ตอนที่ 1 — เสียงกระซิบจากเงามืด

ตรอกซอยแคบ ชื้นแฉะ และมืดสลัว เป็นอาณาเขตอันคุ้นเคยของตะวัน กลิ่นอับของขยะเน่าเสีย ปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยเข้าจมูกเป็นระยะๆ แสงไฟนีออนสีซีดจากป้ายร้านค้าที่ปิดเงียบ ‌สาดส่องลงมาเป็นทางยาว ทาบทับร่างสูงโปร่งของเขาให้กลายเป็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวราวกับผีร้าย ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ทุกย่างก้าวถูกย่อให้เบาที่สุด เสียงฝีเท้าของเขาแทบจะกลืนหายไปกับเสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศเก่าๆ และเสียงน้ำหยดแผ่วเบาจากรางน้ำบนหลังคา

ย่านนี้คือใจกลางเมืองหลวงที่แท้จริง ​ไม่ใช่ตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้าที่สะท้อนแสงแดด หรือห้างสรรพสินค้าหรูหราที่เต็มไปด้วยผู้คน แต่คือซอกหลืบที่ซุกซ่อนความลับดำมืด เบื้องหลังความเจริญรุ่งเรืองที่คนภายนอกมองเห็น มันคือแหล่งรวมของธุรกิจสีเทา ค้าของเถื่อน ยาเสพติด และอาชญากรรมรูปแบบต่างๆ ‍ที่หากินในเงามืด ผู้คนแถวนี้ส่วนใหญ่ล้วนมีอดีตที่ไม่อยากจดจำ และอนาคตที่ไม่มีใครอยากมองเห็น

ตะวันไม่ใช่คนของย่านนี้โดยตรง แต่เขาก็เป็นเหมือนเงาที่ถูกดึงดูดเข้ามาในวังวนแห่งความมืด เขามาที่นี่เพื่อตามหาบางสิ่ง การตามหาที่เริ่มต้นขึ้นจากคำกระซิบแผ่วเบา เสียงที่ก้องอยู่ในหัวเขามาตลอดหลายปี คำกระซิบที่พาเขามาสู่ถนนสายนี้ ‌เส้นทางที่เขาไม่อาจหันหลังกลับ

เขากระชับหมัดที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกง ความรู้สึกเย็นเฉียบของโลหะที่คุ้นเคยปลอบประโลมเขาได้เล็กน้อย มันไม่ใช่อาวุธที่ใช้ในการต่อสู้ แต่เป็นเครื่องเตือนใจ ถึงสิ่งที่เขาต้องเผชิญ

“มองหาอะไรอยู่ ไอ้หนุ่ม?” เสียงแหบห้าวนั่นดังขึ้นจากเงามืดของร้านขายของชำเก่าๆ ร่างท้วมสวมเสื้อยืดสีหมองคล้ำ ‍ที่มีรอยเปื้อนสีแดงจางๆ ยืนพิงกรอบประตู ตาเล็กๆ ของเขาฉายแววระแวง

ตะวันหันไปมอง ใบหน้าของชายคนนั้นเต็มไปด้วยริ้วรอย เหมือนแผนที่ที่บอกเล่าเรื่องราวของชีวิตที่ผ่านความยากลำบากมาอย่างโชกโชน “เปล่าครับ แค่เดินสำรวจ” ​เขาตอบเสียงเรียบ พยายามซ่อนแววตาที่กำลังสแกนชายคนนั้นอย่างละเอียด

“แถวนี้ไม่ค่อยมีใครเดินสำรวจเล่นๆ หรอกนะ ยิ่งพวกหน้าใหม่ด้วย” ชายคนนั้นก้าวเท้าออกมาจากเงาเล็กน้อย มือซ้ายของเขากำอะไรบางอย่างไว้แน่น ตะวันเหล่มอง เห็นว่าเป็นขวดเหล้าเก่าๆ ​ที่มีฝาเป็นเหล็ก

“ผมกำลังมองหาคนครับ” ตะวันตัดสินใจไม่ปิดบังทั้งหมด “เขาบอกว่าคนที่นี่รู้ทุกเรื่อง”

ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแห้งๆ ที่เหมือนกระดาษทรายเสียดสีกัน “ฮ่าๆๆ ไอ้ที่ว่ารู้ทุกเรื่องน่ะ มันก็มีราคาของมันทั้งนั้นแหละ ​หนุ่มน้อย อยากรู้เรื่องใครล่ะ? ขุนนาง? เจ้าสัว? หรือพวกนักเลง?”

“คนที่ชื่อ ‘เงา’ ครับ” ตะวันเอ่ยชื่อนั้นออกมา ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่ชายคนนั้นอย่างไม่กระพริบ

ทันทีที่คำว่า ‘เงา’ หลุดออกจากปาก ใบหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มที่เคยประดับประดาอยู่บนใบหน้าจางหายไปทันที แทนที่ด้วยความระแวงที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม “เงา? ไม่เคยได้ยินชื่อนี้” เขาพูดเสียงแข็ง แต่ดวงตาของเขาสบตากับตะวันเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหนีไป

“แน่ใจหรือครับ?” ตะวันยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ผมได้ยินมาว่าเขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมากในย่านนี้ คอยจัดการเรื่องที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง”

“เรื่องของมึงสิ!” ชายคนนั้นตวาดกลับ สีหน้าเริ่มฉุนเฉียว “กูไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ไปหาที่อื่นไป!” เขาโบกมือไล่อย่างไม่ใยดี

ตะวันยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะจากไป “ผมรู้ว่าคุณรู้” เขาพูดเสียงเย็น “ผมแค่อยากรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แค่เบาะแสเล็กๆ น้อยๆ ก็พอ”

“มึงบังอาจจะมาสั่งกูเหรอ!” ชายคนนั้นถอยหลังไปเล็กน้อย มือที่ถือขวดเหล้าถูกยกขึ้นสูงขึ้นเหมือนจะใช้เป็นอาวุธ “ถ้าไม่ไป กูจะทำให้มึงเสียใจที่เหยียบเข้ามาในตรอกนี้!”

ก่อนที่ตะวันจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าจำนวนหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากอีกด้านของตรอก พวกเขามากันหลายคน สวมเสื้อผ้าสีดำ สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า มีเพียงดวงตาที่บ่งบอกถึงความอำมหิต

“ไอ้พวกหน้าใหม่!” หนึ่งในนั้นตะโกนมา “ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง มาทำตัวกร่างในถิ่นของพวกกู!”

ชายขายของชำหน้าซีดเผือด รีบหลบเข้าไปในร้านของตัวเอง ปิดประตูใส่ตะวันอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เขาเผชิญหน้ากับกลุ่มคนอันตรายเหล่านั้นเพียงลำพัง

ตะวันถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ชอบการต่อสู้ที่ไร้เหตุผล แต่หากหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาก็พร้อมเสมอ

“พวกแกคือใคร?” เขาถามเสียงเรียบ พยายามประเมินจำนวนและอาวุธของอีกฝ่าย

“เป็นคนที่จะทำให้มึงจำไปจนวันตาย!” ชายที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มพูดพลางชักมีดสั้นออกมาจากเอว แสงไฟสะท้อนบนคมมีดเป็นประกายวูบวาบ

“พวกแกทำงานให้ใคร?” ตะวันถามต่อ เขาต้องการข้อมูล ไม่ใช่การทะเลาะวิวาท

“ปากมาก!” หัวหน้ากลุ่มตะโกน ก่อนจะพุ่งเข้ามาพร้อมกับมีดในมือ

ตะวันหลบหลีกการโจมตีแรกได้อย่างฉิวเฉียด เขาไม่ใช่นักมวย หรือนักสู้ที่ฝึกฝนมาอย่างดี แต่เขามีสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่เฉียบคม และความเร็วที่เหนือมนุษย์

เขาเตะขาของหัวหน้ากลุ่มอย่างแรง ทำให้เสียหลัก ก่อนจะใช้แขนข้างหนึ่งปัดมีดออกไป แล้วใช้ศอกกระแทกเข้าที่ใบหน้าของอีกคน ทำให้เขาเซถอยหลัง

การต่อสู้ที่เกิดขึ้นนั้นรวดเร็วและดุเดือด ตะวันไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมด เขาพยายามหลบหลีก และใช้เพียงส่วนหนึ่งของพละกำลังในการจัดการกับคู่ต่อสู้แต่ละคน เขาใช้เทคนิคที่ดูเหมือนการเต้นรำมากกว่าการต่อสู้ แต่แต่ละจังหวะกลับเต็มไปด้วยประสิทธิภาพ

ร่างสูงโปร่งของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายลม หลบหลีกหมัด เตะ และอาวุธที่เข้ามาอย่างว่องไว เขาจัดการกับคนแรกด้วยการบิดแขนอย่างรวดเร็ว ทำให้มีดหลุดจากมือ ก่อนจะใช้เข่ากระแทกเข้าที่ท้องจนอีกฝ่ายจุก

คนที่สองพยายามเข้าประชิด แต่ตะวันก็ถีบออกไปอย่างแรง ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น

คนที่สามซึ่งดูเหมือนจะเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ชักปืนออกมาจากเอว

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เขาตะโกนเสียงสั่น

ตะวันชะงัก เขาเห็นแววตาที่หวาดกลัวของชายคนนั้น ไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นความสิ้นหวัง

“ฉันไม่ได้อยากทำร้ายพวกแก” ตะวันพูดเสียงนุ่มลง “ฉันแค่อยากรู้เรื่อง ‘เงา’ เท่านั้น”

“ฉันไม่รู้! ฉันไม่รู้จริงๆ!” ชายคนนั้นส่ายหน้า มือที่ถือปืนสั่นเทา

แต่แล้ว เสียงปืนก็ดังขึ้น!

ไม่ใช่จากปืนของชายคนนั้น แต่มาจากด้านหลังของตะวัน

ร่างของตะวันแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาทรุดตัวลงคุกเข่า ปลายปืนของคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ยังคงเล็งมาที่เขาอย่างไม่ลดละ

“บอกแล้วไง ว่าไม่ให้ยุ่งกับเรื่องของพวกกู” เสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลังของตะวัน

ตะวันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่เบื้องหลังเขา เงาร่างที่สวมเสื้อคลุมสีดำสนิท บดบังใบหน้าจนมองไม่เห็น

“ใคร…เป็นคนบอกให้นายยิงฉัน?” ตะวันถามเสียงขาดห้วง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่กลางแผ่นหลัง

เงาร่างนั้นไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

“นาย…ไม่ใช่เงา…ใช่ไหม?” ตะวันถามอย่างสิ้นหวัง

เงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขา มองลงมาด้วยสายตาที่…ว่างเปล่า

“ฉันคือคนที่จัดการกับเงา…และทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา” เสียงนั้นตอบกลับมา

ตะวันพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เขาเห็นภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว แต่เขายังคงมองเห็นชายที่ถือปืนอยู่ เขากระตุกมืออีกข้างที่ซ่อนไว้ในเสื้ออย่างแผ่วเบา

“ถ้าฉันตาย…เรื่องนี้…ก็จบ…” เขาพึมพำ

แต่แล้ว…

แสงสว่างจ้าจากไฟหน้ารถยนต์คันหนึ่งก็สาดส่องเข้ามาในตรอกซอย ทำให้เงาร่างนั้นต้องชะงัก เขาหันไปมองทางต้นเสียง

โอกาส!

ตะวันไม่รอช้า เขารวบรวมแรงทั้งหมดที่มี กลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง ปล่อยให้กระสุนนัดต่อไป…พลาดเป้า

เขากระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน พลางกำหมัดที่ซ่อนอาวุธเย็นๆ ไว้แน่น

“ฉันจะกลับมา…” เขาพึมพำ

ก่อนที่เงาร่างนั้นจะได้หันกลับมาจัดการกับเขา ตะวันก็พุ่งตัวเข้าไปในตรอกที่มืดกว่าเดิม หายลับไปในเงามืด ทิ้งไว้เพียงเสียงปืนที่ยังคงดังก้อง และความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เขาหนีออกมาได้ แต่เขาบาดเจ็บ และที่สำคัญ…เขาถูกหักหลัง

ใครคือเงาร่างนั้น? ทำไมเขาถึงต้องการฆ่าตะวัน? และใครคือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้?

ในตรอกซอยที่เต็มไปด้วยความลับแห่งนี้ การเดินทางของตะวันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น…