หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะล้างบาปให้กับมหานครแห่งนี้ที่กำลังเน่าเฟะจากพิษร้ายขององค์กรอสูรเงา กร้าวยืนนิ่งภายใต้ร่มเงาของตรอกแคบๆ กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางลงไปเล็กน้อยยังคงเตะจมูก แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของคอนกรีตเปียกชุ่มและเศษขยะที่ถูกน้ำฝนชะล้างไปตามท่อระบายน้ำ
ใบหน้าของกร้าวตึงเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวอย่างไม่วางใจ ทุกย่างก้าวที่เขาเดินมาถึงจุดนี้ ต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อและความสูญเสีย ครั้งสุดท้ายที่เขาได้สบตากับ "มังกรดำ" หรือ "ท่านมังกร" ผู้เป็นมือขวาของ "ราชาอสูร" นั้น เป็นเพียงภาพฉายซ้อนที่ปรากฏขึ้นในความฝัน ไม่สิ... หรือจะเป็นภาพนิมิตที่หลอนหลอก? สัญชาตญาณดิบของนักสู้บอกเขาว่า "มังกรดำ" ยังมีชีวิตอยู่ และกำลังรอคอยการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย
"ไอ้สารเลว..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืดของตรอก สัมผัสเย็นยะเยือกแล่นผ่านสันหลัง กร้าวหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ดาบ "อัสนีบาต" ถูกชักออกมาจากฝักที่พันรอบแขนด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืด ร่างนั้นสูงใหญ่ บึกบึน สวมชุดสีดำสนิทที่กลืนไปกับเงาของราตรีกาล เขามีใบหน้าที่บิดเบี้ยวราวกับถูกย่างด้วยไฟ ดวงตาข้างหนึ่งบอดสนิท แต่ดวงตาอีกข้างกลับแดงก่ำราวกับถ่านคุ เปลวไฟเล็กๆ แลบเลียอยู่ภายในนั้น
"กร้าว... แกยังไม่ตายอีกรึ" เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคือง ราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกสลาย
"มังกรดำ!" กร้าวเอ่ยชื่อนั้นออกมา สีหน้าของเขาปราศจากความหวาดหวั่น มีเพียงความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งกว่ากำแพงเมืองใดๆ
"สมแล้วที่เป็นผู้ที่ราชาอสูรหมายหัว" มังกรดำหัวเราะเสียงดัง กึกก้องไปทั่วตรอกที่อ้างว้าง "แต่แกก็ทำได้แค่นี้สินะ... ทิ้งเพื่อนพ้องให้ตายไปกับมือของพวกเรา"
คำพูดของมังกรดำเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในจิตใจของกร้าว เขาหลับตาลงชั่วครู่ พยายามข่มความเจ็บปวดที่แล่นผ่านเข้ามา "วันนั้น... ฉันจะชำระแค้นให้พวกเขาทุกคน"
"หึ... ปากดี!" มังกรดำพุ่งเข้าใส่กร้าวในทันที ดาบใหญ่ที่ปลายแหลมคมดั่งเขี้ยวอสูรฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง กร้าวปัดป้องด้วยดาบอัสนีบาต เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟสีฟ้าอ่อนแลบแปลบปลาบออกมาทุกครั้งที่ดาบทั้งสองปะทะกัน
การต่อสู้ในตรอกแคบๆ เป็นไปอย่างดุเดือด การเคลื่อนไหวของทั้งคู่รวดเร็วปานสายฟ้า จนบางครั้งเหมือนมีเพียงภาพลวงตาที่ปรากฏขึ้น กร้าวอาศัยความคล่องแคล่วของตนเอง หลบหลีกการโจมตีที่ทรงพลังของมังกรดำได้อย่างฉิวเฉียด เขาเห็นช่องว่างเพียงเสี้ยววินาทีก็แทงดาบอัสนีบาตสวนกลับไป แต่ก็ถูกมังกรดำใช้แขนที่เต็มไปด้วยพังผืดหนาป้องกันไว้ได้
"แกน่ะ... ไม่มีวันเอาชนะฉันได้หรอก!" มังกรดำตะโกน พลางสวนดาบกลับมาอย่างรวดเร็ว "แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกชักใย! ไม่เข้าใจถึงอำนาจที่แท้จริง!"
"อำนาจที่แท้จริง... คือการปกป้องคนที่รักต่างหาก!" กร้าวสวนกลับ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น "ไม่ใช่การกดขี่ข่มเหงผู้อื่น!"
การปะทะกันของทั้งคู่ทำให้เศษปูนและอิฐหล่นลงมาจากผนังตรอก เสียงดังสนั่นหวั่นไหว หยาดฝนที่โปรยปรายลงมากลับยิ่งทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึมครึมและสิ้นหวัง
"ไร้สาระ!" มังกรดำคำราม พลางพุ่งเข้าใส่กร้าวอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้ทักษะพิเศษที่กร้าวไม่เคยพบเห็นมาก่อน ร่างกายของมังกรดำราวกับกลายเป็นเงาที่เคลื่อนไหวได้ เขาปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของกร้าวในพริบตา
กร้าวรู้สึกถึงลมที่ปะทะเข้าที่ต้นคอ เขาเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด แต่ปลายดาบของมังกรดำก็ยังเฉียดโดนเกราะไหล่ ทำให้เกิดรอยฉีกขาดเล็กน้อย
"นัยน์ตาอสูร... อย่าคิดว่าจะหลอกฉันได้!" มังกรดำตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "แกมันก็แค่ปีศาจปลอมๆ!"
"ฉันไม่ใช่ปีศาจ!" กร้าวสวนกลับ ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวดระคนโกรธ "แต่แกน่ะ... คืออสูรที่แท้จริง!"
สิ้นเสียงนั้น กร้าวก็ใช้จังหวะที่มังกรดำกำลังเสียหลักเล็กน้อย เขาพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง ดาบอัสนีบาตฟาดฟันเป็นวงกว้าง มังกรดำพยายามป้องกัน แต่แรงปะทะนั้นมหาศาลกว่าที่เขาคาดไว้
"โอ๊ย!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น มังกรดำกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ที่แขนข้างหนึ่งของเขาปรากฏรอยแผลลึกที่เลือดไหลซึมออกมา
"เป็นไงล่ะ... นัยน์ตาอสูรของแท้!" กร้าวตะโกน เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ดาบอัสนีบาตในมือส่องประกายราวกับจะปลิดชีวิต "แกกล้าดียังไงมาเหยียบย่ำเมืองนี้!"
มังกรดำเช็ดเลือดที่ไหลลงมาที่ปาก เขายิ้มอย่างเย็นชา "แกคิดว่าจะหยุดพวกเราได้งั้นรึ? ตลกสิ้นดี! วันนี้... แกจะต้องตายที่นี่!"
ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังขึ้นจากระยะไกล เสียงดังหวีดหวิวบ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา กร้าวหันไปมอง ก็เห็นแสงไฟสีแดงกะพริบมาจากหลายทิศทาง
"พวกมันมาแล้ว!" มังกรดำหัวเราะ "แกคงคิดว่ารอดแล้วงั้นรึ? โง่สิ้นดี!"
กร้าวตระหนักได้ทันทีว่านี่คือกับดัก เขาต้องรีบออกจากที่นี่ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
"ฝากบอกราชาอสูรของแกด้วย... ว่าฉันจะไปหาเขาถึงฐานทัพ!" กร้าวตะโกนเสียงดัง ก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปจากตรอกนั้น ทิ้งให้มังกรดำยืนมองด้วยความโกรธแค้น
กร้าววิ่งฝ่าฝนที่ตกหนัก เขาต้องหาทางไปยังฐานทัพลับขององค์กรอสูรเงาให้ได้โดยเร็วที่สุด แม้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะเต็มไปด้วยอันตรายที่ไม่คาดฝันก็ตาม
ภาพความทรงจำของเพื่อนพ้องที่จากไปฉายซ้ำในหัว ทำให้หัวใจของกร้าวบีบรัด เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะล้มเหลวอีกต่อไป
ในขณะเดียวกัน ภายในฐานทัพลับใต้ดินขององค์กรอสูรเงา "ราชาอสูร" ชายผู้มีใบหน้าอันน่าเกลียดน่ากลัวกำลังยืนมองแผนที่ขนาดใหญ่ที่ปักหมุดสีแดงจำนวนมาก
"ตาแกแล้ว... มังกรดำ" ราชาอสูรกล่าวเสียงเรียบ "อย่าทำให้ข้าผิดหวัง"
ข้างกายของเขา "งูพิษ" หญิงสาวผู้มีดวงตาสีเขียวมรกตราวกับอัญมณี กำลังยิ้มอย่างเยือกเย็น "กร้าว... จะต้องตายไปพร้อมกับความทะเยอทะยานของเขา"
แต่แล้ว... เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น!
"เกิดอะไรขึ้น?" ราชาอสูรขมวดคิ้ว
"ท่านราชาอสูร! มีผู้บุกรุก! เราไม่สามารถระบุตัวตนได้... แต่พวกเขาแข็งแกร่งมาก!" เสียงของทหารคนหนึ่งดังผ่านเครื่องสื่อสาร
"แข็งแกร่งงั้นรึ?" ราชาอสูรหัวเราะ "น่าสนใจ! นำกำลังเข้าสกัด!"
แต่แล้ว... ภาพจากกล้องวงจรปิดก็ปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่ ร่างของกร้าวปรากฏขึ้นที่ด่านหน้าของฐานทัพ! เขาอยู่เพียงคนเดียว!
"เป็นไปไม่ได้!" งูพิษอุทาน
ราชาอสูรจ้องมองภาพนั้น ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจระคนไม่เชื่อ "แก... มันจะบ้าไปแล้วรึไง กร้าว!"
กร้าว ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางกระแสไฟฟ้าที่ไหลวนรอบตัวของเขา ดาบอัสนีบาตในมือส่องประกายเจิดจ้า ราวกับจะประกาศก้องว่า... การต่อสู้ครั้งสุดท้าย กำลังจะเริ่มต้นขึ้น!
เขามองเข้าไปในใจกลางของฐานทัพ ที่ซึ่งมีราชาอสูรกำลังรอคอยอยู่
"ถึงเวลา... ปลดปล่อยเพลิงทมิฬแล้ว!" กร้าวคำรามเสียงก้อง
เขากระโจนเข้าใส่ด่านแรกของฐานทัพอย่างไม่ลังเล ท่ามกลางเสียงเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหว!
เพลิงทมิฬ นัยน์ตาอสูร
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก