ตอนที่ 11 — ทะลวงดงอสูร

หยาดฝนเย็นเยียบยังคงโปรยปราย ซัดกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะโอบกอดเมืองหลวงแห่งนี้ด้วยความเย็นเยียบ กร้าวเงยหน้าขึ้นมองฟ้า ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟนีออนที่สาดส่องมาจากตึกสูงระฟ้า กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางไปกับสายฝนยังคงติดจมูก เป็นเครื่องยืนยันถึงการสังหารหมู่ที่เพิ่งจบลงไปเมื่อครู่ ไม่ใช่การต่อสู้ที่เขาภูมิใจ ‌แต่เป็นเพียงหนทางเดียวที่ต้องเดิน เพื่อไปให้ถึงเป้าหมายเบื้องหน้า

ร่างสูงใหญ่ของกร้าว ยืนตระหง่านอยู่กลางตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยถังขยะและเศษซากปรักหักพัง เหงื่อที่ไหลปะปนกับสายฝนทำให้ชุดสีดำสนิทที่เขาใส่อยู่เปียกโชก แต่ความเหนื่อยล้าไม่ได้ปรากฏบนใบหน้าคมคาย มีเพียงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่เปล่งประกายจากดวงตาคู่นั้น

"พวกมันโง่เขลาเกินไป" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงาในมุมหนึ่ง ​"คิดว่าจะต้านทาน 'กร้าว' ได้อย่างนั้นรึ"

ร่างนั้นปรากฏตัวออกมาอย่างช้าๆ เป็นชายชราใบหน้าเหี่ยวย่น หนวดเคราสีดอกเลา ดวงตาเล็กแต่ฉายแววเจ้าเล่ห์ มือข้างหนึ่งกุมไม้เท้าที่ทำจากไม้เนื้อแข็งอย่างมั่นคง

"เจ้าเป็นใคร" กร้าวถาม ‍เสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียด

"ข้าคือผู้เฒ่า ชาติภูมิของข้าคือเงา ผู้เฒ่าแห่งองค์กรอสูรเงา" ชายชรากล่าว พลางเดินเข้ามาใกล้ "เจ้าสร้างความวุ่นวายมากเกินไป จนพวกเราทนไม่ไหวอีกต่อไป"

"ข้าไม่ได้มาเพื่อสร้างความวุ่นวาย" ‌กร้าวตอบ "ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป"

"สิ่งที่ถูกพรากไปงั้นรึ?" ผู้เฒ่ายิ้มเยาะ "ในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่า 'ถูกพรากไป' มีแต่ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นที่จะได้ครอบครอง"

"แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าแข็งแกร่งกว่าข้าอย่างนั้นรึ?" กร้าวถาม ‍ดวงตาฉายแววท้าทาย

"การประมาทคู่ต่อสู้ คือจุดเริ่มต้นของความพ่ายแพ้" ผู้เฒ่ากล่าว "และเจ้า กำลังประมาทพวกเราเกินไป"

ทันใดนั้นเอง สัญญาณเสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทั่วทั้งเมืองหลวง ไฟสีแดงกะพริบวูบวาบ สะท้อนกับหยาดฝนเป็นประกายวิบวับ

"พวกมันส่งสัญญาณเตือนแล้ว" ​ผู้เฒ่ากล่าว "ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับ 'ลูกสมุน' ของข้าจริงๆ แล้ว"

สิ้นเสียง ผู้เฒ่าก็ตวัดไม้เท้าในมืออย่างรวดเร็ว เกิดเป็นคลื่นพลังงานสีดำทะมึนพุ่งตรงเข้าใส่กร้าว

กร้าวไม่รอช้า เขาพุ่งตัวหลบหลีกอย่างว่องไว ​ร่างกายของเขากลวงไหวราวกับใบไม้ที่ปลิวตามลม แต่ละการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความแม่นยำและทรงพลัง

"พลังของเจ้ามีจำกัด" ผู้เฒ่ากล่าว "แต่ของข้า ไม่มีวันหมดสิ้น"

ว่าแล้ว ผู้เฒ่าก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เสียงคำรามก็ดังขึ้นจากทุกสารทิศ ทหารชุดดำจำนวนนับไม่ถ้วน ​ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดรอบตัวกร้าว พวกเขามีอาวุธครบมือ และดวงตาของทุกคนฉายแววโหดเหี้ยม

"ยินดีต้อนรับสู่ 'แดนอสูร' ของพวกข้า" ผู้เฒ่ากล่าว "ที่นี่ คือจุดจบของเจ้า!"

กร้าวถอนหายใจยาว เขากระชับมีดสั้นคู่ใจในมือที่เปียกชื้นด้วยสายฝน

"ถ้าการตาย คือหนทางที่จะทำให้พวกเจ้าหยุดทำร้ายผู้บริสุทธิ์" เขาว่า "ข้าก็พร้อมจะตาย"

"ฮ่าๆๆๆ" เสียงหัวเราะของผู้เฒ่าดังก้องไปทั่วตรอก "ช่างกล้าหาญเสียจริง! แต่ความกล้าหาญนั้น จะไม่สามารถซื้อชีวิตของเจ้าไว้ได้!"

ทหารชุดดำพุ่งเข้าใส่กร้าวพร้อมกัน ราวกับฝูงหมาป่าที่รุมล้อมเหยื่อ

การต่อสู้ที่ดุเดือดก็อุบัติขึ้น กร้าวกลายเป็นพายุหมุนแห่งความตาย เขาฟัน ดาบ ฟาดฟัน ด้วยความเร็วที่สายตามนุษย์ตามไม่ทัน มีดสั้นในมือของเขา เปล่งประกายคมกริบภายใต้แสงไฟนีออน ฉีกกระชากร่างของศัตรูให้กระเด็นไปคนละทิศละทาง เสียงกรีดร้องของเหล่านักรบอสูรเงา ดังระงมไปทั่ว

เลือดสีแดงฉาน กระจายไปทั่วพื้นถนนที่เปียกชื้น ทับถมกับเศษซากปรักหักพัง กลายเป็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว

กร้าวเคลื่อนไหวอย่างไม่หยุดยั้ง เขารับการโจมตีทุกรูปแบบ หมัด เท้า มีด ปืน เขาหลบ หลีก ปัดป้อง ด้วยท่วงท่าที่งดงามราวกับนักเต้น แต่แฝงไว้ด้วยความอันตรายร้ายกาจ

"เจ้าไม่ใช่แค่ทหาร" ผู้เฒ่ากล่าวอย่างทึ่งๆ "เจ้าคือ 'ปีศาจ' ที่หลุดออกมาจากนรก!"

"ถ้าคำว่าปีศาจ หมายถึงผู้ที่พร้อมจะต่อสู้เพื่อความถูกต้อง" กร้าวตอบ "ข้าก็ยอมเป็นปีศาจ!"

เขาพุ่งเข้าใส่ผู้เฒ่าอย่างรวดเร็ว หมายจะปลิดชีพชายชราผู้นี้ให้ได้

แต่ผู้เฒ่าก็ไม่ใช่คนธรรมดา เขาใช้ไม้เท้าต้านการโจมตีของกร้าวได้อย่างเหนียวแน่น พลังงานสีดำที่ออกมาจากไม้เท้า สกัดกั้นการเคลื่อนไหวของกร้าวเอาไว้

"เจ้ายังอ่อนหัดเกินไป" ผู้เฒ่ากล่าว "เจ้ายังไม่เข้าใจ 'พลังที่แท้จริง' ขององค์กรอสูรเงา"

ว่าแล้ว ผู้เฒ่าก็ดีดนิ้วอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง แผ่นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"นี่มันอะไรกัน!" กร้าวอุทานด้วยความตกใจ

จากพื้นดินที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ค่อยๆ ผุดขึ้นมาเป็นรูปปั้นหินขนาดมหึมาหลายสิบตัว รูปปั้นเหล่านั้นมีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว บางตัวมีปีก บางตัวมีเขี้ยวแหลมคม บางตัวมีดวงตาเรืองรองเป็นสีแดง

"นี่คือ 'อสูรจำแลง' ของข้า" ผู้เฒ่ากล่าวอย่างภาคภูมิใจ "พวกมันคือทหารที่แข็งแกร่งที่สุดขององค์กรอสูรเงา"

อสูรจำแลงเหล่านั้น ค่อยๆ ก้าวออกมาจากพื้นดินอย่างเชื่องช้า แต่แฝงไว้ด้วยพละกำลังอันมหาศาล พวกมันมีอาวุธร้ายกาจที่สลักเสลาอย่างประณีต

"เจ้าจะสู้กับพวกมันทั้งหมดได้อย่างไร" ผู้เฒ่าถาม "นี่คือจุดจบของเจ้าอย่างแท้จริง!"

กร้าวหรี่ตาลง เขารู้ดีว่าสถานการณ์เริ่มเลวร้ายลงอย่างมาก แต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้

"ไม่ว่าพวกเจ้าจะส่งอะไรมา" เขากล่าว "ข้าก็จะสู้จนถึงที่สุด!"

เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มอสูรจำแลงทันที การต่อสู้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นกว่าเดิม

กร้าวต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชีวิตรอด เขาหลบหลีกกรงเล็บอันแหลมคมของอสูรจำแลงตัวหนึ่ง ฟาดฟันดาบเข้าใส่ขาของอีกตัวหนึ่ง จนมันเซถลา

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่สามารถทำลายล้างพวกมันทั้งหมดได้ การโจมตีของอสูรจำแลงนั้นทรงพลังอย่างยิ่ง กร้าวถูกกระแทกเข้ากับกำแพงจนรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่าง

"เจ้าเห็นรึยัง" ผู้เฒ่าหัวเราะ "เจ้าไม่สามารถเอาชนะพวกมันได้!"

ทันใดนั้นเอง กร้าวก็สังเกตเห็นบางอย่าง

"นั่นมัน..." เขาพึมพำ

เขาเห็นว่าบนหน้าผากของอสูรจำแลงแต่ละตัว มีสัญลักษณ์สีดำเล็กๆ สลักอยู่

"จุดอ่อนของพวกมัน" กร้าวคิดในใจ

เขาเปลี่ยนยุทธวิธีจากการโจมตีไปที่ลำตัว เป็นการพุ่งเป้าไปที่สัญลักษณ์บนหน้าผากเหล่านั้นแทน

เขาใช้ความเร็วที่เหนือมนุษย์ บุกเข้าไปในวงล้อมของอสูรจำแลง พุ่งดาบเข้าใส่สัญลักษณ์เหล่านั้นอย่างแม่นยำ

"ปัง! ปัง! ปัง!"

เมื่อดาบของกร้าวสัมผัสกับสัญลักษณ์เหล่านั้น เกิดเสียงระเบิดดังขึ้น ร่างของอสูรจำแลงแต่ละตัวก็แตกสลายกลายเป็นผงหิน

"เป็นไปไม่ได้!" ผู้เฒ่าร้องอุทานด้วยความตกใจ "เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไร!"

กร้าวไม่ตอบคำถาม เขาเพียงยิ้มบางๆ แล้วพุ่งเข้าโจมตีอสูรจำแลงที่เหลืออย่างต่อเนื่อง

การสังหารอสูรจำแลงแต่ละตัว เป็นการปลดปล่อยพลังงานบางอย่างออกมา ทำให้กร้ารู้สึกมีกำลังวังชามากขึ้น

ในที่สุด กร้าวก็สามารถทำลายอสูรจำแลงทั้งหมดได้ เหลือเพียงผู้เฒ่าที่ยืนมองด้วยความตื่นตระหนก

"เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่!" ผู้เฒ่าถาม น้ำเสียงสั่นเครือ

"ข้าคือกร้าว" เขาตอบ "ผู้ที่จะทำให้องค์กรอสูรเงา สิ้นสุดลง!"

ว่าแล้ว กร้าวก็พุ่งเข้าใส่ผู้เฒ่าอย่างรวดเร็ว

ผู้เฒ่าพยายามป้องกันตัว แต่ด้วยความเหนื่อยล้าและตกใจ ทำให้เขาไม่สามารถต้านทานการโจมตีของกร้าวได้

"ฟึ่บ!"

มีดสั้นของกร้าว ปักเข้าไปที่กลางอกของผู้เฒ่า

ดวงตาของผู้เฒ่าเบิกกว้าง จ้องมองกร้าวด้วยความไม่เชื่อ

"เจ้า... เจ้าจะเสียใจ..." เขาพึมพำ ก่อนที่ร่างจะทรุดลง

กร้าวชักมีดสั้นออกมา เขาไม่รู้สึกยินดีกับชัยชนะนี้เลย มีแต่ความว่างเปล่า

"ข้าหวังว่า... จะไม่มีใครต้องมาเสียใจอีก" เขากล่าว

เขาก้าวผ่านร่างที่ไร้วิญญาณของผู้เฒ่า แล้วเดินตรงไปยังทางเข้าฐานทัพลับขององค์กรอสูรเงา ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังตรอกแห่งนี้

"ถึงเวลาแล้ว... ที่ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับ 'หัวหน้า' ของพวกเจ้า"

เขาเปิดประตูบานใหญ่ที่ทำจากเหล็กกล้าอย่างเชื่องช้า แสงสว่างจ้าจากภายใน สาดส่องออกมา สะท้อนกับใบหน้าของกร้าว

เบื้องหน้าของเขา คือทางเดินที่ยาวเหยียด ทอดยาวเข้าไปในความมืดมิด และมีเสียงกระซิบแผ่วเบา ดังมาจากที่แห่งนั้น

"ยินดีต้อนรับ... ผู้มาเยือน"

กร้าวก้าวเข้าไปในความมืดนั้น ความรู้สึกอันตรายกำลังคุกคามเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาจะสามารถทะลวงผ่านดงอสูรแห่งนี้ไปได้หรือไม่? และ 'หัวหน้า' ที่แท้จริงขององค์กรอสูรเงา คือใครกันแน่? การเดินทางของกร้าวยังคงดำเนินต่อไป...