติ

เมื่อควันจางลง กร้าวเห็นร่างของชายหนุ่มทรุดตัวลงกับพื้น ดาบในมือหลุดร่วงลงไป ดวงตาอำพันที่เคยสุกสกาวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเจ็บปวด

"เป็นไปไม่ได้..." ชายหนุ่มพึมพำ "พลังของเจ้า...มันมาจากที่ใดกันแน่?"

กร้าวยันกายลุกขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลเล็กน้อย แต่ดวงตาฉายแววแห่งชัยชนะ "ข้าบอกเจ้าแล้ว...ว่าข้ามาตามหาบางอย่าง"

เขาเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่กำลังอ่อนแรง "บอกข้ามา...ที่ตั้งของฐานทัพลับของอสูรเงาอยู่ที่ไหน?"

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองกร้าว แววตาเต็มไปด้วยความแค้น "ต่อให้ข้าบอก...เจ้าก็ไม่มีวันเข้าถึงได้"

"เช่นนั้นรึ?" กร้าวเอ่ยถาม "ถ้าอย่างนั้น...ข้าก็ต้องบังคับเอง"

ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเมืองหลวง ภาพแสงไฟสีแดงและสีน้ำเงินสว่างวาบเข้ามาจากปากตรอก

"แย่แล้ว!" ชายหนุ่มอุทาน "พวกเจ้า...ทำเรื่องใหญ่เกินไปแล้ว"

กร้าวหันไปมองต้นเสียง เขาเห็นกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากกำลังวิ่งกรูกันเข้ามา พร้อมอาวุธปืนครบมือ "พวกมัน...มาเร็วกว่าที่คิด"

"ถึงเวลาที่ข้าจะต้องไปแล้ว" กร้าวกล่าวกับชายหนุ่มที่ยังคงทรุดตัวอยู่บนพื้น "แต่ข้าจะกลับมา...เพื่อหาคำตอบที่ข้าต้องการ"

เขากระโดดขึ้นไปบนหลังคาของอาคารที่อยู่สูงที่สุดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหายลับไปกับความมืดมิดของคืนนั้น

ชายหนุ่มมองตามร่างของกร้าวที่หายไป ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขารู้ดีว่าการปรากฏตัวของกร้าวครั้งนี้ จะนำมาซึ่งหายนะครั้งใหญ่ให้กับองค์กรอสูรเงาอย่างแน่นอน

ส่วนกร้าว ขณะที่เขากำลังเคลื่อนที่ไปบนหลังคาอย่างรวดเร็ว เขาก็ได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังขึ้น เป็นการรายงานถึงภัยอันตรายที่กำลังคุกคามเมืองหลวง ซึ่งล้วนเชื่อมโยงกับองค์กรอสูรเงา

"เป้าหมายของข้า...ใช่เพียงแค่หาคำตอบเท่านั้น" กร้าวคิดในใจ "แต่เป็นการกำจัดภัยอันตรายนี้ให้สิ้นซาก"

เขาเหลือบมองไปยังทิศทางที่เขาเชื่อว่าเป็นที่ตั้งของฐานทัพลับ ยิ่งเขาดำดิ่งลงไปในโลกใต้เงามืดของเมืองหลวงนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตระหนักได้ว่า ความลับอันดำมืดขององค์กรอสูรเงานั้น ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด

การผจญภัยของกร้าวยังอีกยาวไกล และอันตรายที่รอเขาอยู่เบื้องหน้านั้น ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก...