ตอนที่ 23 — พายุหมุนในแดนอสูร

หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะล้างบาปให้กับมหานครแห่งนี้ที่กำลังเน่าเฟะจากพิษร้ายขององค์กรอสูรเงา กร้าวยืนนิ่งภายใต้ร่มเงาของตรอกแคบๆ กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางลงไปเล็กน้อยยังคงเตะจมูก แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นดินเปียกชื้นและไอเย็นที่โชยมาตามลมที่พัดแรงขึ้นเรื่อยๆ สภาพของเขาคือซากเดนมนุษย์ที่ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชน เสื้อผ้าขาดวิ่นเป็นริ้วๆ โชว์รอยแผลเหวอะหวะหลายแห่ง ‌แต่สายตาของเขายังคงฉายประกายกร้าว ดุดัน ราวกับไฟที่พร้อมจะลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

"พวกแก...หนีไม่พ้นหรอก" เสียงห้าวของกร้าวลอดออกมาจากลำคอแหบแห้ง เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าสีหม่น ที่บัดนี้กำลังคุกคามด้วยเมฆดำทะมึนที่ก่อตัวเป็นพายุหมุน ลูกตาของเขาสะท้อนแสงไฟจากป้ายนีออนที่ยังคงทำงานอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ราวกับเป็นดาวที่สว่างไสวท่ามกลางราตรีกาลที่มืดมิดที่สุด

หลังจากที่จัดการกับหน่วยสังหารของอสูรเงาชุดสุดท้ายที่ตามล่าเขามาตลอดทั้งคืน ​กร้าวก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางสู่ใจกลางขององค์กรอสูรเงา เขาได้รับข้อมูลอันมีค่าจากนักโทษที่ถูกลักพาตัวมา ซึ่งเป็นคนขององค์กรที่พยายามจะแปรพักตร์ แต่ก็มาพบจุดจบอันน่าเศร้า ข้อมูลนั้นชี้ไปยังฐานทัพลับที่ซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในเขตอุตสาหกรรมร้าง ชานเมืองหลวง ที่ซึ่งเป็นรังของเหล่านักฆ่าและนักวิจัยที่ร่วมกันสร้างอาวุธร้ายเพื่อครอบครองโลก

"อีกไม่นาน...ทุกอย่างจะจบลง" กร้าวพึมพำกับตัวเอง ‍เขาหยิบมีดสั้นเล่มโปรดออกมาเช็ดคราบเลือดที่ยังติดอยู่ให้เกลี้ยง ก่อนจะเก็บมันเข้าฝักอย่างเป็นระบบ ทุกการเคลื่อนไหวของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่จิตใจของเขากลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

เขาก้าวออกจากตรอกแคบๆ มุ่งหน้าสู่ทิศทางที่คาดว่าจะเป็นที่ตั้งของฐานทัพลับ สายฝนที่โปรยปรายยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวของเขากลืนไปกับความมืดและความโกลาหลของมหานครที่กำลังจะถึงกาลอวสาน เขารู้ดีว่าทุกย่างก้าวต่อไปนี้คือการเดินเข้าสู่แดนอันตราย ‌ที่ซึ่งความตายรอคอยอยู่เบื้องหน้า แต่สำหรับเขาแล้ว ความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวเท่ากับการปล่อยให้อสูรเงาเหยียบย่ำโลกใบนี้อย่างไม่สิ้นสุด

การเดินทางผ่านเขตอุตสาหกรรมร้างเต็มไปด้วยอันตรายที่คาดไม่ถึง ซากตึกโรงงานเก่าแก่ที่ผุพัง แสงไฟกะพริบแวบๆ จากหลอดไฟที่ใกล้จะดับ สลับกับความมืดสนิทที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหัก ‍ราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณที่ถูกพรากชีวิตไป

กร้าวเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง เขาใช้ทุกประสาทสัมผัสที่มีเพื่อระแวดระวังภัยที่อาจจะแอบซุ่มอยู่ เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ผิดปกติในอากาศ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า

"อึ๊ก!" เสียงร้องของใครบางคนดังขึ้นจากทิศทางหนึ่ง กร้าวชะงัก เขาเห็นเงาตะคุ่มกำลังเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางความมืด เขาไม่รอช้า ​พุ่งตรงเข้าไปยังทิศทางนั้น

เมื่อเข้าไปใกล้ กร้าวก็พบกับภาพที่ทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น สภาพบาดเจ็บสาหัส ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างอย่างหวาดกลัว เบื้องหน้าของเขาคือกลุ่มนักฆ่าในชุดสีดำสนิท สวมหน้ากากที่บ่งบอกถึงความเป็นอสูรเงา ​พวกเขากำลังจะปิดฉากชีวิตของชายหนุ่มผู้น่าสงสาร

"แก! มาตายซะเถอะ!" หนึ่งในนักฆ่าตะโกนใส่กร้าว ก่อนจะกวัดแกว่งมีดเล่มใหญ่เข้าใส่

กร้าวไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มเยาะ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น เขาพุ่งเข้าปะทะกับนักฆ่ากลุ่มนั้นอย่างรวดเร็ว

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด ​ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย กร้าวดุจพายุหมุนที่พัดผ่านเข้ามาในลานประลองแห่งความตาย เขาสามารถปัดป้องการโจมตีของนักฆ่าได้อย่างแม่นยำ ท่ามกลางคมมีดที่กรีดอากาศ กลิ่นคาวเลือดกลับอบอวลขึ้นมาอีกครั้ง

"พวกแกมันก็แค่หมาที่นายใหญ่ส่งมาขู่!" กร้าวตะโกนขณะที่เขากระโดดหลบดาบที่ฟาดลงมาอย่างรุนแรง เขาใช้จังหวะที่นักฆ่าเสียหลัก พลิกตัวเตะเข้าที่ท้องของอีกคนอย่างแรง จนอีกฝ่ายกระเด็นไปชนกับผนังโรงงาน

"อ๊าก!" เสียงร้องของนักฆ่าดังขึ้น กร้าวไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาพุ่งเข้าจัดการอีกคนอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ และความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัว

"อย่า...อย่าทำอะไรฉันเลย!" ชายหนุ่มที่บาดเจ็บร้องขอชีวิต

กร้าวหันไปมองชายหนุ่มคนนั้น แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความเย็นชา แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเห็นใจ "บอกข้า...ว่าที่นี่มันคืออะไร"

ชายหนุ่มมองกร้าวด้วยความหวัง "ที่นี่...คือฐานทัพลับของอสูรเงา...ที่นี่...พวกเขา...พวกเขากำลังพัฒนา...สิ่งที่จะทำให้โลก...ตกอยู่ในความมืดมิด..."

"สิ่งนั้นคืออะไร!" กร้าวถามอย่างเร่งรีบ

"ข้า...ข้าไม่รู้...แต่...แต่ข้าได้ยิน...พวกเขาเรียกมันว่า...'โครงการอสรพิษ'...มัน...มันคือ...อาวุธชีวภาพ...ที่สามารถ...แพร่กระจาย...ไปทั่วโลก..." ชายหนุ่มพูดตะกุกตะกัก เลือดไหลออกจากปากไม่หยุด

กร้าวรู้ดีว่าเวลาเหลือน้อย เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับนักฆ่าที่เหลือ เขาปะทะเข้ากับนักฆ่าอีกสองคนที่เหลืออย่างรวดเร็ว การต่อสู้ครั้งนี้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม นักฆ่าของอสูรเงาไม่ได้มีฝีมือธรรมดา แต่กร้าวก็เหนือกว่าพวกเขาไปอีกขั้น

"แก...แกมันปีศาจ!" นักฆ่าคนหนึ่งตะโกนขณะที่เขากำลังเสียท่า

"ข้า...คือผู้ที่จะล้างบางพวกแก...ต่างหาก!" กร้าวตอบด้วยเสียงที่เย็นยะเยือก เขาจัดการนักฆ่าทั้งสองคนอย่างเด็ดขาด ไม่เหลือร่องรอยความลังเล

เมื่อทุกอย่างสงบลง กร้าวก็หันไปหาชายหนุ่มที่นอนอยู่ "มีทาง...ที่จะเข้าไปในฐานทัพได้ไหม"

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างยากลำบาก "มี...มีอุโมงค์ลับ...อยู่หลัง...โรงงานเครื่องจักรเก่า...แต่...แต่มีทหารยาม...เยอะมาก..."

"ข้าจะจัดการเอง" กร้าวกล่าว เขายกชายหนุ่มขึ้นพาดบ่าอย่างเบามือ "ข้าจะพาเจ้าไป...ที่ที่ปลอดภัย"

เขาอุ้มชายหนุ่มเดินลัดเลาะไปตามซากโรงงานเก่าที่ผุพัง สายฝนยังคงเป็นเพื่อนร่วมทางที่คอยขับไล่ความแห้งแล้ง แต่ก็ยิ่งเพิ่มความลื่นแฉะให้กับพื้นดิน

ในที่สุด เขาก็มาถึงโรงงานเครื่องจักรเก่าที่ชายหนุ่มกล่าวถึง ที่นี่มีสภาพทรุดโทรมกว่าที่อื่นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังคงเห็นเค้าลางของความแข็งแกร่งที่เคยมี กร้าววางชายหนุ่มลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล

"รออยู่ที่นี่" กร้าวสั่ง "ข้าจะเข้าไปสำรวจ"

เขาค่อยๆ เดินเข้าไปในโรงงานเครื่องจักรเก่า แสงไฟที่สลัวๆ สาดส่องไปยังเครื่องจักรที่ขึ้นสนิมเกลื่อนกลาด ราวกับซากโครงกระดูกของสัตว์ยักษ์ กร้าวมองไปรอบๆ อย่างพินิจพิจารณา เขาพบรอยเท้าที่แสดงถึงการเคลื่อนไหวของคนจำนวนมาก

"ตรงนี้เอง..." กร้าวพึมพำ เขาเห็นร่องรอยของผนังที่ถูกซ่อนไว้ด้วยวัสดุบางอย่าง ราวกับเป็นทางลับ

เขากระโจนเข้าไปดันผนังนั้นออกไปอย่างแรง มันเปิดออกเผยให้เห็นอุโมงค์มืดที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน

"อึก..." ชายหนุ่มที่บาดเจ็บร้องขึ้นอีกครั้ง

กร้าวรีบหันกลับไป "เจ้า...ไม่เป็นไรนะ"

"ข้า...ไหว...แต่...แต่ข้า...คิดว่า...ข้า...คง...ไปต่อ...ไม่ไหวแล้ว..." ชายหนุ่มกล่าว พลางยกมือขึ้นจับหน้าอกของตัวเอง

"ไม่ต้องห่วง...ข้าจะหาทางช่วยเจ้า" กร้าวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาหันกลับไปมองอุโมงค์มืดที่อยู่เบื้องหน้า "ถึงเวลาแล้ว...ที่ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับพวกมัน"

เขาหันไปมองชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย "พักผ่อนอยู่ที่นี่...ข้าจะกลับมา"

กร้าวก้าวเข้าไปในอุโมงค์มืดนั้น ความมืดมิดกลืนกินร่างของเขาไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร จะมีอันตรายอะไรรออยู่ แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง

เมื่อเข้าไปได้ไม่นาน เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่กำลังมุ่งหน้ามาทางเขา กร้าวรีบหลบเข้าที่กำบังข้างทาง เขามองเห็นแสงไฟฉายหลายดวงกำลังส่องเข้ามา

"มีใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะโกนดังขึ้น

กร้าวไม่ตอบ เขาเพียงแค่เตรียมพร้อมที่จะสู้

ในที่สุด เขาก็ได้เผชิญหน้ากับเหล่านักฆ่าชุดดำของอสูรเงาอีกครั้ง แต่คราวนี้ พวกมันมีจำนวนมากกว่าเดิม และดูเหมือนจะได้รับการเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี

"แก...มาถึงแล้วสินะ" หัวหน้านักฆ่าพูดขึ้น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง "แกคิดว่า...แกจะทำอะไรได้...ในอาณาจักรของเรา!"

"ข้าจะทำลายมัน...ทั้งหมด!" กร้าวตะโกนกลับ ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟที่สว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะระเบิด

"แกมันโง่!" หัวหน้านักฆ่าหัวเราะ "แกไม่รู้หรอก...ว่าแกกำลังจะเผชิญหน้ากับอะไร!"

"ข้าจะแสดงให้เห็นเอง!" กร้าวกล่าว เขากระโจนเข้าใส่เหล่านักฆ่าอย่างรวดเร็ว การต่อสู้ที่ดุเดือดที่สุดเท่าที่เคยมีมาก็เริ่มขึ้น

เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอุโมงค์ กร้าวดุจพายุหมุนที่ถล่มเข้าใส่กลุ่มนักฆ่า เขากวัดแกว่งมีดสั้นคู่ใจอย่างแม่นยำ ตัดผ่านร่างของศัตรูอย่างไม่ลังเล

"อ๊าก! อ๊าก!" เสียงร้องของนักฆ่าดังระงม

แต่พวกนักฆ่าก็ไม่ยอมแพ้ พวกมันรุมล้อมกร้าวจากทุกทิศทาง ฟันดาบเข้าใส่กร้าวอย่างไม่หยุดหย่อน

"แก...ไม่มีวันชนะหรอก!" หัวหน้านักฆ่าตะโกน

กร้าวสะบัดมีดปัดป้องการโจมตีอย่างรวดเร็ว เขาเห็นช่องว่างเล็กๆ น้อยๆ ที่จะใช้ประโยชน์

"อย่างนั้นเหรอ!" กร้าวตอบกลับ เขากระโดดขึ้นไปบนผนังอุโมงค์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งลงมาใส่กลุ่มนักฆ่าจากด้านบน

"ตูม!" เสียงร่างของกร้าวกระแทกพื้นอุโมงค์ เสียงนั้นดังสะท้อนไปทั่ว

นักฆ่าหลายคนกระเด็นออกไปจากแรงกระแทก กร้าวไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาจัดการนักฆ่าที่เหลืออย่างรวดเร็ว

แต่แล้ว...เขาก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า

เบื้องหน้าของเขา...คือห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาด...และที่น่ากลัวที่สุด...คือดวงตาของพวกมัน...ที่ส่องประกายสีแดงฉาน...ราวกับอสูร...

"ยินดีต้อนรับ...สู่แดนอสูร..." เสียงทุ้มต่ำดังมาจากที่ไหนสักแห่ง...

กร้าวเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น

นี่คือ...ฐานทัพลับขององค์กรอสูรเงา...และนี่คือ...จุดเริ่มต้นของหายนะที่แท้จริง...

เขาจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรอีก...ในดินแดนที่เต็มไปด้วยอสูรนี้...