ตอนที่ 20 — ซอกหลืบแห่งความมืด

หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะล้างบาปให้กับมหานครแห่งนี้ที่กำลังเน่าเฟะจากพิษร้ายขององค์กรอสูรเงา กร้าวยืนนิ่งภายใต้ร่มเงาของตรอกแคบๆ กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางลงไปเล็กน้อยยังคงเตะจมูก แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของปูนเก่าและซากขยะที่ถูกน้ำฝนชะล้าง กร้าวกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว โคมไฟถนนที่กะพริบอย่างอ่อนแรงสาดแสงสีเหลืองขุ่นมัวสะท้อนกับแอ่งน้ำที่ก่อตัวขึ้นตามพื้นผิวถนนที่ขรุขระ เบื้องหน้าเขาคือทางเข้าสู่โลกอีกใบ ‌โลกที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เงามืดของความเจริญทางวัตถุ

"แน่ใจนะว่านี่คือทางเข้า?" เสียงของ "สายลม" ดังขึ้นเบาๆ เธอก้าวยืนเคียงข้างกร้าว ดวงตาของเธอสอดส่ายไปมาอย่างระแวดระวัง แม้จะพยายามซ่อนท่าที แต่กร้าวก็สัมผัสได้ถึงความกังวลที่ฉายชัดในแววตาของเธอ

"ไม่มีทางอื่นแล้ว" ​กร้าวตอบเสียงเข้ม "รอยบุบที่พื้นนั่น... และกลิ่นแปลกๆ ที่ลอยมา... มันบ่งบอกชัดเจนว่านี่คือทางเข้าที่พวกมันสร้างขึ้น" เขากล่าวพลางชี้ไปยังจุดที่พื้นคอนกรีตมีร่องรอยการแตกร้าวผิดปกติ คล้ายถูกอะไรบางอย่างกระแทกอย่างแรง

สายลมพยักหน้า รับรู้ ‍แต่ก็ยังคงไม่คลายความระแวง "แล้วพวกเราจะลงไปข้างล่างได้อย่างไร? ไม่มีประตู ไม่มีบันได"

กร้าวยิ้มมุมปากเล็กน้อย "พวกมันคงไม่คิดว่าจะมีใครกล้าตามมาจนถึงที่นี่" เขาค่อยๆ ก้มลง สังเกตการณ์พื้นผิวที่แตกร้าวอย่างละเอียด ‌"ร่องรอยพวกนี้... เหมือนกับว่ามันเคยถูกดันขึ้นมาจากข้างล่าง"

เขาใช้ปลายรองเท้าแตะเบาๆ ไปที่ขอบรอยแยก น้ำหนักตัวของเขากระจายไปบนพื้นที่แข็งแรงกว่า แต่แล้ว...

"ครืนนนนน!"

เสียงเหล็กลากครืดดังสนั่นตามมาด้วยเสียงกลไกที่ทำงาน พื้นคอนกรีตตรงหน้ากร้าวค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นโพรงสีดำมืดที่ไร้ก้นบึ้ง ‍กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสารเคมีที่ไม่คุ้นเคยยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

"เห็นไหม" กร้าวหันไปมองสายลม "ความประมาทของศัตรู... คือโอกาสของเรา"

สายลมถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ยังคงมีประกายความหวั่นเกรงในดวงตา "แล้วไงต่อ? มีบันไดเลื่อนหรือลิฟต์นั่น?"

"ไม่" กร้าวส่ายหน้า ​"ลงไปแบบนี้แหละ" เขากล่าวพลางก้าวเข้าไปยืนที่ขอบโพรง "ลงไปทีละขั้น"

"กร้าว! อย่าหุนหันพลันแล่น!" สายลมร้องเตือน แต่กร้าวกระโดดลงไปแล้ว ร่างของเขาสลายหายไปในความมืดมิดทันที

"บ้าเอ้ย!" สายลมสบถอย่างหัวเสีย ​แต่เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นว่าไม่มีทางเลือกอื่น เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วก้าวตามลงไป

ภายในโพรงนั้น มืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรเลย กร้าวใช้มือคลำไปข้างหน้าอย่างช้าๆ สัมผัสได้ถึงผนังเย็นเฉียบที่ทำจากโลหะบางอย่าง ความรู้สึกเหมือนกำลังไต่ลงไปในท่อระบายน้ำขนาดมหึมา ​แต่กลิ่นอับชื้นนั้นไม่ใช่กลิ่นของน้ำเสีย แต่เป็นกลิ่นที่เข้มข้นกว่านั้น เป็นกลิ่นของอะไรบางอย่างที่กำลังถูกสังเคราะห์ขึ้น

"กร้าว! นี่มันอะไรกัน?" สายลมถามเสียงสั่น เธอตกลงมาใกล้ๆ กร้าว แต่ยังคงมองไม่เห็นอะไรเลย

"ไม่รู้สิ... แต่ไม่น่าไว้วางใจ" กร้าวตอบ เขายังคงคลำไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง "แต่เราต้องไปต่อ"

ทันใดนั้น แสงสว่างสีเขียวอ่อนๆ ก็ส่องวาบขึ้นมาตามผนังเป็นระยะๆ เผยให้เห็นภาพที่น่าขนลุก ผนังเหล่านั้นถูกปกคลุมไปด้วยเส้นใยที่เรืองแสงได้ และมีของเหลวเหนียวข้นไหลเป็นสายตามร่องที่ถูกเจาะไว้

"นี่มัน... ห้องทดลอง?" สายลมเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

"หรืออาจจะแย่กว่านั้น" กร้าวตอบ เขาหยุดเดิน เมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่อยู่ตรงหน้า

"อะไร?"

"ทางแยก"

เบื้องหน้าเขา ทางเดินยาวที่เคยตรงกลับแยกออกเป็นสองทาง ทางหนึ่งมืดสนิทกว่าเดิม อีกทางหนึ่งดูเหมือนจะมีแสงไฟริบหรี่ลอดออกมา

"จะไปทางไหน?" สายลมถาม

กร้าวครุ่นคิด เขาฟังเสียงรอบข้างอย่างตั้งใจ เสียงหยดน้ำที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงลมหวีดหวิวที่มาจากที่ไหนสักแห่ง และเสียงที่เบามากๆ แทบจะจับไม่ได้... เสียงเหมือนเครื่องยนต์บางอย่างกำลังทำงาน

"ทางที่มีแสง" กร้าวตัดสินใจ "น่าจะมีความเคลื่อนไหวมากกว่า"

ทั้งสองก้าวไปตามทางที่มีแสงไฟริบหรี่นั้น ความรู้สึกเหมือนเดินเข้าไปในเขาวงกตที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ แสงสีเขียวอ่อนๆ จากเส้นใยเรืองแสงบนผนังเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแสงสีแดงฉานที่ส่องสว่างมาจากโคมไฟที่ติดตั้งเป็นระยะๆ

"พวกมันรู้แล้วว่าเราตามมา" กร้าวกล่าวขณะที่เขาและสายลมย่องไปตามทางเดิน "ความเงียบเมื่อครู่... มันคือกับดัก"

ทันใดนั้น เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากเบื้องหน้า "หยุด! ใครน่ะ!"

กร้าวและสายลมหยุดกึก ร่างของพวกเขาย่อต่ำลงไปกับพื้น

"พวกยาม" สายลมกระซิบ

"ใช่... และดูเหมือนจะไม่ได้มาคนเดียว" กร้าวตอบ เขาส่งสัญญาณให้สายลมเตรียมพร้อม

เงาร่างหลายร่างปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดิน ห่างออกไปราวสิบเมตร พวกนั้นสวมชุดสีดำสนิท ถืออาวุธปืนที่ดูทันสมัย กร้าวมองเห็นแสงสีแดงจากศูนย์เล็งของปืนหลายกระบอกเล็งมาทางพวกเขา

"ใครสั่งให้พวกแกมาขวางทางข้า!" เสียงหนึ่งดังขึ้น เขาเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดคล้ายเครื่องแบบทหาร แต่มีสัญลักษณ์ประหลาดเป็นรูปอสูรเงากระจายอยู่เต็มตัว

"ท่านหัวหน้าเงามรณะ!" หนึ่งในยามคนหนึ่งร้องทักด้วยความเคารพ

"หัวหน้าเงามรณะ?" สายลมพึมพำ "เป็นถึงระดับสูงนี่เอง"

"นั่นแหละเป้าหมายของเรา" กร้าวตอบ ดวงตาของเขาลุกวาวไปด้วยประกายแห่งการต่อสู้

"ปล่อยให้พวกมันมา" กร้าวบอกสายลม "แล้วรอสัญญาณจากข้า"

กร้าวยกมือขึ้น ประสานสายตากับสายลม เขาพยักหน้าเล็กน้อย เป็นสัญญาณว่าพร้อมแล้ว

"ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกมันขโมยไป!" กร้าวตะโกนตอบกลับไป เสียงกึกก้องไปทั่วทางเดิน "และพวกแก... ก็จะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีก!"

"ปากดี!" หัวหน้าเงามรณะคำราม "ยิง!"

ลำแสงสีแดงพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่กร้าวและสายลม กร้าวผลักสายลมให้หลบไปด้านหลัง แล้วตัวเองก็พุ่งทะยานออกไป เขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ หลบหลีกกระสุนปืนที่สาดใส่มาอย่างฉิวเฉียด

"ตูม! ตูม!"

เสียงระเบิดดังขึ้นตามทางเดิน กร้าวใช้ระเบิดแสงที่เขาเตรียมไว้ ปาเข้าใส่กลุ่มยาม ทำให้พวกเขามึนงงชั่วขณะ

"สายลม! ตอนนี้แหละ!" กร้าวตะโกน

สายลมไม่รอช้า เธอวิ่งออกมาจากที่กำบัง มือของเธอโบกสะบัดไปมา พลังงานสีดำลึกลับแผ่กระจายออกมาจากตัวเธอ ก่อตัวเป็นกรงเล็บคมกริบที่พุ่งเข้าใส่กลุ่มยามที่ยังคงมึนงง

"ฉัวะ! ฉัวะ!"

เสียงเนื้อฉีกขาดดังขึ้น ยามสองคนล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่ว

"อ้ากกกก!"

หัวหน้าเงามรณะตะโกนด้วยความโกรธ เขาหยิบดาบเล่มหนึ่งออกมาจากเอว ดาบเล่มนั้นมีลักษณะบิดเบี้ยวผิดรูป คล้ายกับถูกหลอมขึ้นมาจากกระดูก

"แก! มันต้องตาย!" เขาพุ่งเข้ามาหากร้าวด้วยความเร็วสูง

กร้าวยกปืนขึ้นเล็ง แต่หัวหน้าเงามรณะเคลื่อนไหวเร็วกว่ามาก ดาบของเขาปัดปืนของกร้าวให้กระเด็นออกไป

"ฉัวะ!"

ดาบเฉี่ยวเข้าที่แขนของกร้าว ทำให้เสื้อผ้าขาดวิ่น และมีเลือดไหลซึมออกมา

"โฮ่... แสบใช่เล่น" กร้าวพึมพำ เขาส่งยิ้มเยาะไปให้หัวหน้าเงามรณะ "แกก็ไม่เลวเหมือนกัน"

หัวหน้าเงามรณะหัวเราะเสียงแหบพร่า "แกจะตาย! ใต้ฝ่าบาทของข้า!"

การต่อสู้เริ่มขึ้น กร้าวและหัวหน้าเงามรณะปะทะกันอย่างดุเดือด เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นไปทั่วทางเดิน หัวหน้าเงามรณะใช้พละกำลังมหาศาลเข้าโจมตี ขณะที่กร้าวใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วในการหลบหลีกและสวนกลับ

"ฟิ้ววว!"

ดาบของหัวหน้าเงามรณะฟาดเข้าใส่กร้าว แต่กร้าวก้มตัวหลบได้ทัน เส้นผมของเขายังคงถูกเฉือนขาดออกไปเพียงเล็กน้อย

"แกหนีไม่พ้นหรอก!" หัวหน้าเงามรณะตะโกน

"ใครว่าข้าจะหนี?" กร้าวตอบ เขาใช้จังหวะที่หัวหน้าเงามรณะเสียหลัก เตะเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรง

"อึ่ก!"

หัวหน้าเงามรณะเซถอยหลังไป แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้

ขณะเดียวกัน สายลมก็กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับยามที่เหลือ พลังงานสีดำของเธอแผ่กระจายไปทั่ว กรงเล็บของเธอตะครุบเหยื่ออย่างโหดเหี้ยม ยามหลายคนกลิ้งตกลงไปในเหวลึกที่เปิดอยู่ข้างทาง

"แก! แกมันปีศาจ!" ยามคนสุดท้ายร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว

สายลมยิ้มเย็น "ใช่... ปีศาจที่กำลังจะฉีกแกเป็นชิ้นๆ"

"ตูม!"

เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มาจากด้านหลังของกร้าว

"อะไรอีก?" กร้าวหันไปมอง

โครงสร้างของทางเดินเริ่มสั่นสะเทือน พื้นที่แตกร้าวมากขึ้นเรื่อยๆ

"พวกมันกำลังจะปิดทางหนี!" สายลมตะโกน

"ไม่! พวกมันกำลังจะทำลายที่นี่ทั้งหมด!" กร้าวตอบ เขาเห็นแล้วว่าหัวหน้าเงามรณะกำลังใช้พลังงานบางอย่างจากดาบของเขา พลังงานนั้นกำลังแผ่กระจายไปทั่วโครงสร้างของฐานลับ

"เราต้องรีบไป!" กร้าวบอกสายลม "ไปถึงแกนกลางให้ได้!"

ทั้งสองพุ่งเข้าไปในทางเดินที่ลึกกว่าเดิม ทิ้งเสียงต่อสู้และเสียงระเบิดไว้เบื้องหลัง

"หึๆ... คิดว่าจะหนีไปได้รึไง?" เสียงของหัวหน้าเงามรณะดังตามมา "แกจะถูกฝังไปพร้อมกับความลับทั้งหมดของข้า!"

กร้าวหันไปมอง เห็นหัวหน้าเงามรณะยืนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่ปลายทางเดิน ดาบในมือของเขากำลังเปล่งแสงสีแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ

"เราต้องไปให้เร็วกว่านี้!" กร้าวเร่ง

พวกเขาต้องรีบไปให้ถึงแกนกลางของฐานทัพลับก่อนที่มันจะถูกทำลาย และก่อนที่พวกเขาจะถูกฝังไปพร้อมกับมัน... หรือก่อนที่จะเผชิญหน้ากับความลับที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดที่พวกเขาเคยเจอมา