ตอนที่ 3 — เสียงกระซิบแห่งความตาย

ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดหวีดหวิวผ่านซอกหลืบของตรอกแคบ กลิ่นอับชื้นของขยะเน่าเสียและคาวเลือดที่เคยคุ้นชิน บัดนี้ถูกเจือจางด้วยกลิ่นโลหะเย็นเยียบที่ลอยมาจากที่ใดที่หนึ่ง ตะวันหยุดยืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อจับสัมผัสกับสิ่งที่เปลี่ยนไป ความเงียบที่เคยปกคลุมราวกับผ้าห่มหนา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ‌ราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนสุดสาย

เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของตะวันดังสะท้อนในความมืด แสงนีออนสีซีดจากป้ายร้านค้าที่ปิดเงียบ สาดส่องลงมาเป็นทางยาว ทาบทับร่างของเขาให้ดูผอมเกร็งและเงียบงัน เขากระชับปืนพกในมือที่เย็นเฉียบให้แน่นขึ้น นิ้วชี้ที่วางอยู่บนไกปืนรู้สึกชาด้านเล็กน้อย ความรู้สึกอันตรายที่คืบคลานเข้ามานั้นหนักหน่วงจนแทบจะบีบคั้นหัวใจ

"ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะโกนแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืดด้านหน้า ​ตะวันไม่ตอบ เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลบเลี่ยงเศษแก้วที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นตรอก สัญชาตญาณนักรบที่ปลูกฝังมานานหลายปีบอกให้เขาเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่ง

เงาร่างสูงใหญ่สองเงาปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด พวกมันเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วผิดกับร่างของมนุษย์ทั่วไป ดวงตาของพวกมันวาวโรจน์ด้วยแสงสะท้อนจากปืนที่ถืออยู่ในมือ ปลายกระบอกปืนเล็งตรงมาที่เขาอย่างแม่นยำ

"อย่าขยับ" เสียงหนึ่งดังขึ้น ‍เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "ถ้าไม่อยากตาย"

ตะวันย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว หลบหลังถังขยะขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างกำแพง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว เศษปูนจากกำแพงกระเด็นเข้าใส่ใบหน้าเขาเล็กน้อย เขาไม่รอช้า ตอบโต้ทันควัน กระสุนพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่เงาร่างหนึ่งอย่างแม่นยำ ‌เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงร่างที่ล้มลงกระแทกพื้น

"แกมันพวกไหน!" อีกเสียงตะโกนถามด้วยความตื่นตระหนก

"คนที่มาก่อนพวกแก" ตะวันตอบเสียงเย็น พร้อมกับพุ่งตัวออกไปด้านข้าง หลบกระสุนที่สองที่พุ่งเข้าใส่เขาอย่างฉิวเฉียด เขามองเห็นอีกเงาร่างหนึ่งกำลังพยายามประคองเพื่อนที่บาดเจ็บ แต่ก็ทำได้เพียงล่กๆ

"แกจะหนีไปไหนไม่ได้!" ‍เสียงนั้นตะโกนไล่หลัง

แต่ตะวันไม่คิดจะหนี เขาเห็นโอกาส เขาซุ่มโจมตีในตรอกนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เขารู้จักทุกซอกทุกมุม รู้จักจังหวะการหายใจของความมืด

เขากลิ้งตัวหลบไปอีกทาง ยิงปืนสวนกลับไปอีกชุด เสียงกระสุนดังสลับกับเสียงโลหะกระทบกัน ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังปะทะกันในความมืดมน

"แกมันก็แค่หมาข้างถนน" ​เสียงที่ยังไม่หยุดพูดดังขึ้น "คิดจะมาเห่าไปทั่วรึไง"

คำพูดนั้นจุดประกายโทสะในตัวตะวัน เขากัดฟันแน่น "คนอย่างแกต่างหากที่จะต้องถูกฝัง"

เขาเคลื่อนไหวไปตามเสียง ราวกับกำลังไล่ล่าเหยื่อในเขาวงกตแห่งความมืด กลิ่นคาวเลือดแรงขึ้นกว่าเดิม เขาหยุดนิ่ง สังเกตการณ์

"เห็นแล้ว!" ​เสียงหนึ่งตะโกนดัง

ตะวันรีบก้มหลบ ร่างของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายลม เขาไม่ต้องการการเผชิญหน้าตรงๆ แต่ต้องการจะจัดการศัตรูให้เด็ดขาดที่สุด

เขาเห็นเงาร่างที่สอง กำลังจะยิงซ้ำ แต่ตะวันไม่ยอมให้โอกาส เขาพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง กอดรัดร่างนั้นไว้แน่น ​พยายามจะแย่งปืน

"ปล่อยนะ!" เสียงนั้นดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด แขนขาพันกันไปมาในความมืด แสงไฟนีออนที่ส่องลงมาเป็นระยะๆ เผยให้เห็นเพียงเสี้ยววินาทีของการต่อสู้ที่ดุเดือด

"แกคิดว่าทำอะไรได้" เสียงนั้นเย้ยหยัน "แกมันก็แค่เด็กน้อย"

"แกดูถูกฉันมากเกินไป" ตะวันกัดฟันตอบ พร้อมกับออกแรงบีบจนอีกฝ่ายร้องเสียงหลง

"อั๊ก!"

ตะวันอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเสียหลัก ปลดอาวุธของมันได้อย่างรวดเร็ว เขาผลักมันออกไป เสียงร่างกระทบกำแพงดังสนั่น

"แกเป็นใครกันแน่!" เสียงนั้นถามอย่างหอบเหนื่อย

"คนที่มาทวงคืน" ตะวันตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา

เขามองไปที่ร่างแรกที่ล้มลงไปก่อนหน้านี้ สภาพของมันไม่น่าดู เลือดไหลนองจนพื้นตรอกเปียกชุ่ม

"เพื่อนแกตายแล้ว" ตะวันพูด "และแกก็จะตายตามไป"

เขากระชับปืนในมืออีกครั้ง เตรียมพร้อมที่จะปิดเกม

แต่แล้ว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่ง ลึกลงไปในความมืด

"พอได้แล้ว"

เสียงนั้นนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม

ตะวันหยุดชะงัก เขาไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้มาก่อน เป็นเสียงที่ดังออกมาจากความมืดที่เขามองไม่เห็น

"ใคร?" ตะวันถาม

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบที่น่าขนลุก

"ออกมาเดี๋ยวนี้" ตะวันสั่ง

ร่างของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พุ่งไปทางต้นเสียง แต่ก็ไม่พบสิ่งใด

"แกไม่ควรเข้ามาที่นี่" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังมาจากอีกทิศหนึ่ง ราวกับว่ามันกำลังลอยไปมา

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ของแก"

ตะวันเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เขาไม่ได้กำลังสู้กับคนธรรมดาๆ อีกต่อไป

"แกมันก็แค่เงา" ตะวันพูด "แต่เงาไม่มีวันสู้กับแสงได้"

"บางครั้ง เงาก็แข็งแกร่งกว่าแสง" เสียงนั้นกระซิบตอบ "โดยเฉพาะเมื่อเงาของมันปกคลุมไปทั่วทั้งเมือง"

ตะวันรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ซึมลึกเข้าไปในกระดูกสันหลัง คำพูดเหล่านั้นมันไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นคำเตือน

"แกกำลังเล่นกับไฟ" เสียงนั้นพูดต่อ "และไฟจะเผาผลาญทุกอย่างที่มันสัมผัส"

ตะวันไม่ตอบ เขาเพียงแต่ปรับท่าทาง เตรียมพร้อมที่จะรับมือกับศัตรูที่มองไม่เห็น

"พวกมันสองคนเป็นเพียงแค่ลูกแกะ" เสียงนั้นกล่าว "ลูกแกะที่หลงเข้ามาในฝูงหมาป่า"

"แล้วนายล่ะ?" ตะวันถาม "เป็นอะไร? หมาป่า? หรือนายคือผู้เลี้ยง?"

"ฉันคือผู้ควบคุม" เสียงนั้นตอบ "ผู้ที่ควบคุมทุกสิ่งในเงามืด"

ทันใดนั้น ลมหนาวก็พัดแรงขึ้นอีกครั้ง ไฟนีออนที่สาดส่องอยู่ก็เริ่มกะพริบถี่ขึ้น ราวกับว่ามันกำลังจะดับลง

ตะวันมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา คล้ายกับมีใครบางคนกำลังเดินอยู่รอบๆ ตัวเขา แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นได้

"แกหนีไม่พ้นหรอก" เสียงนั้นกระซิบ "เงาของฉันมันอยู่ทุกหนทุกแห่ง"

เขาได้ยินเสียงโลหะกระทบกันอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงปืน มันเป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

"พวกแกคิดว่าข่มขู่ฉันได้รึไง" ตะวันพูดเสียงเย็น "ฉันผ่านอะไรมามากกว่าที่แกคิด"

"เราจะทำให้แกเห็น" เสียงนั้นตอบ "ว่าความเจ็บปวดที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร"

ทันใดนั้น ร่างเงาดำทะมึนก็พุ่งเข้าใส่ตะวันจากด้านบน เขาเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นเป็นเงาร่างที่ใหญ่กว่าปกติ โผล่ออกมาจากความมืดบนหลังคา

มันไม่ใช่คน!

ตะวันตกใจ แต่ก็ไม่ทันตั้งตัว เขาพยายามจะยิง แต่เงาร่างนั้นก็พุ่งลงมาเร็วเกินไป

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงร้องของตะวัน

เขาฟุบลงไปกองกับพื้น รู้สึกถึงความเจ็บปวดแสนสาหัสที่บริเวณแขน

"เห็นไหม" เสียงนั้นกระซิบ "นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้น"

ตะวันพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ทำได้ยากลำบาก เขามองเห็นเงาร่างนั้นกำลังถอยกลับเข้าไปในความมืด

"นี่ไม่ใช่จุดจบ" เสียงนั้นกล่าว "แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการทลายเงาบาป"

ตะวันกัดฟันแน่น มองไปที่แขนของตนเองที่เต็มไปด้วยเลือด เขารู้สึกถึงความเจ็บปวด แต่ก็รู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่รุนแรงขึ้นกว่าเดิม

เขาจะไม่มีวันยอมแพ้

แต่เขาก็รู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ มันจะยากลำบากกว่าที่เขาเคยคาดคิดไว้มากนัก

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา ลอยมาตามสายลม ยิ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

เขาจะทำอย่างไรต่อไป? ใครคือ "ผู้ควบคุม" คนนั้น? และอะไรคือ "เงาบาป" ที่แท้จริง?