ตอนที่ 28 — เผชิญหน้าอาสนะอสูร

หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะล้างบาปให้กับมหานครแห่งนี้ที่กำลังเน่าเฟะจากพิษร้ายขององค์กรอสูรเงา กร้าวยืนนิ่งภายใต้ร่มเงาของตรอกแคบๆ กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางลงไปเล็กน้อยยังคงเตะจมูก แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของคอนกรีตที่เปียกโชก กร้าวเช็ดเลือดที่ไหลซึมจากมุมปากด้วยหลังมือ เสื้อผ้าขาดวิ่นเปียกชุ่มจนแนบเนื้อ ร่างกายทุกส่วนปวดระบมราวกับถูกบดขยี้ ‌แต่ดวงตาคมกล้ากลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความเด็ดเดี่ยว

“อสูรเงา… พวกแกจะไม่มีวันได้ทำลายเมืองนี้” เสียงกร้าวพึมพำออกมาอย่างแหบพร่า

เขาเพิ่งผ่านสมรภูมิอันดุเดือดมาหมาดๆ การบุกฝ่าเข้าไปในคลังอาวุธขององค์กรอสูรเงาไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยแม้แต่น้อย เหล่าอสูรเงาที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโหดเหี้ยม กายหยาบที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า พร้อมอาวุธที่ทรงพลังเกินกว่าที่คนธรรมดาจะจินตนาการได้ ต่างถาโถมเข้าใส่กร้าวราวกับพายุคลั่ง ​แต่กร้าวก็ไม่เคยยอมแพ้ เขาปลดปล่อยทักษะการต่อสู้ที่เหนือชั้น สาดกระสุนเข้าใส่ศัตรูทุกทิศทาง พริ้วกายหลบหลีกคมดาบที่ฟาดฟันเข้าใส่ สังหารอสูรเงาไปไม่น้อยกว่ายี่สิบตน ก่อนที่เขาจะระเบิดพลังทำลายล้าง คลังอาวุธของพวกมันก็กลายเป็นซากปรักหักพังที่ลุกไหม้ไปกับเปลวเพลิง

แต่เป้าหมายที่แท้จริงของเขาไม่ใช่เพียงแค่การทำลายล้างคลังอาวุธ หากแต่คือการค้นหาเบาะแสที่จะนำไปสู่ฐานทัพลับใจกลางเมืองหลวง ‍ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของ “อาสนะอสูร” จุดศูนย์รวมอำนาจขององค์กรอสูรเงา

“ต้องไปให้ถึง” กร้าวกล่าวกับตัวเองอีกครั้ง เขาผลักดันร่างที่เหนื่อยล้าให้ก้าวต่อไป จิตใจมุ่งมั่นดุจคมมีดที่ถูกลับจนคมกริบ

ขณะที่กร้าวกำลังจะก้าวออกจากตรอกแคบๆ ร่างเงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาอย่างเงียบเชียบ ร่างนั้นสวมชุดสีดำสนิท ‌ปิดบังใบหน้าจนมิดชิด มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เรืองแสงสีแดงฉานดุจดวงตาของสัตว์ร้าย

“เจ้า… คือคนที่ทำลายคลังอาวุธของเราสินะ” เสียงนั้นแหวกม่านฝนเข้ามา ทุ้มต่ำและเย็นเยียบ

กร้าวชะงักไปเล็กน้อย เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่อสูรเงาธรรมดาทั่วไป ร่างตรงหน้ามีความอันตรายแฝงอยู่มากกว่านั้น

“ใคร” กร้าวถามเสียงหนักแน่น

“ผู้สังหาร… ‍ผู้ที่กล้ามาเหยียบย่ำอาณาเขตขององค์กรอสูรเงา” ร่างเงาตอบ ก่อนที่คมดาบสีดำสนิทจะถูกชักออกมาจากฝักดาบ ดาบนั้นดูเหมือนจะกลืนกินแสงสว่างรอบกาย

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร… แต่ถ้าเจ้าขวางทางข้า… เจ้าก็ต้องตาย” กร้าวกล่าว พร้อมกับคว้าปืนคู่ใจขึ้นมา

การต่อสู้เป็นไปอย่างรวดเร็วและดุเดือด ​ร่างเงาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พุ่งเข้าใส่กร้าวด้วยคมดาบที่วาดเป็นวงกว้าง กร้าวหลบหลีกอย่างฉิวเฉียด กระสุนปืนพกคู่ของเขาสาดเข้าใส่ แต่ร่างเงากลับใช้ดาบปัดป้องได้อย่างแม่นยำ

“ความเร็วของเจ้า… ไม่ใช่ของธรรมดา” กร้าวพึมพำ ขณะที่เขาพยายามจับจังหวะของคู่ต่อสู้

“เจ้าเองก็ไม่เลวนัก… ​สำหรับมนุษย์” ร่างเงาตอบ พร้อมกับปล่อยหมัดที่เต็มไปด้วยพลังอสูรเข้าใส่

กร้าวรับหมัดนั้นไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง แม้จะป้องกันได้ แต่แรงปะทะก็ทำให้แขนของเขาสั่นสะท้าน

“แต่นั่น… ก็เป็นจุดจบของเจ้า” ร่างเงากล่าว ก่อนที่จะใช้ดาบฟันเฉือนเข้าใส่กร้าว

กร้าวเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ​ใบมีดดาบกรีดผ่านอากาศไปเฉียดแขนของเขาเพียงเล็กน้อย แต่ก็สร้างบาดแผลที่ลึกพอสมควร

“ไม่… ยังไม่จบ” กร้าวสวนกลับ เขาใช้จังหวะที่ร่างเงาเสียหลักเล็กน้อย พุ่งเข้าประชิด และใช้ข้อศอกกระทุ้งเข้าใส่ลำตัวของอีกฝ่าย

ร่างเงาเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้

“เจ้า… กล้าดียังไง… มาทำลายความสงบของพวกข้า” ร่างเงากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มเปลี่ยนไป

“ความสงบของพวกแก… คือความหายนะของเมืองนี้” กร้าวตอบ ก่อนที่เขาจะระเบิดพลังที่ซ่อนอยู่ การต่อสู้ครั้งนี้ต้องยุติลงให้เร็วที่สุด

ในที่สุด กร้าวก็ค้นพบเบาะแสที่เขาต้องการ มันไม่ใช่การต่อสู้ที่ยืดเยื้อ แต่เป็นการใช้ไหวพริบและสัญชาตญาณอันเฉียบคม เขาสังเกตเห็นรอยสลักลับที่ซ่อนอยู่บนชุดของร่างเงา รอยสลักนั้นเชื่อมโยงกับแผนที่เก่าแก่ที่เขาเคยเห็นในเอกสารลับขององค์กรอสูรเงา

“อืม… ฉลาด” กร้าวพึมพำ เมื่อเขาสามารถถอดรหัสข้อมูลจากรอยสลักนั้นได้

หลังจากการต่อสู้กับร่างเงาจบลงด้วยการที่กร้าวสามารถหลบหนีออกมาได้สำเร็จ เขาไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าไปยังจุดที่ได้เบาะแสมา

เบาะแสเหล่านั้นนำพาเขามายังย่านอุตสาหกรรมที่ถูกทอดทิ้งริมแม่น้ำ ที่นี่มีอาคารเก่าแก่มากมายตั้งตระหง่านอยู่ภายใต้สายฝน ราวกับโครงกระดูกของเมืองที่กำลังจะตาย

กร้าวหลบหลีกสายตาของผู้คนและกล้องวงจรปิดที่ยังคงทำงานอยู่ เขาเคลื่อนไหวไปตามเงาของอาคาร จิตใจจดจ่ออยู่กับการค้นหาทางเข้าสู่ฐานทัพลับ

ในที่สุด เขาก็พบมัน… เป็นประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังกองตู้คอนเทนเนอร์เก่าๆ ที่ผุพัง ประตูนั้นดูแข็งแรงผิดปกติ และมีสัญลักษณ์ขององค์กรอสูรเงาประทับอยู่

“ถึงแล้วสินะ” กร้าวกล่าวอย่างแผ่วเบา

เขาตรวจสอบรอบๆ อย่างรอบคอบ ก่อนที่จะตัดสินใจใช้ระเบิดแรงสูงขนาดเล็กที่เตรียมมาเพื่อเปิดทาง

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายความเงียบของค่ำคืนที่เปียกปอน ฝุ่นควันลอยตลบไปทั่วบริเวณ ประตูเหล็กถูกแรงระเบิดจนบิดเบี้ยว เผยให้เห็นทางเดินมืดมิดที่ทอดลึกเข้าไป

กร้าวไม่ลังเล เขาพุ่งเข้าไปในความมืดนั้น ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นอายอันตรายก็ถาโถมเข้ามา ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ภายในฐานทัพลับแห่งนี้เต็มไปด้วยกับดักและอสูรเงาที่คอยเฝ้าระวังอยู่ แต่กร้าวนั้นเหนือกว่า เขาผ่านกับดักที่อันตรายไปได้อย่างหวุดหวิด และจัดการกับเหล่าอสูรเงาที่ขวางทางไปอย่างเด็ดขาด

หลังจากผ่านทางเดินอันยาวเหยียด เขาก็มาถึงโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย แสงไฟสีเขียวเรืองรองส่องสว่างไปทั่วโถงกลาง อสูรเงาจำนวนมากยืนเรียงรายอยู่รอบๆ ราวกับทหารองครักษ์

และเบื้องหน้าพวกเขา… คือบัลลังก์สีดำสนิทที่ทำจากวัสดุที่ไม่คุ้นเคย บนบัลลังก์นั้นมีร่างหนึ่งนั่งอยู่ ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำ ปิดบังใบหน้าเช่นเดียวกัน แต่สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจที่แผ่ออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว

“ในที่สุด… เจ้าก็มาถึง” เสียงนั้นดังขึ้น ไม่ได้มาจากปากของร่างที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ แต่ดังมาจากลำโพงที่ซ่อนอยู่ทั่วโถง

กร้าวหยุดนิ่ง ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของอสูรเงาทุกตนที่จ้องมองมา ราวกับจะสื่อสารกันโดยไม่ต้องใช้คำพูด

“เจ้า… คือผู้ที่จะมาเผชิญหน้ากับอาสนะอสูรสินะ” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความมั่นใจ

กร้าวรู้ดีว่านี่คือจุดสูงสุดของการเผชิญหน้า เขาได้มาถึงที่นี่แล้ว… ที่ซึ่งเป็นหัวใจขององค์กรอสูรเงา

“ข้ามาเพื่อยุติทุกอย่าง” กร้าวกล่าวเสียงดังฟังชัด

“หึ… มนุษย์ผู้โง่เขลา” เสียงนั้นหัวเราะเย็นชา “เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรได้”

“ข้าจะทำลายพวกแก… และล้างแค้นให้กับทุกคนที่พวกแกพรากไป” กร้าวประกาศก้อง

พลัน! แสงไฟในโถงก็หรี่ลง เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของร่างที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ ดวงตาของเขาเริ่มเรืองแสงสีแดงฉาน…

“มาเถอะ… ผู้กล้า” เสียงนั้นกล่าว “มาดูว่า… ใครจะเป็นผู้ชนะ”

กร้าวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

ฝนยังคงโปรยปรายภายนอก ทว่าภายในฐานทัพลับแห่งนี้… พายุที่แท้จริงกำลังจะปะทุขึ้น

การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว…