ตอนที่ 14 — ปะทะเดือดกลางนครอสูร

หยาดฝนเย็นเยียบยังคงโปรยปราย ซัดกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะโอบกอดเมืองหลวงแห่งนี้ด้วยความเย็นเยียบ กร้าวยืนนิ่งภายใต้ร่มเงาของตรอกแคบๆ ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟนีออนที่สาดส่องมาจากตึกสูงระฟ้า กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางยังคงลอยกรุ่นในอากาศ ยิ่งตอกย้ำถึงความรุนแรงของการปะทะเมื่อครู่ เงาร่างของนักฆ่าอสูรเงาหลายสิบตน ‌นอนแน่นิ่งเป็นที่ระลึกถึงความโหดเหี้ยมของสงครามใต้ดินที่กำลังก่อตัวขึ้น

เขาเช็ดเลือดที่เปรอะเปื้อนใบหน้าด้วยหลังมือ ดวงตาฉายแววกร้าว ขณะที่ปลายดาบเหล็กอาคมในมือยังคงหยดน้ำฝนปนกับเลือดสีแดงเข้ม สะท้อนแสงไฟนีออนเป็นประกายเย็นเยียบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากปลายอีกด้านของตรอก กร้าวหันขวับ ​ประสานคมดาบเข้ากับเงาที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“แกมันก็แค่หมาตัวหนึ่ง ที่หลงเข้ามาในอาณาเขตของพวกข้า!” เสียงห้าวหาญตะโกนก้อง ฝีมือของนักฆ่าผู้นี้หนักหน่วงและรวดเร็ว แต่กร้าวยังคงรับมือได้ เขาสวนกลับด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ดาบของเขาฟาดฟันเป็นวงกว้าง ทำให้นักฆ่าผู้นั้นต้องถอยกรูดไป

“อาณาเขตของพวกแก? ‍เมืองนี้เป็นของประชาชน ไม่ใช่อาณาเขตของพวกแก!” กร้าวตอบกลับ เสียงแหบพร่าแต่แฝงด้วยความมุ่งมั่น เขาต่อสู้กับพวกมันมาหลายปี รู้ดีว่าองค์กรอสูรเงาได้แทรกซึมและควบคุมทุกอย่างในเมืองหลวงแห่งนี้ไว้เบื้องหลัง

การปะทะครั้งนี้รุนแรงกว่าที่เคย กร้าวสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจที่แฝงอยู่ในตัวนักฆ่าที่เขาเผชิญหน้า พวกมันไม่ใช่เพียงนักฆ่าธรรมดา ‌แต่เป็นผู้ถูกฝึกฝนมาอย่างดี มีพละกำลังเหนือมนุษย์ และมีวิชาการต่อสู้ที่หลากหลาย

“หึ! คำพูดสวยหรู! แกไม่เข้าใจหรอกว่าอำนาจที่แท้จริงคืออะไร!” นักฆ่าผู้นั้นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน พร้อมกับปล่อยหมัดที่อัดแน่นไปด้วยพลังใส่กร้าว กร้าวเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ‍หมัดนั้นเฉียดสีข้างของเขาไปเพียงนิดเดียว แรงลมปะทะทำให้เขาเซถอยหลัง

“ฉันเข้าใจดี… อำนาจที่ทำให้ประชาชนต้องหวาดกลัวและอยู่ภายใต้การปกครองของพวกแก!” กร้าวสวนกลับทันควัน เขาหมุนตัว ใช้แรงเหวี่ยงจากการหลบหมัดเพื่อตวัดดาบสวนกลับ เป็นจังหวะที่นักฆ่าผู้นั้นกำลังจะเปิดการโจมตีอีกครั้ง

คมดาบเหล็กอาคมเฉือนเข้าที่แขนของนักฆ่าผู้นั้น เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ​เลือดสีเข้มไหลทะลัก แต่แทนที่จะล่าถอย เขากลับกัดฟัน กวัดแกว่งแขนอีกข้างที่ว่างอยู่ พุ่งเข้าใส่กร้าวด้วยกรงเล็บที่แหลมคมราวกับใบมีด

“แกจะไม่มีวันหยุดยั้งพวกเราได้!” นักฆ่าผู้นั้นคำราม สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานผิดปกติ กร้าวเบิกตากว้าง ​เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับนักฆ่าอสูรเงา ที่ผ่านการทดลองสุดโหด ทำให้ร่างกายและจิตใจกลายสภาพเป็นเหมือนอสูร

“นัยน์ตาอสูร…” กร้าวพึมพำ เขารู้ดีว่านี่คือจุดสูงสุดของความอันตราย เขาต้องจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่มันจะกลายร่างสมบูรณ์

การโจมตีของนักฆ่าที่แปลงร่างดุดันและรวดเร็วกว่าเดิมหลายเท่า มันพุ่งเข้าใส่กร้าวราวกับพายุโหมกระหน่ำ ​กรงเล็บของมันฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว กร้าวต้องอาศัยทักษะทั้งหมดที่มี เพื่อปัดป้องและหลบหลีก การปะทะของคมกรงเล็บและดาบเหล็กอาคมดังสนั่นหวั่นไหวเป็นประกายไฟ

“แกมันก็แค่สัตว์ป่า! ไร้ซึ่งสติปัญญา!” กร้าวตะโกน ขณะที่เขาแทงดาบสวนกลับ ทิ่มเข้าที่ลำตัวของนักฆ่าผู้นั้น แต่กรงเล็บของมันก็ฟาดเข้าที่ต้นขาของกร้าวอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง แต่กร้าวยังคงกัดฟันสู้

“หึ! สัตว์ป่าที่กำลังจะปลดปล่อยความหิวโหยของมัน!” นักฆ่าผู้นั้นยิ้มเยาะ เลือดสีเข้มที่ไหลออกมาจากบาดแผลของมัน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำเข้ม กลิ่นสาบที่น่าสะอิดสะเอียนลอยออกมาจากตัวมัน

กร้าวรู้ดีว่าเขาไม่สามารถยื้อเวลาได้อีกต่อไป สภาพอากาศที่เลวร้าย ยิ่งทำให้การต่อสู้ที่นี่อันตรายยิ่งขึ้น สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ตรอกแคบๆ แห่งนี้ เป็นมุมอับสายตา เหมาะแก่การซุ่มโจมตี

“ถึงเวลาจบเรื่องนี้เสียที!” กร้าวตัดสินใจ ทันใดนั้น เขาก็ปล่อยหมัดที่เต็มไปด้วยพลังเข้าใส่ท้องของนักฆ่าผู้นั้นอย่างจัง เป็นการโจมตีที่ทำให้มันชะงักไปชั่วขณะ

“แก… แกทำอะไร?!” นักฆ่าผู้นั้นร้องถามด้วยความตกใจ

“ส่งแกไปสู่ความมืด… ที่แกควรจะอยู่!” กร้าวตอบ พร้อมกับแทงดาบเหล็กอาคมที่ชุ่มไปด้วยพลัง สวนเข้าที่หัวใจของนักฆ่าผู้นั้นอย่างแม่นยำ

เสียงร้องโหยหวนของนักฆ่าดังลั่น ก่อนที่ร่างของมันจะทรุดฮวบลงกับพื้น สภาพร่างกายที่เคยแข็งแกร่ง ค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลับเป็นเหมือนมนุษย์ธรรมดา นัยน์ตาสีแดงฉานเลือนหายไป เหลือเพียงแววตาที่ว่างเปล่า

กร้าวทรุดตัวลงคุกเข่า เขาหายใจหอบหนัก บาดแผลที่ต้นขากำเริบขึ้นมาอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามา แต่เขาก็ยังคงลุกขึ้นยืนได้

“อีกเพียงไม่นาน…” เขาพึมพำกับตัวเอง

การต่อสู้ในตรอกแคบๆ นี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้าครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาถึง กร้าวรู้ดีว่านี่เป็นเพียงหมากตัวเล็กๆ ขององค์กรอสูรเงา ยังมีอีกหลายสิ่งที่รอเขาอยู่

ขณะที่เขากำลังจะออกจากตรอกนั้น เสียงไซเรนดังขึ้นมาจากระยะไกล และแสงไฟจากรถตำรวจก็สาดส่องเข้ามา กร้าวรู้ทันทีว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป เขาต้องรีบหาที่ซ่อนและวางแผนการต่อไป

เขาปีนป่ายขึ้นไปบนหลังคาอาคารอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกหนัก เขาเคลื่อนที่ไปบนหลังคาอย่างรวดเร็ว เงาของเขาเลือนหายไปในความมืดของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยอันตราย

“องค์กรอสูรเงา… พวกแกจะต้องชดใช้!” กร้าวสาบานในใจ

เขาต้องไปให้ถึงฐานทัพลับของพวกมันให้ได้ โดยเร็วที่สุด ข้อมูลที่ได้มาเมื่อไม่นานนี้ ชี้ให้เห็นว่าฐานทัพลับขององค์กรอสูรเงาตั้งอยู่ในย่านอุตสาหกรรมเก่าทางตอนเหนือของเมือง ซึ่งเป็นพื้นที่รกร้างและเต็มไปด้วยโกดังเก่าๆ ที่ถูกทิ้งร้าง

กร้าวใช้ทักษะการเอาตัวรอดที่เขาฝึกฝนมาอย่างโชกโชน หลบหลีกจากการตรวจตราของเจ้าหน้าที่ตำรวจ และหน่วยสอดแนมขององค์กรอสูรเงาที่น่าจะถูกส่งมาตามล่าเขา

ในระหว่างที่เขากำลังเคลื่อนที่ไปยังทิศเหนือ สายฝนก็เริ่มซาลงเล็กน้อย แต่บรรยากาศยังคงอบอวลไปด้วยความหนาวเย็นและความไม่แน่นอน

เขาแอบเข้าไปในโกดังร้างแห่งหนึ่ง เพื่อพักเหนื่อยและประเมินสถานการณ์ เขาหยิบวิทยุสื่อสารขนาดเล็กออกมา จากนั้นก็กดหมายเลขที่เขาบันทึกไว้

“เมษา… ได้ยินไหม?” กร้าวเอ่ยถาม

เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยดังตอบกลับมา “พี่กร้าว! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? เสียงพี่ดูเหนื่อยๆ”

“ฉันสบายดี… แค่ปะทะมานิดหน่อย พวกนั้นรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่แล้ว” กร้าวตอบ “เมษา… ฉันต้องการข้อมูลเกี่ยวกับทางเข้าฐานทัพลับของพวกอสูรเงา นายพอจะหาได้ไหม?”

เมษาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล “กำลังพยายามค่ะ… แต่ข้อมูลเกี่ยวกับฐานทัพลับของพวกนั้นหายากมาก มันถูกปิดเป็นความลับสุดยอดจริงๆ”

“ฉันรู้… แต่นายต้องลองดู ฉันจะเข้าไปที่นั่นให้ได้ก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว” กร้าวเน้นเสียง

“ได้ค่ะพี่กร้าว… ฉันจะพยายามที่สุด” เมษาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

หลังจากวางสาย กร้าวก็ถอนหายใจ เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งและมีเครือข่ายที่กว้างขวาง การต่อสู้เพียงลำพังนี้ไม่ง่ายเลย

แสงไฟสีส้มอ่อนๆ จากหลอดไฟเก่าๆ ในโกดัง ทำให้มองเห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งในอากาศ กร้าวรู้สึกถึงความอ่อนล้าที่เริ่มคืบคลานเข้ามา แต่เขาก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะพักผ่อน

เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่แตกหัก มองออกไปยังเมืองหลวงยามค่ำคืน แสงไฟนีออนสะท้อนบนพื้นถนนที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน เมืองแห่งนี้สวยงาม แต่ภายใต้ความสวยงามนั้น ซ่อนเร้นไปด้วยความมืดมิดและอันตราย

“องค์กรอสูรเงา… ถึงเวลาที่พวกแกจะต้องรับผลกรรมแล้ว” กร้าวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

เขารู้ดีว่าการบุกเดี่ยวเข้าไปในฐานทัพลับขององค์กรอสูรเงา จะต้องเต็มไปด้วยอันตราย และอาจจะไม่มีวันได้กลับออกมา แต่เขาก็ไม่ลังเลใจ

ภารกิจของเขามีความสำคัญเกินกว่าจะยอมแพ้

ทันใดนั้นเอง เสียงดัง "ปัง!" ดังขึ้นจากด้านนอกโกดัง กร้าวรีบหันขวับ คว้าดาบเหล็กอาคมขึ้นมาเตรียมพร้อม

เงาร่างสูงใหญ่หลายร่าง ค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูโกดัง แสงไฟจากถนนสาดส่องกระทบใบหน้าของพวกมัน เผยให้เห็นใบหน้าที่เย็นชาและปราศจากอารมณ์

“แกหนีไม่พ้นหรอก… เด็กน้อย” เสียงหนึ่งดังขึ้น

กร้าวหรี่ตาลง เขาจำได้ว่านี่คือหนึ่งในยอดฝีมือขององค์กรอสูรเงา ผู้ซึ่งเขาเคยปะทะด้วยเมื่อหลายปีก่อน

“ฉันไม่เคยคิดจะหนี… ฉันมาเพื่อจบเรื่อง!” กร้าวประกาศ

การเผชิญหน้าครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน และสายฝนที่เริ่มโปรยปรายอีกครั้ง