ตอนที่ 29 — เพลิงแค้น ณ ใจกลางอสูร

หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะล้างบาปให้กับมหานครแห่งนี้ที่กำลังเน่าเฟะจากพิษร้ายขององค์กรอสูรเงา กร้าวยืนนิ่งภายใต้ร่มเงาของตรอกแคบๆ กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางลงไปเล็กน้อยยังคงเตะจมูก แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายอันเย็นเยียบของความมุ่งมั่น กร้าวกระชับมือที่กำแน่น เหงื่อเย็นๆ ผสมกับหยาดฝนไหลย้อนกลับขึ้นมายังปลายนิ้ว ‌ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผล แต่ประกายตาที่ฉายแววแห่งความแค้นกลับลุกโชนไม่เคยดับ

"พวกแก...จะต้องชดใช้" เสียงกระซิบแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แตกแห้ง กร้าวจำได้ดีถึงภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเงามืด รอยยิ้มเย้ยหยันของ "เงาอัสดง" พร้อมกับร่างของ "อรุณ" ​ที่ถูกฉีกกระชากอย่างโหดเหี้ยม ภาพนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขา ยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกายเสียอีก

ขณะที่เขากำลังรวบรวมสติ เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นก็ดังขึ้นจากปลายตรอก ร่างเงาดำทะมึนหลายร่างปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านฝน พวกเขาคือหน่วยสังหารของอสูรเงา เสื้อคลุมสีดำสนิทกลืนไปกับความมืด มีเพียงใบหน้าที่คมเข้มและแววตาเย็นชาที่ส่อถึงอันตราย

"แก...ก็แค่นักล่าเงาข้างถนนที่หลงเข้ามา" ‍เสียงทุ้มห้าวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน "คิดว่าตัวเองเก่งแค่ไหนกันเชียว"

กร้าวไม่ตอบ เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่เปื้อนเลือดและคราบโคลน แต่ดวงตาคู่คมกลับสะท้อนแสงไฟนีออนจากป้ายโฆษณาเบื้องบน เป็นประกายอันน่าสะพรึงกลัว "ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกแกพรากไป"

การต่อสู้ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว ‌ดาบโลหะกระทบกันเกิดประกายไฟวูบวาบ ท่ามกลางเสียงฟ้าคะนองที่ดังครืน กรงเล็บเหล็กของหน่วยสังหารพุ่งเข้าใส่กร้าวอย่างไม่หยุดยั้ง แต่กร้าวก็พลิ้วตัวหลบหลีกราวกับพายุหมุน ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลกลับเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาสะบัดมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ฟาดฟันเข้าใส่จุดตายของศัตรูอย่างแม่นยำ

เลือดสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ของอสูรเงากระจายไปทั่วพื้น คราบฝนยิ่งทำให้มันดูน่าสะอิดสะเอียนยิ่งขึ้น ‍แต่กร้าวไม่เคยลังเล เขาทำลายศัตรูทีละคนอย่างเด็ดขาด ความโกรธแค้นคือเชื้อเพลิงที่หล่อเลี้ยงเขา ความตายของอรุณคือสัญญาที่เขาจะต้องทำให้สำเร็จ

การต่อสู้กินเวลาเพียงไม่นานนัก หน่วยสังหารชุดแรกถูกกร้าวจัดการจนสิ้นซาก แต่เขาก็ได้รับบาดแผลเพิ่มขึ้นอีกหลายแห่ง เสื้อผ้าขาดวิ่น เลือดไหลซึมไม่หยุด

"พวกแก...ยังอีกมากใช่ไหม" ​กร้าวพึมพำกับตัวเอง เขาเหลือบมองไปยังทางเข้าเมืองหลวงที่ดูเหมือนจะกว้างใหญ่ไพศาลและเต็มไปด้วยอันตราย "แต่ข้า...ก็ไม่เคยยอมแพ้"

เขาเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าไปยังใจกลางของเมืองหลวง ที่ซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นที่ตั้งของฐานทัพลับของอสูรเงา การเดินทางครั้งนี้เปรียบเสมือนการก้าวเข้าสู่ปากเหวแห่งความตาย แต่กร้าวก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

หลายชั่วโมงต่อมา กร้าวก็มาถึงย่านใจกลางเมืองที่ดูเหมือนจะสงบผิดปกติ ​แต่ความสงบนั้นกลับแฝงไปด้วยความน่าขนลุก แสงไฟตามอาคารต่างๆ มืดมิดเกือบทั้งหมด มีเพียงแสงจันทร์สีซีดๆ สาดส่องลงมา ราวกับกำลังบอกใบ้ถึงภัยอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น

เขาสังเกตเห็นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางลานกว้าง ป้ายนั้นเป็นรูปสัญลักษณ์ของอสูรเงา ดวงตาอสูรสีแดงฉานราวกับกำลังจ้องมองมายังเขา

"ที่นี่...คือฐานทัพลับสินะ" ​กร้าวพึมพำ เขาเห็นทางลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังป้ายโฆษณานั้น มันคือทางลงไปยังใต้ดินที่ถูกปกปิดไว้อย่างมิดชิด

เขาเดินเข้าไปใกล้ ทางเข้าเป็นประตูกลที่ทำจากโลหะสีดำทึบ ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงตกโปรยปรายอยู่ กร้าวกระชับมืออีกครั้ง เขารู้ดีว่าเบื้องหน้าคือมหาสงครามที่เขาจะต้องเผชิญ

ทันใดนั้น ประตูกลก็เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดลึกเข้าไปในความมืดมิด กลิ่นอายอันชั่วร้ายและกระแสพลังงานอันหนาแน่นปะทุออกมาจากภายใน

"ข้ามาแล้ว...เงาอัสดง" กร้าวตะโกนก้อง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "เตรียมรับมือได้เลย!"

เขาไม่รอช้า ก้าวเท้าเข้าไปในทางเดินนั้น ร่างกายที่อ่อนล้าของเขาถูกขับเคลื่อนด้วยพลังแห่งความแค้นที่ไม่มีวันดับสูญ

ภายในฐานทัพลับนั้น เป็นอาณาจักรอันกว้างใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นใต้ดินอย่างซับซ้อน ผนังหินขัดมันสะท้อนแสงไฟสลัวๆ ที่มาจากโคมไฟโบราณ ทหารอสูรเงาเดินสวนไปมาอย่างขวักไขว่ พวกเขาสวมเกราะสีดำสนิท ถืออาวุธที่ดูน่าสะพรึงกลัว

กร้าวกระทำทุกอย่างอย่างเงียบเชียบ เขาอาศัยเงาและความมืดในการเคลื่อนไหว หลบหลีกสายตาของยามที่ลาดตระเวนไปมา แต่ถึงแม้จะพยายามซ่อนตัวมากเท่าไหร่ เขาก็ยังคงเป็นเป้าหมายที่โดดเด่นเกินไป

"ใครน่ะ!" เสียงตะโกนดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่ง กร้าวรู้ตัวว่าถูกพบเห็นแล้ว

เขาไม่ลังเล เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มทหารที่ตะโกนเรียก ชักดาบโลหะออกมาจากซองดาบที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุม การต่อสู้อันดุเดือดเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

ดาบของกร้าวฟาดฟันไปมาอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยพายุหมุนที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งรอบตัว เขาหลบหลีกกรงเล็บและอาวุธที่พุ่งเข้าใส่ได้อย่างหวุดหวิด แสงดาบของเขาเป็นเหมือนเงาสะท้อนแห่งความตายในหมู่พวกอสูร

"เจ้า...มาถึงที่นี่ได้อย่างไร!" ทหารอสูรเงาตนหนึ่งตะโกนถามขณะที่พยายามปัดป้องการโจมตีของกร้าว

"ข้ามาเพื่อทวงคืน!" กร้าวตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด กร้าวสามารถจัดการทหารอสูรเงาไปได้หลายสิบตน แต่ตัวเขาเองก็บาดเจ็บสาหัสมากขึ้นเรื่อยๆ เลือดสีแดงสดไหลอาบไปทั่วร่าง

ในที่สุด เขาก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ใจกลางฐานทัพ ที่นี่คือจุดที่เขาคาดว่า "เงาอัสดง" จะอยู่

เบื้องหน้าเขา คือชายร่างสูงใหญ่ สวมชุดคลุมสีดำทะมึน ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากอสูรสีดำสนิท มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ส่องประกายสีแดงเข้มราวกับไฟนรก

"เจ้า...คือ กร้าว ใช่ไหม" เสียงของ "เงาอัสดง" กังวานราวกับมาจากอีกโลกหนึ่ง "ในที่สุด...เจ้าก็มาถึง"

กร้าวหยุดนิ่ง สายตาของเขามองตรงไปยัง "เงาอัสดง" แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความมุ่งมั่น "แก...ต้องชดใช้"

"ชดใช้?" เงาอัสดงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "เจ้า...จะทำอะไรได้"

"ข้าจะทำลายแก...และทุกสิ่งที่แกสร้างขึ้นมา" กร้าวกล่าวอย่างหนักแน่น

"งั้น...ก็ลองดู" เงาอัสดงยื่นมือออกมา ข้างหลังเขาปรากฏร่างของทหารอสูรเงาที่แข็งแกร่งที่สุดหลายสิบตน พวกเขาพร้อมที่จะเข้าสกัดกั้นกร้าว

"อรุณ...ข้าจะแก้แค้นให้เจ้า" กร้าวพึมพำ เขาตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะเข้าปะทะ

การเผชิญหน้าอันดุเดือดครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางม่านฝนที่ยังคงตกโปรยปรายนอกกำแพงของฐานทัพลับนี้ ความมุ่งมั่นของชายหนุ่มคนเดียว จะสามารถเอาชนะอำนาจมืดขององค์กรอสูรเงาได้หรือไม่? หรือว่ากร้าวจะต้องจบชีวิตลงที่นี่ ท่ามกลางความมืดมิดของฐานทัพแห่งนี้...

(โปรดติดตามตอนต่อไป...)