ตอนที่ 7 — เพลิงพิโรธในเงามืด

หยาดฝนยังคงโปรยปราย ซัดกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะโอบกอดเมืองหลวงแห่งนี้ด้วยความเย็นเยียบ กร้าวเงยหน้าขึ้นมองฟ้า ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟนีออนที่สาดส่องมาจากตึกสูงระฟ้า กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางลงตามสายฝน แต่กลับทิ้งร่องรอยความโหดร้ายที่กร้าวไม่อาจลืมเลือน มันฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณ ‌ปลุกสัญชาตญาณนักล่าที่หลับใหลให้ตื่นตัว

"พวกแก...หนีไม่พ้นหรอก" เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของกร้าว เขาย่ำเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมตรอกแคบ เสียงฝีเท้าที่ย่ำไปบนพื้นเปียกชื้นดังสะท้อนกึกก้อง เป็นดั่งสัญญาณเตือนภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ทันใดนั้น เสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้น มาพร้อมกับร่างเงาดำที่พุ่งเข้าใส่กร้าวจากทุกทิศทาง ​พวกมันคือเหล่านักฆ่าขององค์กรอสูรเงา สวมชุดสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากที่แกะสลักเป็นรูปอสูรร้าย ดวงตาของพวกมันเปล่งประกายอำมหิตราวกับเหยี่ยวที่กำลังล่าเหยื่อ

กร้าวไม่รอช้า เขากระชับดาบสีดำสนิทในมือที่เปียกชุ่มด้วยน้ำฝน ดาบเล่มนี้เป็นมากกว่าอาวุธ มันคือส่วนหนึ่งของเขา เป็นเพื่อนคู่กายที่ผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน

"มาเลย!" ‍กร้าวตะโกนท้าทาย ฝ่ามือข้างหนึ่งปัดป้องคมดาบที่พุ่งเข้ามาจากด้านซ้าย ขณะที่อีกข้างหนึ่งเหวี่ยงดาบสวนกลับด้วยความเร็วสูง เสียงคมดาบกรีดอากาศดังหวีดหวิว ร่างเงาหนึ่งทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลซึมลงสู่พื้นถนนที่เปียกชื้น

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักจนแทบมองไม่เห็นสิ่งรอบข้าง กร้าวเคลื่อนไหวราวกับพายุหมุน ‌ร่างกายที่แข็งแกร่งดุจหินผา บวกกับความคล่องแคล่วว่องไวที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก ทำให้เขาสามารถรับมือกับเหล่านักฆ่าที่ถาโถมเข้ามาได้

เขากระโดดหลบคมดาบที่เฉียดใบหน้าไปอย่างหวุดหวิด ก่อนจะใช้ปลายดาบแทงสวนเข้าไปในช่องว่างระหว่างชุดเกราะของศัตรู ร่างนั้นเซถอยหลัง ก่อนจะล้มลงไปกองอยู่ข้างๆ เพื่อนร่วมชะตากรรม

"พวกแกคิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้งั้นเหรอ?" กร้าวเย้ยหยัน ‍เสียงของเขาดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝนและเสียงดาบที่กระทบกัน

เหล่านักฆ่าขององค์กรอสูรเงาไม่ได้ตอบโต้เป็นคำพูด พวกมันมีเพียงเป้าหมายเดียวคือสังหารกร้าวให้ได้โดยเร็วที่สุด สัญญาณที่ส่งต่อกันระหว่างพวกมันไม่ใช่คำพูด แต่เป็นท่าทาง ดวงตา และเสียงกระแอมที่แทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน

กร้าวสังเกตเห็นความผิดปกติ เขาเห็นเงาหนึ่งที่เคลื่อนไหวแตกต่างจากพวกที่เหลือ ร่างนั้นไม่ใช่แค่แข็งแกร่ง ​แต่ยังมีความเยือกเย็นและเด็ดขาดอยู่ในทุกการเคลื่อนไหว

"อืม... มีของดีซ่อนอยู่สินะ" กร้าวคิดในใจ สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาภายใต้หน้ากากของนักฆ่าคนนั้น แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอำมหิตที่เหนือกว่าใคร

นักฆ่าคนนั้นพุ่งเข้าใส่กร้าวด้วยความเร็วสูง ดาบของมันยาวกว่าดาบของกร้าวเล็กน้อย และคมกริบกว่าทุกเล่มที่เคยเจอมา

"แก... แกคือใคร?" ​กร้าวถามขณะที่เบี่ยงตัวหลบคมดาบที่ฟาดลงมาอย่างแรง

"คนที่แกไม่มีวันรู้จัก" เสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาอย่างเยือกเย็น "และคนที่กำลังจะส่งแกไปสู่ขุมนรก"

การปะทะกันระหว่างกร้าวและนักฆ่าลึกลับคนนี้คือการต่อสู้ที่ดุเดือดที่สุดเท่าที่กร้าวเคยเจอมา แรงปะทะจากดาบทั้งสองเล่มส่งแรงสะท้านไปทั่วแขนของกร้าว

"ฉันไม่เคยกลัวนรก!" กร้าวตะคอก เขาพุ่งเข้าใส่ด้วยความบ้าคลั่งที่มากกว่าเดิม

แสงไฟนีออนที่สะท้อนบนหยดน้ำฝน ทำให้ภาพการต่อสู้ยิ่งดูเหนือจริงและน่าสะพรึงกลัว กร้าวสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ​การต่อสู้ในครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการเอาชีวิตรอด แต่มันคือการพิสูจน์ตัวเอง การยืนหยัดต่อสู้กับความชั่วร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"แก... เก่งเกินไป" นักฆ่าลึกลับกล่าว ขณะที่ถอยหลังไปเล็กน้อย "แต่... แค่นี้ยังไม่พอ"

ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวดังขึ้นมาจากด้านบน พร้อมกับลูกดอกอาบยาพิษที่พุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว กร้าวพยายามหลบ แต่ก็ไม่ทัน ร่างกายของเขารู้สึกชาไปทันที

"แย่แล้ว!" กร้าวคิดในใจ พิษร้ายกำลังแล่นไปตามกระแสเลือด

นักฆ่าลึกลับเห็นโอกาส เขาพุ่งเข้าใส่กร้าวอีกครั้ง ดาบของเขาเชือดเฉือนเข้าที่ไหล่ของกร้าวอย่างแม่นยำ

"อ๊าก!" กร้าวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากบาดแผล

"เจ้าโง่เอ๊ย... คิดจะสู้กับองค์กรอสูรเงาด้วยตัวเองงั้นเหรอ?" เสียงของนักฆ่าลึกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "แกมันก็แค่แมลงตัวเล็กๆ ที่หลงเข้ามาในรังของปีศาจ"

กร้าวยิ้มเยาะอย่างอ่อนแรง "ฉัน... ไม่เคย... กลัว... ปีศาจ"

ถึงแม้พิษร้ายจะทำให้ร่างกายอ่อนแรงลง แต่จิตใจของกร้าวยังคงแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า เขารู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด เขาต้องหาทางรอดออกไปให้ได้

"พวกแก... จะต้องชดใช้" กร้าวกล่าวเสียงลอดไรฟัน

เขาเหลือบไปเห็นถังน้ำมันที่วางพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล สัญชาตญาณนักสู้กระตุ้นให้เขามีความคิดที่บ้าบิ่น

"ได้เวลา... ปลดปล่อยนรกแล้ว!" กร้าวตะโกนสุดเสียง

เขาใช้แรงเฮือกสุดท้าย พุ่งเข้าใส่ถังน้ำมันอย่างเต็มแรง ร่างกายที่อ่อนแรงทำให้เขาเสียหลัก แต่เขาก็ยังคงผลักมันให้ล้มลงไป

น้ำมันสีดำทะลักออกมาจากถัง ไหลนองไปบนพื้นถนนเปียกชื้น

"หนอยแน่ะ... เจ้าสารเลว!" นักฆ่าลึกลับตะโกนด้วยความโกรธ

กร้าวยังไม่หยุดแค่นั้น เขาหยิบไฟแช็กที่พกติดตัวออกมา จุดมันขึ้น

"ไปตายซะ... พวกอสูร!"

กร้าวโยนไฟแช็กที่ลุกโชนเข้าไปยังแอ่งน้ำมัน

"เปรี้ยง!"

เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกท่วมอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายราวกับไม่ยี่หระต่อเพลิงพิโรธที่กำลังลุกไหม้

เหล่านักฆ่าขององค์กรอสูรเงาตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกมันไม่เคยเจอใครที่เล่นใหญ่ขนาดนี้

"ถอย! ถอยเร็ว!" นักฆ่าลึกลับตะโกนสั่ง

แต่ก็สายเกินไป เปลวเพลิงได้โอบกอดพวกมันไปเสียแล้ว เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วตรอกแคบ

กร้าวใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังแตกตื่น พุ่งตัวหลบออกไปจากตรอก ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ เขาไม่รอช้าที่จะพุ่งไปยังเป้าหมายต่อไป

"นี่... แค่เริ่มต้น" กร้าวพึมพำกับตัวเองขณะที่วิ่งไปตามถนนที่เปียกชุ่ม "องค์กรอสูรเงา... พวกแกจะต้องถูกเผาไหม้ไปกับนรกที่พวกแกสร้างขึ้น!"

แต่แล้ว ขณะที่เขาหันหลังกลับ เขาก็เห็นเงาหนึ่งที่ยืนมองเปลวเพลิงอย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่รู้สึกเดือดร้อนใดๆ ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้น... กร้าวรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

"ใครกันแน่... ที่เป็นนัยน์ตาอสูร?" กร้าวคิดในใจ

ร่างเงาที่ยืนอยู่นั้นค่อยๆ หันมามองกร้าว ดวงตาภายใต้หน้ากากคู่นั้น... มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่เป็นดวงตาของสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

"แก... รู้ตัวแล้วสินะ" เสียงแหบพร่าดังขึ้น "ว่าแก... กำลังเผชิญหน้ากับอะไร"

ก่อนที่กร้าวจะได้ตอบอะไร ร่างนั้นก็หายลับไปในเงามืด ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

กร้าวรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับองค์กรอสูรเงาครั้งนี้ มันซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้มาก และมีบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อนกำลังรอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า

การต่อสู้ในเมืองหลวงจบลงเพียงเท่านี้ แต่ภารกิจที่แท้จริงของกร้าวกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เขาต้องหาทางเข้าไปในฐานทัพลับขององค์กรอสูรเงา เพื่อเปิดเผยความจริงทั้งหมด และหยุดยั้งแผนการอันชั่วร้ายของพวกมันให้ได้

แต่ก่อนอื่น... เขาต้องรอดจากพิษร้ายและบาดแผลที่กำลังฉกรรจ์นี้เสียก่อน

คืนนี้... ยังอีกยาวไกล