หยาดฝนเย็นเฉียบยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะล้างบาปให้กับมหานครแห่งนี้ที่กำลังเน่าเฟะจากพิษร้ายขององค์กรอสูรเงา กร้าวยืนนิ่งภายใต้ร่มเงาของตรอกแคบๆ กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางลงไปเล็กน้อยยังคงเตะจมูก แต่ก็ถูกกลบด้วยกลิ่นอายของความชื้นและกลิ่นโลหะจางๆ ที่ปะปนมากับสายลม
เมื่อครู่ ร่างของศัตรูสองคนยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้น ร่างหนึ่งถูกกระทะผัดอาหารที่หลุดมาจากร้านข้างทางเสียบทะลุอก อีกร่างหนึ่งหัวกระแทกกับขอบถังขยะจนศีรษะแตก เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกมาผสมกับน้ำฝน กลายเป็นสีน้ำตาลแดงที่น่าสยดสยอง
กร้าวไม่เคยลังเลที่จะกำจัดศัตรู ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ชีวิตของเขาไม่เคยได้สัมผัสกับความอ่อนโยน ความเห็นอกเห็นใจมีค่าเท่ากับเศษขยะในสายตาเขา สิ่งเดียวที่เขารู้จักคือการเอาชีวิตรอด และการทำลายล้างผู้ที่คิดจะขัดขวางเขา
มือหนายกขึ้นเช็ดคราบเลือดบางส่วนที่กระเซ็นเปื้อนแก้ม ดวงตาคมกริบสอดส่ายมองไปรอบๆ ตรอกแคบๆ แห่งนี้ที่ทอดลึกเข้าไปในเงามืด แสงไฟนีออนจากป้ายร้านค้าที่อยู่ห่างออกไปส่องกระทบพื้นเปียก ทำให้เกิดเงาตะคุ่มที่บิดเบี้ยวราวกับปีศาจกำลังเต้นระบำ
"อ้อ... มาถึงแล้วสินะ" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืดของตรอก
กร้าวหันไปมอง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดนั้นเปล่งประกายสีแดงเรื่อๆ อย่างน่าขนลุก
"แกคือใคร?" กร้าวถาม เสียงของเขาแข็งกร้าว ไร้ซึ่งความเกรงกลัว
"ข้าคือผู้ส่งสาร... จาก 'เงา' " ร่างนั้นตอบ น้ำเสียงของมันเย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ "นายท่านของข้า... ต้องการพบเจ้า"
"นายท่าน?" กร้าวเลิกคิ้ว "ฉันไม่รู้จักนายท่านของแก"
"ท่านรู้จักดี... เพียงแต่เจ้าอาจจะยังไม่รู้ตัว" ผู้ส่งสารกล่าว พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้น แสงไฟนีออนสาดกระทบใบหน้าของมัน เผยให้เห็นรอยสักรูปกะโหลกสีดำประดับอยู่บนโหนกแก้มซ้าย "องค์กรอสูรเงา... เจ้าคงไม่ลืมมันหรอกนะ"
ชื่อนั้นทำให้เลือดในกายของกร้าวเดือดพล่าน องค์กรอสูรเงาคือต้นเหตุของทุกสิ่ง คือผู้ที่พรากทุกอย่างไปจากเขา คือผู้ที่เขาตั้งปณิธานไว้ว่าจะต้องทำลายให้สิ้นซาก
"พวกแก..." กร้าวบีบกำปั้นแน่น
"นายท่านของข้า... ได้เฝ้าจับตาดูเจ้ามานานแล้ว" ผู้ส่งสารกล่าวต่อ "ฝีมือของเจ้า... น่าประทับใจยิ่งนัก"
"เลิกพูดพล่ามได้แล้ว บอกมาซิว่าต้องการอะไร" กร้าวตัดบท
"นายท่านของข้า... เสนอข้อตกลงบางอย่างให้เจ้า" ผู้ส่งสารกล่าว "ข้อตกลงที่จะทำให้เจ้า... ได้ในสิ่งที่เจ้าต้องการ"
"สิ่งที่ฉันต้องการ?" กร้าวแค่นหัวเราะ "สิ่งที่ฉันต้องการคือการล้างแค้น! คือการทำลายองค์กรของพวกแกให้แหลกลาญ!"
"บางครั้ง... การทำลายล้าง ไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดเสมอไป" ผู้ส่งสารเอ่ย "การได้มาซึ่งอำนาจ... อาจจะทำให้เจ้าได้ทุกสิ่งที่คุณต้องการ เร็วกว่านั้น"
"อำนาจ?" กร้าวทวนคำ "อำนาจจากพวกแก? อย่าดูถูกฉัน!"
"เราไม่ได้ดูถูกเจ้า" ผู้ส่งสารกล่าว "เราเห็นศักยภาพในตัวเจ้า... ศักยภาพที่สามารถนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์กับ 'นายท่าน' ของเราได้"
"ประโยชน์อะไร? ประโยชน์ในการสังหารผู้บริสุทธิ์? หรือในการสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น?" กร้าวถาม ดวงตาของเขาฉายแววเยาะเย้ย
"เราต้องการ... 'ดวงตา' ของเจ้า" ผู้ส่งสารกล่าว น้ำเสียงของมันแผ่วเบาลง แต่กลับทรงพลังอย่างประหลาด "ดวงตาที่มองเห็น... ในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น ดวงตาที่มองทะลุ... ในสิ่งที่คนอื่นซ่อนเร้น"
กร้าวเบิกตากว้าง คำว่า 'ดวงตา' นั้นสะท้อนก้องอยู่ในหัวของเขา ดวงตาของเขาน่ะหรือ? ดวงตาที่มองเห็นสิ่งเหนือธรรมชาติ ดวงตาที่มองเห็นพลังงานลับ ที่ไม่มีใครอื่นมองเห็น?
"แกหมายความว่ายังไง?" กร้าวถาม เสียงของเขาเริ่มสั่น
"ดวงตาของเจ้า... เป็นของขวัญอันล้ำค่า" ผู้ส่งสารกล่าว "เป็นของขวัญที่นายท่านของเรา... ต้องการอย่างยิ่ง"
"และฉัน... จะต้องให้พวกแกไปอย่างนั้นหรือ?" กร้าวถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"ไม่ใช่ 'ให้' ... แต่เป็น 'แลกเปลี่ยน' " ผู้ส่งสารเฉลย "นายท่านของข้า... จะมอบพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ให้แก่เจ้า... พลังอำนาจที่จะทำให้เจ้า... สามารถทำลายล้าง 'ศัตรู' ของเจ้าได้อย่างแท้จริง"
"พลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่... ที่จะทำลายล้างศัตรูของฉัน?" กร้าวทวนคำ
"ถูกต้อง" ผู้ส่งสารพยักหน้า "พลังที่จะทำให้เจ้า... กลายเป็น 'อสูร' อย่างแท้จริง"
คำว่า 'อสูร' นั้นทำให้กร้าวนึกถึงอดีตอันโหดร้าย นึกถึงวันที่เขาต้องเผชิญหน้ากับพลังที่ควบคุมไม่ได้ นึกถึงวันที่เขาเกือบจะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไป
"ฉันไม่ต้องการพลังแบบนั้น!" กร้าวตะคอก
"เจ้าคิดผิด" ผู้ส่งสารกล่าว "เจ้าต้องการมัน... เพื่อเอาชีวิตรอด เพื่อแก้แค้น"
"แกไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉัน!" กร้าวสวนกลับ
"ข้ารู้ดีกว่าเจ้าคิดเสียอีก" ผู้ส่งสารกล่าว "นายท่านของข้า... ได้ศึกษาเจ้ามานานแล้ว เขารู้ว่าเจ้ากำลังตามหาอะไร... และเขาสามารถให้มันแก่เจ้าได้"
"แล้วเงื่อนไขล่ะ?" กร้าวถามทันที
"เงื่อนไขคือ... เจ้าต้องภักดีต่อ 'นายท่าน' ของเรา" ผู้ส่งสารกล่าว "เจ้าต้องรับใช้ 'นายท่าน' ของเรา... และทำตามคำสั่งของเขา"
"รับใช้พวกแก?" กร้าวหัวเราะเยาะ "ไม่มีทาง!"
"เจ้าจะเปลี่ยนใจ... เมื่อเจ้าได้เห็น 'พลัง' ที่แท้จริง" ผู้ส่งสารกล่าว "และเมื่อเจ้าได้เห็น 'ศัตรู' ของเจ้า... ที่ทรงอำนาจยิ่งกว่าที่เจ้าเคยจินตนาการ"
"ศัตรูของฉัน... พวกแกนั่นแหละ!" กร้าวตะโกน
"เจ้ากำลังมองผิดคน... กร้าว" ผู้ส่งสารกล่าว "ศัตรูที่แท้จริง... ยังคงหลบซ่อนอยู่ในเงามืด... และรอคอยเวลาที่จะเปิดเผยตัว"
"ฉันไม่เชื่อแก!" กร้าวตอบ
"ไม่เชื่อ... ก็ไม่เป็นไร" ผู้ส่งสารกล่าว "แต่จงจำไว้... คำเสนอของนายท่านของข้า... มีอยู่เสมอ"
ว่าแล้ว ร่างของผู้ส่งสารก็ค่อยๆ จางหายไปในเงามืดราวกับหมอกควัน ทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบ และคำพูดที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของกร้าว
'ดวงตาของเจ้า... เป็นของขวัญอันล้ำค่า... ต้องการอย่างยิ่ง'
'พลังอำนาจที่จะทำให้เจ้า... กลายเป็น 'อสูร' อย่างแท้จริง'
กร้าวกำหมัดแน่น ความสับสนและความโกรธปะปนกันอยู่ในใจ เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครอยากได้ 'ดวงตา' ของเขา และยิ่งไม่เคยคิดว่าจะมีใครสามารถเสนอ 'พลัง' ที่จะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นได้
เขากำลังตกอยู่ในอันตราย... อันตรายที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
แต่ท่ามกลางความสับสนนั้น ประกายตาของกร้าวกลับเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น ความเกลียดชังต่อองค์กรอสูรเงายังคงลุกโชนอยู่เต็มอก
"ฉันจะไม่ยอมให้พวกแก... ได้ทุกอย่างไปง่ายๆ!" กร้าวพึมพำกับตัวเอง
เขาหันหลังให้กับตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยคาวเลือด และก้าวเดินออกไปสู่ถนนใหญ่ที่ยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟนีออน แต่ภายในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความมืดมิด และสัญญานอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
เขาต้องหาคำตอบ... ต้องรู้ให้ได้ว่าใครคือ 'นายท่าน' ผู้ลึกลับนั้น และพลังที่เขาเสนอมานั้น... จะนำพาเขาไปสู่จุดจบแบบไหน
บางที... การยอมรับข้อเสนอขององค์กรอสูรเงา อาจจะเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เขาได้แก้แค้น... แต่แลกมาด้วยอะไร?
คำถามนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของกร้าว ขณะที่เขาก้าวเดินต่อไปท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย...
กร้าวเดินออกมาจากตรอกแคบๆ สู่ถนนใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนและแสงสี เสียงจอแจของผู้คน เสียงรถยนต์ที่วิ่งขวักไขว่ กลบเสียงฝีเท้าของเขาไปเกือบหมด แต่สำหรับกร้าวแล้ว โลกภายนอกนั้นดูเหมือนจะไร้ความหมาย
สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ทางเดินข้างหน้า ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับผู้ส่งสารขององค์กรอสูรเงาครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันคือการบ่งบอกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
"อ้อ... ดูเหมือนว่าจะได้เจอแขกที่ไม่ได้รับเชิญเสียแล้ว" เสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากกลุ่มคนสองสามคนที่ยืนรวมกลุ่มกันอยู่ริมทางเท้า
กร้าวชะงักเท้า ใบหน้าของเขาขรึมขึ้น เขาจำเสียงนั้นได้ดี เสียงของ 'ไผ่' หนึ่งในสมาชิกหน่วยพิเศษที่คอยตามล่าเขามาตลอด
"แกอีกแล้วเหรอ กร้าว" ไผ่กล่าว พร้อมกับก้าวออกมาจากกลุ่ม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่น่ารำคาญ "ยังไงก็หนีไม่พ้นสินะ"
"หลีกทางไป ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับพวกแก" กร้าวเอ่ยเสียงเรียบ
"โอ้โห... พูดจาแบบนี้ แสดงว่าไปทำอะไรแสบๆ มาสินะ" ไผ่หัวเราะ "พวกเรากำลังตามหา 'ของ' บางอย่างอยู่พอดีเลย"
"ของอะไร?" กร้าวถาม
"ก็... 'ดวงตา' ที่มองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นน่ะสิ" ไผ่ตอบ ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่กร้าวไม่เข้าใจ
กร้าวรู้สึกถึงคลื่นความเย็นที่แล่นผ่านสันหลัง 'ดวงตา' ที่มองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น... หรือว่าองค์กรอสูรเงาจะส่งคนมาตามล่า 'ดวงตา' ของเขา?
"แกกำลังพูดถึงอะไร?" กร้าวถาม พยายามซ่อนความกังวล
"แหม... ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีก" ไผ่เดินเข้ามาใกล้ขึ้น "ข่าวกรองของเรา... มันแม่นยำเสมอแหละ กร้าว"
"ข่าวกรองของพวกแก... มันก็แค่ข่าวลือที่ไม่มีมูล" กร้าวสวนกลับ
"ข่าวลือที่พาเรามาเจอแกถึงที่นี่ไง" ไผ่กล่าว พร้อมกับชี้ไปที่ตรอกแคบๆ ที่กร้าวเพิ่งเดินออกมา "เราเห็นแกแอบเข้าไปในนั้น... และก็ออกมาพร้อมกับใครบางคน... ใครบางคนที่ดูเหมือนจะ 'พิเศษ' กว่าคนทั่วไป"
กร้าวหรี่ตาลง เขาไม่คิดว่าการพบปะกับผู้ส่งสารจะถูกจับตามอง เขาประมาทไป
"ฉันไม่เข้าใจที่แกพูด" กร้าวตอบ
"ไม่ต้องเข้าใจหรอก... แค่ยอมรับความจริงก็พอ" ไผ่กล่าว พร้อมกับส่งสัญญาณให้กับพวกพ้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง "พวกเรา... มีภารกิจที่จะต้อง 'ควบคุม' พลังพิเศษ... หรืออะไรก็ตามที่แกมี"
ร่างของสมาชิกหน่วยพิเศษอีกสามสี่คนปรากฏตัวขึ้น พวกเขากระจายกำลังล้อมกร้าวไว้
"ควบคุม? แกหมายถึง... จับฉันไปอย่างนั้นหรือ?" กร้าวถาม
"ก็ประมาณนั้นแหละ" ไผ่หัวเราะ "แต่ก่อนอื่น... เราต้องแน่ใจก่อนว่า 'ของ' ที่เราต้องการ... มันยังอยู่กับแก"
"พวกแกคิดว่าจะได้อะไรไปจากฉัน?" กร้าวถาม
"ก็... 'ดวงตา' ของแกไงล่ะ" ไผ่กล่าว "องค์กรอสูรเงา... ต้องการมันอย่างยิ่ง... และเรา... ก็ต้องการให้แน่ใจว่ามัน... จะไม่ตกไปอยู่ในมือของศัตรู"
กร้าวขมวดคิ้ว 'องค์กรอสูรเงา' และ 'ศัตรู' ... สองคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาอีกครั้ง
"แกกำลังเล่นเกมอะไรอยู่?" กร้าวถาม
"เราไม่ได้เล่นเกม... เรากำลังทำภารกิจ" ไผ่ตอบ "และภารกิจนี้... จะต้องสำเร็จ"
ว่าแล้ว ไผ่ก็ชักปืนออกมาจากซองที่เอว "มาดูกัน... ว่า 'ดวงตา' ของแก... มันจะศักดิ์สิทธิ์แค่ไหน"
กร้าวไม่รอช้า เขาพุ่งตัวหลบเข้าข้างกำแพงทันที เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วตรอกแคบๆ กระสุนพุ่งเฉียดใบหน้าของเขาไปเพียงนิดเดียว
"ฉลาดนี่... กร้าว" ไผ่ตะโกน "แต่ความเร็วของแก... จะสู้กับกระสุนของเราได้นานแค่ไหน!"
การต่อสู้ดุเดือดก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย กร้าวต้องต่อสู้กับหน่วยพิเศษที่พยายามจะจับตัวเขาไป เพื่อ 'ดวงตา' ที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริง
เขาต้องเอาชีวิตรอด... และต้องหาคำตอบให้ได้... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป.
เพลิงทมิฬ นัยน์ตาอสูร
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก