หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะล้างบาปให้กับมหานครแห่งนี้ที่กำลังเน่าเฟะจากพิษร้ายขององค์กรอสูรเงา กร้าวยืนนิ่งภายใต้ร่มเงาของตรอกแคบๆ กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางลงไปเล็กน้อยยังคงเตะจมูก แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของปูนเปียกและเศษขยะที่เริ่มหมักหมม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ตรอกแคบๆ แห่งนี้ เปรียบเสมือนเหงื่อที่ไหลรินจากผิวกายของเมืองหลวงยามค่ำคืน มันเต็มไปด้วยอันตรายที่ซ่อนเร้น แสงไฟนีออนสีฉูดฉาดจากบาร์และซ่องโสเภณีที่อยู่ไม่ไกลสาดแสงวูบวาบ กระทบกับพื้นเปียกน้ำจนเกิดเป็นเงาบิดเบี้ยว น่าพรั่นพรึง
“ยังไม่ไปอีกรึ ไอ้พวกเงา” กร้าวพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าสะท้อนก้องในลำคอ ใบหน้าของเขาถูกปกคลุมไปด้วยคราบโคลนและเลือดแห้งกรัง ดวงตาแดงก่ำฉายแววเหน็ดเหนื่อยแต่ก็ยังคงความมุ่งมั่นไม่เปลี่ยนแปลง การต่อสู้ที่เพิ่งจบลงไปเมื่อไม่นานมานี้กับหน่วยสังหารของอสูรเงา ทำให้เขาเสียเลือดไปไม่น้อย แต่นั่นก็เป็นเพียงด่านแรก เขาจำได้ถึงใบหน้าที่คล้ายปีศาจของหัวหน้าหน่วยนั้น ที่หลุดปากพูดถึง “ศูนย์บัญชาการลับ” และ “ยารักษาโรคที่แท้จริง”
“ยารักษาโรคที่แท้จริง…” กร้าวทวนคำนั้นในใจ คำพูดนั้นเหมือนประกายไฟเล็กๆ ที่จุดความหวังให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เขารู้ดีว่าองค์กรอสูรเงาไม่ได้มีเป้าหมายเพียงแค่การควบคุมเมืองหลวง แต่พวกมันกำลังตามหายาบางอย่างที่สามารถปลุกพลังอันมหาศาล หรืออาจจะ… ปลุกปีศาจที่หลับใหลอยู่ภายในตัวของมนุษย์ให้ตื่นขึ้นมา
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นมาจากปลายตรอก กร้าวชักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว จิตใจของเขากลับมาตื่นตัวเต็มที่อีกครั้ง ร่างสูงโปร่งของสตรีคนหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืด ใบหน้าของเธอซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีเข้ม แต่กร้าวกระตุกมุมปากขึ้นน้อยๆ เขารู้จักเงาที่เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบเช่นนี้ดี
“นิรชา” เขาเรียกชื่อนั้นอย่างแผ่วเบา
สตรีภายใต้ฮู้ดก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เธอถอดฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงาม แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา ดวงตาของเธอสีดำสนิทราวกับทะเลสาบที่ไร้ก้นบึ้ง “ฉันคิดว่านายคงจะจัดการพวกมันได้หมดแล้ว”
“ยัง… ยังไม่หมด” กร้าวตอบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ “แต่ฉันได้ข้อมูลบางอย่างมา”
นิรชาเดินเข้ามาจนยืนอยู่ตรงหน้ากร้าว เธอเหลือบมองไปที่เลือดที่เปรอะเปื้อนตามร่างกายของเขา “ข้อมูลอะไร?”
“พวกมันมีฐานทัพลับ” กร้าวกล่าว “และที่นั่น… อาจจะมี ‘ยารักษาโรคที่แท้จริง’ อยู่”
ดวงตาของนิรชาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “ยารักษาโรคที่แท้จริง… นายแน่ใจรึ?”
“ฉันได้ยินจากปากหัวหน้าหน่วยของพวกมัน” กร้าวเล่า “มันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับแผนการของพวกมัน… และอาจจะเป็นความหวังเดียวของเรา”
นิรชาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอสัมผัสได้ถึงความจริงจังในน้ำเสียงของกร้าว “แล้วเราจะไปที่นั่นได้อย่างไร?”
“ฉันมีแผน…” กร้าวค่อยๆ เล่าแผนการที่เขาได้วางไว้ขณะต่อสู้กับหน่วยสังหาร “พวกมันทิ้งแผนที่ไว้… เป็นแผนที่ของระบบท่อระบายน้ำใต้ดิน”
“ระบบท่อระบายน้ำ?” นิรชาเลิกคิ้ว “มันอันตรายเกินไป”
“อันตรายกว่าการปล่อยให้พวกมันทำอะไรก็ได้” กร้าวตอบ “ฉันรู้ว่าพวกมันกำลังจะทำอะไร… และฉันต้องหยุดมันให้ได้”
เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นความลังเลในแววตาของนิรชา “ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วง… แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย… เมืองนี้จะกลายเป็นนรกบนดินจริงๆ”
นิรชาถอนหายใจยาว “ฉันรู้… ฉันจะไปกับนาย”
“ดี” กร้าวกล่าว “แต่ก่อนอื่น… เราต้องไปเตรียมตัว”
ทั้งสองคนออกจากตรอกมืดๆ มุ่งหน้าไปยังที่ซ่อนของพวกเขา ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อน
อีกด้านหนึ่ง ภายในฐานทัพลับขององค์กรอสูรเงาที่ตั้งอยู่ลึกลงไปใต้ดินของมหานคร อากาศเย็นเยียบและแห้งแล้งแตกต่างจากภายนอกโดยสิ้นเชิง กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นสารเคมีอันฉุนเฉียวลอยคละคลุ้งไปทั่วโถงทางเดินที่ถูกสลักเสลาอย่างประณีตด้วยหินสีดำเข้ม แสงไฟสีเขียวอมฟ้าสลัวๆ ส่องสว่างมาจากแผงควบคุมที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์แปลกประหลาด
“ท่านหัวหน้า” เสียงทุ้มต่ำของชายร่างกำยำผู้หนึ่งดังขึ้น เขาคือ “ไค” หนึ่งในสี่ผู้บัญชาการแห่งอสูรเงา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่เกิดจากการเผาไหม้ ทำให้ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น “หน่วยสังหารของเรา… สลายตัวไปหมดแล้ว”
ชายที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ทำจากกระดูกมนุษย์ สวมชุดคลุมสีดำสนิทจนแทบจะกลืนหายไปกับเงา ดวงตาของเขาเรืองรองไปด้วยแสงสีม่วงเข้มราวกับอัญมณีที่ถูกเผาไหม้ “เป็นไปไม่ได้… พวกมันคือหน่วยที่ดีที่สุดของเรา”
“ไม่ทราบครับ ท่านหัวหน้า” ไคโค้งคำนับ “แต่จากการตรวจสอบ… พวกเขาถูกสังหารทั้งหมด”
“สังหาร?” เสียงของหัวหน้าอสูรเงาดังขึ้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ใคร… ใครกล้ามาขวางทางของเรา!”
“มีร่องรอยการต่อสู้… และ… และยังมีสิ่งที่เราไม่คาดคิด…” ไคลังเลที่จะพูดต่อ “มีเศษผ้า… และรอยเลือดที่บ่งบอกว่า… มีผู้รอดชีวิต”
หัวหน้าอสูรเงาหัวเราะเสียงแหบพร่า “ผู้รอดชีวิต… น่าสนใจ… น่าสนใจมาก” เขากล่าว “พวกแกจะบอกว่า… มีคนสามารถผ่านแนวป้องกันของเราเข้าไปได้รึ?”
“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นครับ” ไคตอบ “และ… พวกมันทิ้งบางอย่างไว้… เป็นแผนที่”
หัวหน้าอสูรเงาค่อยๆ ลุกขึ้นจากบัลลังก์ เขาเดินช้าๆ ไปยังโต๊ะทำงานกลางห้อง ซึ่งมีแผนที่กระดาษเก่าๆ วางอยู่ “แผนที่… ระบบท่อระบายน้ำ…” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่เต็มไปด้วยอันตราย “หมายความว่า… พวกมันรู้เกี่ยวกับ ‘ทางเข้า’ แล้ว”
“เราจะทำอย่างไรดีครับ ท่านหัวหน้า?” ไคถาม
“ทำลายมันเสีย” หัวหน้าอสูรเงาตอบอย่างเย็นชา “ทำลายมันให้สิ้นซาก… ไม่ให้เหลือแม้แต่เงา”
“แต่… ยา…”
“ยาสำคัญกว่า” หัวหน้าอสูรเงากล่าว “เราใกล้จะสำเร็จแล้ว… เราจะไปถึง ‘จุดกำเนิด’ ของพลังนั้นในไม่ช้า”
เขาเดินไปที่ผนังด้านหนึ่ง ซึ่งมีแท่นบูชาขนาดใหญ่อยู่แท่นหนึ่ง บนแท่นบูชานั้นมีขวดแก้วใสบรรจุของเหลวสีแดงเลือดหมุนวนอยู่ “นี่… คือ ‘ยา’ ที่แท้จริง… ที่จะปลุกปิศาจในตัวมนุษย์… และทำให้พวกเรา… กลายเป็นอมตะ”
ไคยืนมองของเหลวนั้นด้วยความเคารพ “ท่านหัวหน้า… พลังนี้… มันสามารถทำให้เรา… บรรลุทุกสิ่งที่ต้องการได้จริงๆ รึ?”
“แน่นอน” หัวหน้าอสูรเงากล่าว “พลังแห่งความมืด… คือพลังที่แท้จริง… และเรา… คือผู้ที่จะนำพามันมาสู่โลกใบนี้”
เขาหันกลับมามองไค “เตรียมกองกำลัง… เราจะเคลื่อนพลไปยัง ‘จุดกำเนิด’ ทันที… อย่าให้ใครก็ตาม… มาขวางทางเราได้”
“ขอรับ!” ไคตอบรับอย่างแข็งขัน
กลับมาที่กร้าวและนิรชา ทั้งสองกำลังเดินทางผ่านเขาวงกตของถนนที่เปียกชื้น พวกเขาแวะเข้าไปในร้านขายอุปกรณ์มือสองแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ซ่อนตัวของกลุ่มต่อต้านเล็กๆ ที่กร้าวนับถือ
“นี่คือแผนที่ของระบบท่อระบายน้ำ” กร้าววางแผ่นกระดาษที่ได้มาลงบนโต๊ะเก่าๆ “ฉันต้องการชุดดำน้ำ… อุปกรณ์ดำรงชีพ… และ… แสงไฟที่แรงพอจะส่องลงไปในความมืดได้”
หัวหน้ากลุ่มต่อต้าน ชายชราผู้มีแผลเป็นเต็มใบหน้า มองดูแผนที่นั้นด้วยความระมัดระวัง “ระบบท่อระบายน้ำ… มันอันตรายมากนัก… มีพวกอสูรเงาคอยลาดตระเวนอยู่เสมอ”
“ฉันรู้” กร้าวตอบ “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”
นิรชาเสริม “พวกมันกำลังจะทำอะไรบางอย่าง… ที่สำคัญมาก… และเราต้องหยุดพวกมันให้ได้”
ชายชราพยักหน้า “เข้าใจแล้ว… พวกเราจะช่วยเท่าที่จะทำได้… ขอให้โชคดี… เจ้าหนุ่ม”
กร้าวยิ้มรับ “ขอบคุณครับ”
หลังจากเตรียมเสร็จ กร้าวและนิรชาเดินทางมาถึงปากทางเข้าสู่ระบบท่อระบายน้ำที่ซ่อนตัวอยู่หลังร้านขายของเก่าแห่งหนึ่ง เป็นเพียงช่องเล็กๆ ที่ถูกปิดบังด้วยแผ่นเหล็กเก่าๆ
“พร้อมรึยัง?” กร้าวถามนิรชา
นิรชามองกร้าว แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “พร้อมเสมอ”
กร้าวพยักหน้า เขาผลักแผ่นเหล็กออก เผยให้เห็นความมืดมิดที่ดำสนิทอยู่เบื้องล่าง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเน่าเหม็นของน้ำเสียลอยขึ้นมาเตะจมูก
“ลงไปกันเถอะ” กร้าวกล่าว “แสงสว่างแห่งความหวัง… รอเราอยู่ข้างในนั้น”
ทั้งสองค่อยๆ หย่อนตัวลงไปในความมืดมิดของระบบท่อระบายน้ำ ปล่อยให้สายฝนยังคงโปรยปรายอยู่เบื้องบน จบลงด้วยเสียงฝีเท้าที่หายไปในความมืด ทำให้เกิดคำถามว่า… พวกเขาจะพบกับอะไรในโลกใต้ดินแห่งนี้? และ ‘จุดกำเนิด’ ที่หัวหน้าอสูรเงากล่าวถึงนั้น… คืออะไรกันแน่?
เพลิงทมิฬ นัยน์ตาอสูร
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก