ตอนที่ 6 — ฝ่าเงา ทลายอสูร

หยาดฝนเย็นเยียบที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย กระทบผืนถนนยางมะตอยที่สะท้อนแสงไฟนีออนวูบวาบ ชำระล้างคราบเลือดและสิ่งสกปรกที่เคยเปรอะเปื้อนให้จางหายไป แต่สำหรับกร้าว หยาดน้ำเหล่านั้นกลับยิ่งกระตุ้นให้เลือดในกายสูบฉีด แรงปรารถนาในการเผชิญหน้าและความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ กำลังพร้อมจะระเบิดออกมา เขาแทบไม่ได้ยินเสียงฝนที่ซ่าเซ็งอีกต่อไป ‌สิ่งที่ดังอยู่ภายในโสตประสาท คือเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ยามที่จิตวิญญาณแห่งนักรบถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

“ไม่คิดว่าแกจะกล้าเข้ามาถึงที่นี่” เสียงทุ้มห้าวแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืดเบื้องหน้า กร้าวหยุดชะงัก ก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งจังหวะ ประกายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางตรอกแคบที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา ​ปกคลุมด้วยความมืดมิดและละอองฝน มีร่างเงาหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างนั้นใหญ่โต กำยำ ผิวหนังคล้ำเข้มราวกับถูกเผาไหม้จนดำสนิท ใบหน้าซ่อนเร้นอยู่ภายใต้หมวกคลุมสีดำที่ปลดปล่อยไอเย็นยะเยือกออกมา

“ฉันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกแกพรากไป” กร้าวตอบกลับ เสียงของเขาหนักแน่น ‍มั่นคง ไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย แม้รู้ดีว่ากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งใด

“ทวงคืน? ฮ่าๆๆ” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นอีกครั้ง “สิ่งที่แกคิดว่าแกเป็นเจ้าของ มันก็แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ ‌ต่างหากเล่า ความอ่อนแอไม่มีสิทธิ์ครอบครองสิ่งใดทั้งสิ้นในโลกนี้”

“แกไม่รู้หรอกว่าฉันสูญเสียอะไรไปบ้าง” กร้าวเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ความเจ็บปวดที่ถูกฝังลึกค่อยๆ หล่อหลอมให้กลายเป็นแรงผลักดันอันมหาศาล

“แล้วไง? ใครบ้างล่ะที่ไม่เคยสูญเสีย? โลกนี้มันก็เป็นเช่นนี้แหละ ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด ‍ผู้ที่อ่อนแอสมควรที่จะถูกเหยียบย่ำ” ร่างเงาปริศนาเผยรอยยิ้มร้ายกาจ ดวงตาสีแดงก่ำสะท้อนแสงไฟนีออนที่ลอดผ่านเข้ามา ราวกับมีเพลิงอสูรลุกโชนอยู่ภายใน “และแก...ก็กำลังจะเป็นรายต่อไป”

สิ้นเสียง ร่างเงาปริศนาก็พุ่งเข้ามาปะทะ กร้าวเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ฝ่ามือใหญ่หนากระแทกเข้ากับกำแพงอิฐอย่างรุนแรงจนอิฐแตกกระจาย ​ร่างเงาผู้นั้นไม่ได้หยุดแค่นั้น มันหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกรงเล็บแหลมคมที่ชักออกจากแขนเสื้อ ส่องประกายวาววับในความมืด

“ถึงเวลาที่แกจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่แท้จริงแล้ว!”

กร้าวชักดาบเล่มโปรดออกมาจากฝัก ดาบที่ได้รับการขนานนามว่า "อัสนีบาต" ตัวดาบสีดำสนิทราวกับรัตติกาล มีลวดลายสีเงินสลักเสลาอยู่ทั่วทั้งใบดาบ ​ปลายดาบแหลมคม ชวนให้รู้สึกถึงพลังอันน่าเกรงขาม กร้าวรวบรวมสมาธิทั้งหมดเข้าไว้ที่ดาบในมือ ประกายตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ส่องประกายอำมหิตท้าทาย

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เสียงปะทะของเหล็กกล้าดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางสายฝนที่ไม่มีทีท่าจะหยุดลง กร้าววาดลวดลายดาบอย่างรวดเร็ว ​รวดเร็วจนแทบมองตามไม่ทัน แต่ร่างเงาปริศนาก็มีปฏิกิริยาตอบสนองที่เหนือมนุษย์ มันหลบหลีก หลบหลบการโจมตีของกร้าวได้อย่างหวุดหวิด ราวกับมองเห็นอนาคต หรือมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมกว่ามนุษย์ทั่วไป

“แกแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด” ร่างเงาปริศนาเอ่ย พลางกระโดดขึ้นไปบนหลังคาอาคารที่ผุพัง “แต่ถึงกระนั้น ก็ยังห่างไกลนัก!”

ร่างเงาปริศนาทะยานลงมาจากเบื้องบน ด้วยความเร็วสูงราวกับลูกธนู กร้าวชักดาบขึ้นรับอย่างเต็มแรง เสียงปะทะดังสนั่น พลังมหาศาลผลักกร้าวให้กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

“แกคือพวกเดียวกับ ‘อสูรเงา’ ใช่หรือไม่!” กร้าวตะโกนถาม พลางตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือ

“ไม่! ข้าคือ ‘ทมิฬ’ ทหารเอกขององค์กรอสูรเงา!” ร่างเงาปริศนาตอบ “แกไม่สมควรจะรู้ชื่อของข้าด้วยซ้ำ!”

“แล้วยังไง? ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ก็ไม่มีสิทธิ์มาเหยียบย่ำสิ่งที่ฉันรัก!” กร้าวกระโจนเข้าใส่ ท่ามกลางความมืดมิด กร้าวสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของทมิฬ มันไม่ใช่แค่ความเย็นของสายฝน แต่เป็นความเย็นที่มาจากจิตใจที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความปรานี

การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กร้าวใช้ทุกทักษะ ทุกประสบการณ์ที่สั่งสมมา ต่อสู้กับทมิฬที่ราวกับเป็นอสูรกายที่ไร้ขีดจำกัด ร่างของทั้งคู่เคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็วราวกับเงา ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่สาดส่องเป็นจังหวะ เสียงปะทะของดาบและกรงเล็บดังไม่หยุดหย่อน

“แกมันก็แค่หมาตัวหนึ่ง ที่ถูกฝึกมาให้กัดกิน” ทมิฬเย้ยหยัน พลางตวัดกรงเล็บใส่กร้าวอย่างรุนแรง

“และแก...ก็เป็นแค่หนูที่คิดว่าตัวเองเป็นราชสีห์!” กร้าวสวนกลับ พลางใช้ดาบปัดป้องกรงเล็บของทมิฬอย่างหวุดหวิด

ทันใดนั้นเอง ร่างของทมิฬก็หายวับไปในความมืด กร้าวชะงัก หรี่ตาลง พยายามจับสัมผัสถึงการเคลื่อนไหวรอบตัว

“แกรู้ตัวไหมว่าแกกำลังมาผิดที่ผิดทาง” เสียงของทมิฬดังขึ้นจากด้านหลังของกร้าว “ที่นี่คืออาณาเขตของพวกเรา! แกไม่ควรจะเข้ามา!”

กร้าวหันขวับไปอย่างรวดเร็ว ดาบในมือตวัดไปข้างหน้าเพื่อป้องกันการโจมตีที่มองไม่เห็น แต่ก็สายเกินไป มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าเข้าที่แขนของกร้าวอย่างรุนแรง และออกแรงบีบจนกร้าวรู้สึกเหมือนกระดูกกำลังจะแตก

“อ๊าก!” กร้าวร้องเสียงหลง พลางใช้ดาบแทงสวนกลับไปทางด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง

“โอ๊ะโอ! น่าเสียดาย” ทมิฬกล่าว พลางปล่อยมือออก “แกพลาดไปนิดเดียว”

กร้าวรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แขนซ้าย แต่ก็ยังกัดฟันยืนหยัด เขาเห็นรอยสีแดงเข้มปรากฏขึ้นบนแขนของทมิฬเล็กน้อย

“แกเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่บาดเจ็บนี่!” กร้าวตะคอก

“แค่นี้เอง!” ทมิฬหัวเราะ “เทียบไม่ได้กับสิ่งที่แกกำลังจะได้รับ!”

ทมิฬกระโจนเข้าใส่กร้าวอีกครั้ง แต่คราวนี้กร้าวไม่ได้ยืนรอรับ เขาใช้ความเจ็บปวดเป็นแรงผลักดัน พุ่งเข้าปะทะกับทมิฬอย่างไม่กลัวเกรง

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดจนกระทั่งกร้าวสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่กำลังร่อยหรอไปจากร่างกายของเขา เขาเริ่มเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงยืนหยัดสู้ต่อ

“แกคิดว่าแกจะสู้กับพวกเราได้นานแค่ไหน?” ทมิฬถามขณะที่กำลังปะทะกับกร้าว “องค์กรอสูรเงา แข็งแกร่งเกินกว่าที่แกจะจินตนาการได้!”

“ฉันไม่สนว่าพวกแกจะแข็งแกร่งแค่ไหน!” กร้าวกระแทกเสียง “ฉันจะหยุดยั้งพวกแกให้ได้!”

“ความมุ่งมั่นของแกน่าชื่นชม แต่ก็น่าสมเพช” ทมิฬกล่าว พลางออกแรงดันกร้าวให้ถอยหลังไป “ความจริงก็คือ แกกำลังจะตายที่นี่!”

ขณะที่ทมิฬกำลังจะปิดฉาก กร้าวพลันสังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังร่างของทมิฬ แสงไฟสีม่วงอ่อนๆ ลอดออกมาจากช่องแคบของอาคารที่อยู่ถัดไป

“นั่นมันอะไร?” กร้าวพึมพำ

“แกกำลังเสียสมาธิแล้ว” ทมิฬกล่าว พลางเตรียมจะโจมตี “ถึงเวลาจบเกมแล้ว”

แต่กร้าวไม่ฟัง เขาใช้จังหวะที่ทมิฬกำลังพุ่งเข้ามา กลิ้งตัวหลบไปทางด้านข้าง พร้อมกับชักปืนพกคู่ใจออกมาจากเอว

“ฉันยังมีเรื่องที่ต้องสะสางอีกเยอะ!” กร้าวตะโกน พลางเล็งปืนไปที่ลำแสงสีม่วงที่ลอดออกมา

“ไม่!” ทมิฬร้องเสียงหลง พลางพุ่งเข้ามากระแทกกร้าว แต่กร้าวก็ยิงปืนออกไปก่อน

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ลำแสงสีม่วงที่ลอดออกมานั้นขาดหายไปทันที เกิดเสียงระเบิดเล็กๆ ดังขึ้นจากภายในอาคาร

“แก...แกทำอะไร!” ทมิฬตะโกนด้วยความโกรธ

“ฉันแค่กำลังกำจัดศัตรูของฉัน” กร้าวกล่าว พลางหันไปมองทมิฬด้วยแววตาที่แข็งกร้าว

ร่างของทมิฬสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร ร่างของเขาก็เริ่มเลือนรางไป

“นี่...ยังไม่จบแค่นี้!” ทมิฬกล่าว เสียงของเขาค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับร่าง “แกจะได้เจอดี...ที่ฐานทัพลับของเรา!”

แล้วร่างของทมิฬก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงกร้าวที่ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย กร้าวมองไปยังอาคารที่แสงสีม่วงหายไปอย่างสงสัย

“ฐานทัพลับงั้นเหรอ?” กร้าวพึมพำ “พวกแกคิดว่าจะซ่อนตัวได้นานแค่ไหนกัน?”

กร้าวกำดาบในมือแน่น ความรู้สึกถึงอันตรายที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เขาจะต้องตามล่าองค์กรอสูรเงาให้ถึงที่สุด และทวงคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไป

หยาดฝนยังคงซัดสาดใบหน้าคมเข้ม กร้าวยกศีรษะขึ้นมองท้องฟ้ามืดครึ้ม ราวกับจะหาคำตอบให้กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป

แต่ในความมืดมิดนั้นเอง ดวงตาของกร้าวกลับส่องประกายสีแดงเข้มขึ้น ราวกับมีเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นลุกโชนอยู่ภายใน พร้อมที่จะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า...