ตอนที่ 2 — เงาที่ตามติด

ตะวันก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว หลบเลี่ยงเศษแก้วที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นตรอก แสงไฟนีออนสีแดงที่เคยสาดส่องเป็นทางยาวเมื่อครู่ บัดนี้หรี่ลง กลืนหายไปในความมืดที่ทวีความหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นคาวเลือดที่เคยจางๆ บัดนี้กลับชัดเจนขึ้น ราวกับมันกำลังนำทางเขาไปสู่บางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในเงามืดแห่งนี้ ‌เขาเหลือบมองไปด้านหลังอย่างระแวง ทุกย่างก้าวของเขาถูกจับจ้องอยู่เสมอ ไม่ใช่แค่ในค่ำคืนนี้ แต่เป็นตลอดมา

เสียงฝีเท้าที่ดังแผ่วเบาอยู่ด้านหลัง ทำให้กล้ามเนื้อของตะวันเกร็งขึ้นทุกมัด เขาไม่ได้หันไปมอง แต่รับรู้ได้ถึงคลื่นความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามา มันไม่ใช่แค่ความหนาวจากอากาศยามค่ำคืน ​แต่เป็นความเย็นที่เกิดจากความรู้สึกอันตรายที่ใกล้เข้ามา เขาเคยเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่แตกต่างออกไป คล้ายกับว่าเงาที่ตามติดมานั้น ไม่ใช่แค่ผู้ล่า แต่เป็นส่วนหนึ่งของตัวเขาเอง

"แกหนีไม่พ้นหรอก ตะวัน" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง ‍จมอยู่ในความมืดจนยากจะมองเห็นใบหน้า แต่ตะวันสัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น "บาปที่แกก่อไว้ มันจะตามหลอกหลอนแกไปตลอดกาล"

ตะวันไม่ตอบ เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น หลบเลี้ยวไปตามทางเดินแคบๆ ที่ทอดลึกลงไปในย่านธุรกิจที่ซ่อนเร้นแห่งนี้ ตรอกนี้คือโลกของเขา ‌โลกที่เต็มไปด้วยขยะเน่าเสีย ความสิ้นหวัง และกลิ่นคาวเลือด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือโลกที่เขาคุ้นเคยที่สุด โลกที่เขาสามารถหายใจได้อย่างอิสระ

เขาเคยเป็นเพียงเด็กหนุ่มจรจัด ที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปวันๆ แต่โชคชะตากลับเล่นตลก ‍นำพาเขาเข้าสู่เส้นทางที่มืดมิดและเต็มไปด้วยอันตราย เส้นทางที่ทำให้เขาต้องเปื้อนเปื้อนด้วยเลือดและน้ำตา เขาไม่เคยต้องการสิ่งเหล่านี้ แต่เมื่อมันเข้ามาในชีวิต เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเผชิญหน้ากับมัน

"แกพยายามลบมันเท่าไหร่ มันก็ยิ่งตามติดแกเท่านั้น" เสียงนั้นยังคงดังตามมา ไม่ห่างจากเขามากนัก ​"แกไม่มีวันหลุดพ้นจากเงาของมัน"

ตะวันชะงักกึก เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเงาที่ตามติดมาอย่างเต็มกำลัง แสงไฟนีออนที่ส่องมาตามทางเดิน สาดส่องให้เห็นร่างสูงผอม ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยเงาจนแทบมองไม่เห็น แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายอำมหิตราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ

"แกเป็นใคร" ตะวันถาม เสียงของเขาแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ​"แกต้องการอะไรจากข้า"

เงาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นบาดลึกราวกับใบมีด "ข้าคือผู้ทวงแค้น ข้าคือความยุติธรรมที่แกเคยปฏิเสธ"

ตะวันขมวดคิ้ว เขาพยายามนึกย้อนกลับไปในอดีต แต่ไม่มีใบหน้าไหนที่คุ้นเคยกับคำพูดเหล่านั้นเลย "ข้าไม่เข้าใจ"

"แกคงลืมไปแล้วสินะ" เงาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ​ช้าๆ แต่มั่นคง "คงจะลืมเด็กน้อยคนนั้น ที่แกเคยทอดทิ้งไว้ในกองขยะ"

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดเข้ากลางใจ ตะวันยืนนิ่งไป เขารู้ว่าเงาหมายถึงใคร เด็กน้อยคนนั้น... เขาพยายามผลักไสความทรงจำอันเลวร้ายนั้นออกไป แต่ยิ่งพยายาม มันก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

"แก...แกเป็น...?"

"ใช่" เงาตอบอย่างเย็นชา "ข้าคือผู้ที่รอดชีวิตจากนรกที่แกสร้างขึ้น"

ทันใดนั้น ร่างของตะวันก็พุ่งเข้าใส่เงาอย่างรวดเร็ว เขาไม่รอช้าที่จะเผชิญหน้ากับอดีตอันเลวร้าย เขาต้องจัดการกับมันให้สิ้นซาก ก่อนที่มันจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างมา

ตะวันต่อสู้กับเงาอย่างดุเดือด ท่ามกลางความมืดสลัวของตรอกแคบๆ การต่อสู้นี้ไม่ใช่เพียงแค่การต่อสู้ทางกายภาพ แต่เป็นการต่อสู้กับอดีตอันเลวร้ายที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดชีวิต

"แกไม่มีวันหนีพ้นความผิดที่แกทำไว้!" เงาตะโกนขณะปัดป้องหมัดของตะวัน "แกต้องชดใช้!"

"ข้าจะชดใช้ทุกอย่าง!" ตะวันตอบกลับ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "แต่ข้าจะสู้เพื่อเอาชีวิตรอด!"

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายต่างได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่มีใครยอมถอย ตะวันใช้ความคล่องแคล่วและความชำนาญในการต่อสู้ที่เขาฝึกฝนมาเพื่อเอาชีวิตรอด ในขณะที่เงาใช้พลังที่เหนือธรรมชาติในการโจมตี

ในจังหวะหนึ่ง ตะวันเห็นช่องว่าง เขาสบโอกาสพุ่งเข้าโจมตีด้วยศอกเข้าที่ปลายคางของเงา ทำให้เงาเซถอยไปเล็กน้อย

"แกคิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้รึไง!" เงาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ราวกับมีพลังงานบางอย่างกำลังปะทุออกมา

ตะวันถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกถึงพลังงานที่รุนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเงา มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ธรรมดา

"แกมันไม่ใช่คน!" ตะวันอุทาน

"ข้าคือปีศาจที่เกิดจากความแค้นของแก!" เงาตอบกลับ ดวงตาของเขาส่องประกายสีแดงฉาน

ทันใดนั้น เงาก็พุ่งเข้าใส่ตะวันด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ตะวันพยายามหลบหลีก แต่เงาตามติดเขาอย่างไม่ลดละ

"แกจะไปไหน!"

ตะวันถูกผลักกระเด็นไปชนเข้ากับผนังอิฐเย็นเฉียบ เขาไอออกมาอย่างแรง รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซี่โครง

"แกมันแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด" ตะวันพึมพำ

"แล้วไง" เงาหัวเราะ "แกไม่มีวันชนะข้าได้"

ตะวันกัดฟัน เขาเหลือบมองไปรอบๆ หาทางหนี แต่ตรอกนี้มันแคบเกินไป ไม่มีที่ให้เขาหลบหนี

"ข้าจะไม่ยอมแพ้" ตะวันกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ ข้าก็จะสู้"

เขาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก สัมผัสได้ถึงเลือดที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่ศีรษะ

"ถ้าแกไม่ยอมชดใช้ ข้าก็จะทำให้แกต้องสลายไป!" เงาตะโกนลั่น

ร่างของเงาเริ่มเปลี่ยนไป เขาดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้น เงาของเขายาวเหยียดออกไปปกคลุมไปทั่วทั้งตรอก

ตะวันรู้ตัวดีว่าเขาตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต เขาต้องหาทางออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

"แกจะหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว!"

ตะวันเหลือบไปเห็นทางออกของตรอกที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาตัดสินใจวิ่งสุดแรงเกิด มุ่งหน้าไปยังทางออกนั้น

"ไม่มีทาง!"

เงาพุ่งเข้าใส่ตะวันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ร่างกายของตะวันกลับมีความว่องไวที่เหนือกว่าปกติ เขาหลบหลีกการโจมตีของเงาไปได้อย่างหวุดหวิด

"แก...แกทำได้อย่างไร" เงาตะโกนด้วยความตกใจ

"ข้ามีสิ่งที่แกไม่มี" ตะวันตอบขณะวิ่งผ่านเงาไป "ความหวัง"

ตะวันพุ่งทะลุออกไปจากตรอกแคบๆ เขาหันกลับไปมอง พบว่าเงาหยุดชะงักอยู่ที่ปากตรอก ราวกับไม่สามารถก้าวออกมาจากที่นั่นได้

เงาจ้องมองตะวันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "แกจะหนีไปได้ไม่นาน ข้าจะตามแกไปทุกหนทุกแห่ง!"

ตะวันไม่ตอบ เขาหันหลังกลับและวิ่งต่อไปในความมืดของเมืองหลวง เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถหนีจากเงาบาปนี้ไปได้ตลอดหรือไม่ แต่เขารู้ว่าเขาต้องสู้ต่อไป เพื่อเอาชีวิตรอด และเพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ในคลังแสงใต้ดินแห่งนั้น

ขณะที่ตะวันกำลังวิ่ง เขาก็สังเกตเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่ง จอดนิ่งอยู่ริมถนน มันเป็นรถที่ดูหรูหราผิดแผกจากบรรยากาศรอบข้าง เขาชะลอฝีเท้าลงอย่างระแวง

ทันใดนั้น ประตูรถก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอนั่งอยู่ในรถโดยสารที่มืดสลัว แต่ตะวันก็สัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวและอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ

"คุณ...คุณต้องการอะไร" ตะวันถาม

หญิงสาวคนนั้นมองตะวันด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ฉันต้องการช่วยคุณ"

ตะวันขมวดคิ้ว "ช่วย? ทำไมคุณถึงอยากช่วยฉัน?"

"เพราะฉันรู้ว่าคุณกำลังเผชิญหน้ากับอะไร" หญิงสาวตอบ เสียงของเธอแผ่วเบาแต่หนักแน่น "และฉันก็รู้ว่าคุณมีบางสิ่งที่สำคัญมาก ที่คุณต้องปกป้อง"

ตะวันมองหญิงสาวคนนั้นอย่างพิจารณา เขาไม่แน่ใจว่าเธอคนนี้เป็นมิตรหรือศัตรู แต่เขาก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ดึงดูดเขาเข้าหาเธอ

"คุณ...คุณรู้เรื่องอะไรบ้าง"

"มากพอที่จะบอกคุณได้ว่า คุณกำลังจะเข้าไปสู่โลกที่อันตรายกว่าที่คุณคิด" หญิงสาวกล่าว "และฉันก็สามารถพาคุณไปยังที่ที่คุณต้องการไปได้"

ตะวันมองไปยังทิศทางที่เขาคิดว่าคลังแสงใต้ดินตั้งอยู่ เขาต้องการคำตอบ เขาต้องการความจริง แต่เขาก็รู้ว่ามันจะเต็มไปด้วยอันตราย

"คุณจะพาฉันไปที่ไหน?"

"ที่เดียวเท่านั้น ที่คุณจะพบคำตอบที่คุณตามหา" หญิงสาวตอบ "แต่คุณต้องไว้ใจฉัน"

ตะวันมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว เขาเห็นความจริงใจบางอย่างที่ซ่อนอยู่ แต่ก็ยังมีความลับบางอย่างที่เธอเก็บงำไว้

"ตกลง" ตะวันตัดสินใจ "ฉันจะไปกับคุณ"

เขาก้าวขึ้นรถยนต์สีดำคันนั้น หญิงสาวปิดประตูลงอย่างนุ่มนวล รถยนต์คันนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ทิ้งให้ตรอกแคบๆ และเงาบาปที่ตามติด ตกอยู่ในความมืดมิดต่อไป

ตะวันไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาเขาไปสู่เส้นทางใด แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน.