ตอนที่ 18 — การก้าวสู่เงาสังหาร

หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะล้างบาปให้กับมหานครแห่งนี้ที่กำลังเน่าเฟะจากพิษร้ายขององค์กรอสูรเงา กร้าวยืนนิ่งภายใต้ร่มเงาของตรอกแคบๆ กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางลงไปเล็กน้อยยังคงเตะจมูก แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของคอนกรีตเปียกปอน ฝนที่ตกหนักทำให้ทัศนวิสัยย่ำแย่ แต่สำหรับกร้าว นี่คือม่านบังตาชั้นดี ‌เป็นข้อได้เปรียบที่เขาถวิลหา

สองวันที่ผ่านมาคือฝันร้ายอันยาวนาน กร้าวต้องเผชิญหน้ากับสมุนของอสูรเงาไม่ขาดสาย การต่อสู้แต่ละครั้งกินแรงและพลังชีวิตไปไม่น้อย ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลที่ยังไม่ทันได้เยียวยา แต่เขาก็ยังคงเดินหน้าต่อไป การได้เบาะแสเกี่ยวกับฐานทัพลับขององค์กรอสูรเงาที่ซ่อนตัวอยู่ใจกลางมหานคร คือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เขายืนหยัดอยู่ได้

“พอแล้วมั้ง สำหรับการหลบซ่อน” ​กร้าวพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าจากการอดนอนและตะโกนสั่งการตลอดเวลา เขากระชับคมดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอว ปลอกดาบชื้นแฉะไปด้วยหยาดน้ำฝน “ถึงเวลาต้องบุกเข้าไปให้ถึงรังของมันเสียที”

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้มเมฆฝน ไอเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วทำให้เลือดในกายเย็นเยียบ แต่ความมุ่งมั่นในดวงตาของเขากลับลุกโชนราวกับเปลวเพลิงที่ไม่เคยดับมอด

“อสูรเงา... พวกแกทำผิดมหันต์ที่คิดจะทำลายบ้านเมืองนี้”

การเดินทางสู่ฐานทัพลับนั้นไม่ง่ายดาย ‍กร้าวต้องอาศัยข้อมูลที่ได้มาอย่างยากลำบากจากเหยื่อที่เขาช่วยไว้และจากการสืบเสาะหาข่าวด้วยตัวเอง เขาต้องฝ่าดงสมุนลูกกระจ๊อกไปหลายชั้น แต่ละด่านถูกวางกำลังไว้อย่างแน่นหนา พร้อมอาวุธครบมือและสัญชาตญาณนักฆ่าที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี

กร้าวใช้ประโยชน์จากสภาพอากาศที่เลวร้าย เขาเคลื่อนไหวอย่างว่องไวราวกับเงาในความมืด อาศัยตรอกซอกซอยที่คดเคี้ยว หลบหลีกสายตาของกล้องวงจรปิดและหน่วยลาดตระเวนที่กำลังตรวจตราอย่างเข้มงวด เสียงฝีเท้าของเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน ‌ราวกับกำลังล่องหนไปกับสายลมและสายฝน

เมื่อมาถึงบริเวณที่คาดว่าเป็นจุดเข้าสู่ฐานทัพลับ กร้าวพบกับกำแพงสูงตระหง่านที่สร้างปิดบังอาคารขนาดมหึมาไว้เบื้องหลัง มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายนายกระจายกำลังกันอยู่รอบนอก แต่ละนายล้วนสวมชุดดำสนิท ใบหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาฉายแววอำมหิต

“น่าเบื่อชะมัด” กร้าวบ่นพึมพำ เขาพุ่งตัวออกไปจากที่กำบังทันทีที่เห็นช่องว่าง

การโจมตีของเขาฉับพลันและรุนแรงราวกับพายุ ‍กร้าวพุ่งเข้าใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนแรกด้วยความเร็วสูง ดาบในมือสะบัดฟันอย่างแม่นยำ ตัดผ่านลำคอของเป้าหมายอย่างง่ายดาย เลือดสีแดงฉานพุ่งกระเซ็นออกมาท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย

เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบโต้กลับมาอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนเจาะผ่านอากาศที่เต็มไปด้วยละอองน้ำฝน ​กร้าวหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว ราวกับกำลังเต้นรำท่ามกลางลูกกระสุน เขาใช้สิ่งของต่างๆ รอบตัวเป็นที่กำบัง หลบซ่อน และโต้กลับ

“พวกแกมันแค่หมาเฝ้าบ้าน” กร้าวตะโกนเย้ยหยัน พลางพุ่งเข้าใส่กลุ่มศัตรูอีกครั้ง ​ดาบของเขาโบกสะบัดไปมาเป็นประกายวับวาว ตัดผ่านแขนขาและลำตัวของศัตรูอย่างไม่ปรานี เสียงกรีดร้องและเสียงปืนผสมผสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งความตาย

กร้าวไม่ใช่แค่นักสู้ เขาคือเครื่องจักรสังหารที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป้าหมายเดียว คือการกำจัดอสูรเงาให้สิ้นซาก ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยประสิทธิภาพและความโหดเหี้ยม เขาใช้ทุกท่วงท่าที่ฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อเอาชีวิตรอดและทำลายล้าง

ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ด้านนอกก็ถูกจัดการจนหมดสิ้น ​กร้าวเช็ดเลือดที่เปื้อนใบหน้าออกด้วยหลังมือ ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยประกายแห่งการต่อสู้

“ต่อไปก็ข้างในสินะ”

เขาเดินตรงไปที่ประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่น่าจะเป็นทางเข้าหลัก แต่ก็พบว่ามันถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา กร้าวใช้ไหล่กระแทกประตูอย่างแรง แต่ก็ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย

“เอาล่ะ... ต้องใช้วิธีอื่น”

เขาหันไปมองหาช่องทางอื่น และสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับท่อระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านข้างของอาคาร มันดูเก่าแก่และผุพังเล็กน้อย แต่ก็น่าจะเป็นเส้นทางที่พอจะมุดเข้าไปได้

กร้าวพยายามเปิดฝาครอบท่อระบายอากาศ แต่ก็ทำได้ยากลำบาก เพราะสนิมที่กัดกินจนแน่น เขาต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีในการงัดมันขึ้นมา จนในที่สุดมันก็เปิดออก เผยให้เห็นความมืดมิดภายใน

“เหมือนจะเข้าไปได้นะ”

เขาหยิบมีดสั้นออกมาจากซอง พลางใช้มันสอดเข้าไปในท่อเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยเบื้องต้น ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา กร้าวถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะปีนป่ายเข้าไปในท่อระบายอากาศอย่างทุลักทุเล

ภายในท่อแคบและอับชื้น กร้าวก้มตัวคลานไปข้างหน้าอย่างช้าๆ กลิ่นอับชื้นและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว บางช่วงของท่อก็มีน้ำขัง ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัว แต่ก็ต้องอดทน

“อีกไม่นาน... จะได้เจอกับตัวบงการแล้ว”

หลังจากคลานไปได้สักพัก กร้าวก็พบกับช่องตะแกรงขนาดเล็กที่มองเห็นแสงสว่างลอดออกมา เขาค่อยๆ ชะเง้อคอมองผ่านช่องนั้น

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้หัวใจของกร้าวเต้นแรง นี่คือใจกลางของฐานทัพลับจริงๆ! ห้องโถงขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา มีเจ้าหน้าที่ระดับสูงขององค์กรอสูรเงาหลายคนกำลังประชุมกันอยู่เบื้องหน้าบุคคลที่น่าจะเป็นหัวหน้าใหญ่

และในบรรดาผู้คนที่อยู่ในห้องนั้น กร้าวก็สังเกตเห็นสิ่งที่เขาตามหามาตลอด... วัตถุโบราณที่ถูกขโมยไปจากพิพิธภัณฑ์ ซึ่งมีพลังงานบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา

“เจอแล้ว...” กร้าวพึมพำเสียงเบา

เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะเข้าถึงเป้าหมายได้ เขาต้องหาทางเข้าไปในห้องโถงนั้น และหยุดยั้งแผนการร้ายของอสูรเงาให้ได้

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากการเดินตรวจตราของยามที่อยู่ใกล้ๆ กับช่องตะแกรงที่กร้าวกำลังแอบมองอยู่ กร้าวรีบชักใบหน้ากลับมาอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นระรัว

“เกือบไปแล้ว”

เขาต้องคิดอย่างรอบคอบ หากถูกพบในตอนนี้ ทุกอย่างจะจบสิ้น เขาไม่สามารถเผชิญหน้ากับคนทั้งหมดในห้องโถงได้เพียงลำพัง

กร้าวมองไปรอบๆ ในท่อระบายอากาศ พยายามหาทางที่จะเข้าไปในห้องโถงนั้นโดยไม่ให้ถูกจับได้ เขาเหลือบไปเห็นช่องระบายอากาศอีกบานที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก แต่ดูเหมือนจะเป็นทางออกสู่ส่วนอื่นของฐานทัพ

“ต้องเสี่ยงดู”

เขาตัดสินใจคลานไปตามท่อระบายอากาศอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังช่องระบายอากาศที่มองเห็น เขาเคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบและระมัดระวังที่สุด

เมื่อมาถึงช่องระบายอากาศบานที่สอง กร้าวก็ค่อยๆ ใช้มีดงัดฝาตะแกรงออกอย่างเบามือ เมื่อมันเปิดออก เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของ

“ดีกว่าไม่มีอะไรเลย”

กร้าวปีนออกมาจากท่อระบายอากาศอย่างเงียบเชียบ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องเก็บของนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อประเมินสถานการณ์

ทันใดนั้น เขาก็เห็นร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่หันหลังให้เขา ใบหน้าของกร้าวฉายแววตกใจ

“นี่มัน...”

บุคคลนั้นค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่เขาไม่เคยลืม... หญิงสาวผมสีดำยาว ดวงตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแววเย็นชาและน่าสะพรึงกลัว ราวกับปีศาจที่กำลังจะสิงสู่

“อรุณ...?” กร้าวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

อรุณไม่ตอบ เธอยกมือขึ้นชี้มาที่กร้าว ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับนัยน์ตาอสูร

“ในที่สุด... เจ้าก็เข้ามาถึงรังของข้า”

เสียงของอรุณเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำ น่าเกรงขาม และแฝงไปด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่กร้าวไม่เคยสัมผัสมาก่อน

กร้าวรู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวอรุณ เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อรุณ... เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?”

“เกิดการเปลี่ยนแปลง... การตื่นขึ้นของพลังที่แท้จริง” อรุณกล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าเจ้าจะมาหยุดยั้งข้าได้งั้นหรือ กร้าว?”

เธอยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีพลังงานสีดำเข้มข้นก่อตัวขึ้นในฝ่ามือของเธอ

“เจ้ามาผิดที่ผิดเวลาเสียแล้ว... เจ้ามาถึงนรกของข้า”

กร้าวมองดูพลังงานสีดำที่กำลังก่อตัวขึ้นในมือของอรุณด้วยความหวาดหวั่น เขาไม่เคยเห็นพลังอำนาจแบบนี้มาก่อน

“ถ้าเธอเลือกทางนี้... ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่น”

กร้าวกระชับดาบในมือ เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต

เขาจะสามารถเอาชนะอรุณที่บัดนี้ได้กลายเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมได้หรือไม่? และแผนการขององค์กรอสูรเงา จะถูกหยุดยั้งได้ทันเวลาหรือไม่? หรือนี่จะเป็นจุดจบของกร้าวในดินแดนแห่งเงาสังหารนี้?