ตอนที่ 4 — กระจกเงาฉีกขาด

กลิ่นคาวฉุนที่ปกคลุมตรอกแคบแห่งนี้ ชวนให้กร้าวแทบอาเจียน มันคือกลิ่นอายของความโหดร้ายที่เล็ดลอดออกมาจากภายในองค์กรอสูรเงา ไม่ใช่เพียงกลิ่นเลือด แต่เป็นกลิ่นของความสิ้นหวังและความป่าเถื่อนที่ถูกปลุกขึ้นมา กร้าวสูดลมหายใจลึก ปอดของเขาเต็มไปด้วยอากาศเย็นชื้น แต่ก็ยังคงสัมผัสได้ถึงไออุ่นแห่งความเดือดดาลที่คุกรุ่นอยู่ภายใน

เขาก้าวเท้าเข้าสู่ตรอกนั้นอย่างเชื่องช้า ‌ร่มเงาของตึกสูงระฟ้าบดบังแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ทำให้บรรยากาศยิ่งมืดมิดและน่าหวาดหวั่น ความเงียบสงัดปกคลุมอยู่รอบกาย มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงตกกระทบพื้นคอนกรีต และเสียงลมที่พัดหวีดหวิวลอดผ่านช่องว่างระหว่างอาคาร

"ออกมาซะ" เสียงทุ้มแหบพร่าของกร้าวถูกเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา แต่ก็ทรงพลังพอที่จะทะลวงความเงียบงันนั้นเข้าไป

เงาบางๆ ขยับไหวที่ปลายสุดของตรอก ​ดวงตาของกร้าวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาเห็นร่างของคนกลุ่มหนึ่งยืนซุ่มอยู่ สวมชุดสีดำสนิท ปกปิดใบหน้าจนแทบมองไม่เห็น ดวงตาของพวกมันเป็นประกายสีแดงเรื่อ ราวกับดวงตาของอสูรกายที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

"รู้ตัวแล้วสินะว่าจะต้องมาเจอกับอะไร" เสียงหนึ่งดังขึ้น มันเป็นเสียงเย็นชา ‍ไร้ซึ่งอารมณ์ ราวกับมาจากที่ไหนสักแห่งที่ห่างไกล

"พวกแกคงไม่ใช่แค่ยามเฝ้าประตู" กร้าวตอบกลับพร้อมกับก้าวเท้าต่อไป สองมือของเขากำแน่น กล้ามเนื้อแขนที่เคยผ่อนคลายกลับเกร็งตัวเตรียมพร้อม

"เราคือมือขององค์กรอสูรเงา ผู้ที่รับใช้ความมืด และกำจัดผู้ที่หลงผิด" เสียงนั้นยังคงดังต่อเนื่อง

ทันใดนั้น ‌ร่างของกลุ่มคนชุดดำก็พุ่งเข้าใส่กร้าวพร้อมกัน ราวกับผีเสื้อราตรีที่โผบินออกจากรัง ความเร็วของพวกมันน่าตกใจ แต่กร้าวก็ไม่ได้ตื่นตระหนก เขาย่อตัวหลบหมัดที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด ก่อนจะสวนกลับด้วยศอกอันทรงพลังเข้าที่ใบหน้าของหนึ่งในกลุ่ม

เสียงกระดูกกระทบกันดังขึ้น ร่างนั้นเซถอยหลังไปอย่างแรง แต่ก็ยังไม่ล้มลง ‍กลุ่มที่เหลือก็รุมเข้าล้อมกร้าวอีกครั้ง การโจมตีของพวกมันประสานงานกันอย่างดี ราวกับมีผู้สั่งการเพียงคนเดียว

กร้าวพลิ้วตัวหลบหลีกหมัดและเท้าที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ ชนเข้ากับผนังกำแพงเพื่อส่งแรงส่ง หรือใช้ท่อระบายน้ำที่ผุพังเป็นที่กำบัง เขาไม่ต้องการเปิดเผยความสามารถทั้งหมดของตนเองในตอนนี้ แต่การต่อสู้แบบเอาเป็นเอาตายนี้ก็ทำให้เขาต้องใช้พลังบางส่วนออกมา

"พวกแกฝึกมาดี" ​กร้าวกล่าวขณะหลบลูกเตะที่พุ่งสูงมายังใบหน้า "แต่ยังขาดจิตวิญญาณ"

การโจมตีของกร้าวรุนแรงและแม่นยำ เขากระแทกเข้าที่จุดตายของคู่ต่อสู้ ทำให้พวกมันเสียหลัก หรือไม่ก็หมดสติไปในที่สุด แต่จำนวนของพวกมันก็ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด เมื่อมีคนล้มลง ก็จะมีคนอื่นเข้ามาแทนที่ทันที

"จิตวิญญาณคือสิ่งที่ทำให้เราแข็งแกร่ง" ​เสียงเย็นชานั้นดังขึ้นอีกครั้ง "ไม่ใช่ความบ้าคลั่งแบบที่แกมี"

"ความบ้าคลั่งของข้าคือความหวังของผู้อื่น" กร้าวตอบโต้ ขณะที่เขาใช้หลังมือปัดป้องหมัดที่พุ่งเข้ามา แล้วยกเข่ากระทุ้งเข้าที่กลางลำตัวของศัตรู

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงร้องโหยหวน เสียงลมหายใจที่หอบหนัก และเสียงกระทบกันของร่างกายดังระงมไปทั่วตรอกแคบๆ ​ฝนที่ยังคงตกหนักช่วยบดบังภาพความโหดร้ายที่เกิดขึ้น ทำให้มันดูราวกับฝันร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุด

กร้าวเริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าบ้างแล้ว แต่เขายังคงมุ่งมั่น เขาต้องผ่านพวกนี้ไปให้ได้ เพื่อไปให้ถึงเบื้องหลังขององค์กรอสูรเงา

"แกกำลังทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังดูใกล้เข้ามา "ไม่มีใครสามารถต่อกรกับองค์กรของเราได้"

ทันใดนั้น ร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปลายสุดของตรอก เขาไม่ได้สวมชุดสีดำเหมือนกับคนอื่นๆ แต่สวมเสื้อคลุมสีเข้มที่ดูสง่างาม ดวงตาของเขาเป็นสีม่วงเข้ม ราวกับอัญมณีที่ส่องประกายในความมืด ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม

"ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด" ชายผู้นั้นกล่าว "และแก... ยังไม่แข็งแกร่งพอ"

"แกเป็นใคร" กร้าวถามพลางชะงักเท้า

"ข้าคือ เงามายา ผู้บัญชาการระดับสูงขององค์กรอสูรเงา" ชายผู้นั้นตอบ "และข้าจะกำจัดแกให้สิ้นซาก"

ทันทีที่พูดจบ เงามายาก็ยื่นมือออกไปข้างหน้า ฝ่ามือของเขาเปล่งประกายสีม่วงเข้ม ราวกับมีพลังงานบางอย่างรวมตัวอยู่

"แกคิดว่าแกมีพลังแค่นั้นหรือ" กร้าวหัวเราะเบาๆ "ข้าจะแสดงให้แกเห็น พลังที่แท้จริงเป็นอย่างไร"

กร้าวกระโดดขึ้นไปบนกำแพงของตรอกอย่างรวดเร็ว เขาใช้กรงเล็บที่ซ่อนอยู่ในมือของเขาเกี่ยวเข้ากับอิฐกำแพง แล้วไต่ขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว

"ความเร็วของแกน่าประทับใจ" เงามายากล่าว "แต่ก็ยังไม่พอ"

เงามายาโบกมือไปมา พลังงานสีม่วงเข้มก็พุ่งเข้าใส่กร้าวอย่างรวดเร็ว กร้าวพลิ้วตัวหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิด พลังงานนั้นพุ่งชนกำแพงด้านหลังเขา ทำให้กำแพงเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่

"แกหลบได้ แต่ก็ไม่สามารถหลบได้ตลอดไป" เงามายากล่าว

กร้าวกระโดดลงมาจากกำแพง แล้วพุ่งเข้าใส่เงามายาอย่างรวดเร็ว เขาต้องการจัดการกับตัวหัวหน้านี้ให้ได้ก่อน

แต่ก่อนที่กร้าวจะเข้าถึงตัว เงามายาก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ร่างของกร้าวก็ถูกพลังงานสีม่วงเข้มกระแทกจนกระเด็นไปติดกับกำแพงอีกด้านของตรอก

"อั๊ก!" กร้าวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ซี่โครงของเขารู้สึกราวกับจะแตกออก

"แกยังไม่เข้าใจอีกหรือ" เงามายาเดินเข้ามาใกล้ "พลังของข้าคือการควบคุมเงา และเงา... คือทุกสิ่ง"

ทันใดนั้น เงามายาก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ เงาที่อยู่รอบตัวกร้าวก็เริ่มขยับไหว ราวกับมีชีวิต มันบิดเบี้ยวและยืดยาวออกไปพันธนาการร่างของกร้าวไว้แน่น

"ปล่อยข้า!" กร้าวพยายามดิ้นรน แต่เงาก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"ยอมแพ้ซะเถอะ" เงามายากล่าว "แกไม่มีทางหลุดพ้นไปได้"

แต่กร้าวยังไม่ยอมแพ้ เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี แล้วตะโกนเสียงดัง "แกคิดว่าแกควบคุมทุกอย่างได้งั้นหรือ!"

ทันใดนั้น ดวงตาของกร้าวก็เปล่งประกายสีแดงเพลิงออกมา ราวกับเป็นดวงตาของอสูรที่ถูกปลุกขึ้นมา พลังงานสีแดงเข้มก็แผ่กระจายออกมาจากร่างของเขา ฉีกกระชากเงาที่พันธนาการเขาไว้จนขาดสะบั้น

"เป็นไปไม่ได้!" เงามายาร้องออกมาด้วยความตกใจ

"แกยังไม่เห็นพลังที่แท้จริงของข้า" กร้าวกล่าวพลางยืดตัวขึ้นเต็มความสูง "นี่คือพลังของ 'นัยน์ตาอสูร'!"

เงามายาจ้องมองกร้าวด้วยความไม่เชื่อ ดวงตาของเขามีประกายสีแดงฉาน ที่แฝงไปด้วยความเดือดดาลและความมุ่งมั่นที่ไม่มีวันยอมแพ้

"แก... แกเป็นใครกันแน่?" เงามายากล่าวอย่างตะกุกตะกัก

"ข้าคือ กร้าว" กร้าวตอบ "และข้าจะทำลายองค์กรอสูรเงาให้สิ้นซาก!"

การเผชิญหน้าอันดุเดือดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น การเปิดเผยพลังอันน่าสะพรึงกลัวของกร้าว ทำให้เงามายาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่คาดคิด ศึกครั้งนี้จะจบลงเช่นไร และกร้าวจะสามารถฝ่าด่านต่อไปเพื่อเข้าสู่ฐานทัพลับขององค์กรอสูรเงาได้หรือไม่...

[โปรดติดตามตอนต่อไป]