ตอนที่ 4 — ปริศนาแห่งเงาสีเลือด

กลิ่นโลหะเย็นเยียบที่ลอยปะปนมากับลมหนาว ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกขณะที่ตะวันก้าวลึกเข้าไปในตรอกที่ทอดยาวราวกับจะไร้ที่สิ้นสุด แสงไฟนีออนสีซีดจากป้ายร้านค้าที่ปิดตัวลง เป็นเพียงแสงรำไรที่พอจะมองเห็นเส้นทางเบื้องหน้าได้รางๆ เงาตะคุ่มของตึกรามบ้านช่องที่ตั้งเรียงรายอยู่สองข้างทาง ดูเหมือนจะขยับไหว ราวกับมีสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นแฝงตัวอยู่ เสียงฝีเท้าของเขาเองที่ย่ำไปบนเศษหินกรวด ‌สะท้อนก้องในความเงียบวังเวง มีเพียงเสียงลมที่หวีดหวิวราวกับจะกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่เขาไม่อาจเข้าใจ

ตะวันไม่เคยรู้สึกหวาดกลัว เขามีเพียงความระแวงที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ทุกประสาทสัมผัสตื่นตัวเต็มที่ หูผึ่งรับฟังเสียงทุกเล็กน้อยที่อาจบ่งบอกถึงอันตราย ตาจับจ้องไปเบื้องหน้าเพื่อมองหาร่องรอยผิดปกติ มือที่กำแน่นราวกับจะเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ กลิ่นโลหะที่โชยมานี้ ​มันไม่ใช่กลิ่นของเหล็กสนิมธรรมดา มันมีความเย็นยะเยือกซ่อนเร้นอยู่ กลิ่นที่คุ้นเคย…แต่ไม่น่าจะมาปรากฏในสถานที่แบบนี้

เขาเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ปลายตรอก แสงสลัวจากป้ายร้านค้าที่ปิดสนิท ส่องกระทบให้เห็นวัตถุสีเข้มกองอยู่บนพื้น มันดูเหมือน…ถังโลหะขนาดใหญ่บางอย่าง

ตะวันชะลอฝีเท้าลง ‍เขาเดินเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง ทุกย่างก้าวถูกคำนวณอย่างรอบคอบ เมื่อเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นชัดเจนขึ้นว่าเป็นถังน้ำมันขนาดใหญ่ที่ถูกวางทิ้งไว้ สภาพของมันเก่าแก่ มีรอยบุบสลายหลายแห่ง แต่ที่น่าสังเกตคือ…มีคราบของเหลวสีแดงเข้มเกาะอยู่ตามขอบถัง และหยดลงมาเป็นทางยาวบนพื้นคอนกรีต

เลือด

ตะวันขมวดคิ้ว ‌เลือดนี่…มันมาจากไหน? เขาสำรวจไปรอบๆ ถังอย่างละเอียด ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ หรือการลากสิ่งของใดๆ ทิ้งไว้ บริเวณรอบๆ ถังยังคงเป็นพื้นคอนกรีตที่สกปรกตามปกติของตรอกแห่งนี้

"อะไรกันแน่…" ‍เขาพึมพำกับตัวเอง

กลิ่นโลหะที่เคยปะปนมากับลม ยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อเขาเข้ามาใกล้ถัง ราวกับว่ากลิ่นนั้นลอยมาจากภายในถังน้ำมันนี่เอง

ด้วยความสงสัยระคนระแวง ตะวันทรุดตัวลงไป เขามองดูคราบเลือดบนพื้นอย่างพิจารณา มันดูสดใหม่พอสมควร แต่ก็ไม่มากจนเกินไป ราวกับว่าเพิ่งจะถูกเช็ดออก ​หรืออาจจะเป็นเพียงการรั่วซึมเล็กน้อย

เขาลองเอานิ้วที่สวมถุงมือบางๆ แตะลงไปที่คราบเลือดบนพื้น สัมผัสได้ถึงความเหนอะหนะ มันมีความเย็นบางๆ แฝงอยู่ เขาจึงลองเอามือไปสัมผัสที่ขอบถังอย่างเบามือ

"อืม…ไม่ใช่เลือดสดๆ" เขาพึมพำอีกครั้ง "แต่ก็…ไม่น่าจะเก่ามาก"

ทันใดนั้นเอง ​เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังมาจากทางด้านหลังของเขา ก็ทำให้ตะวันสะดุ้ง เขาหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว

เงาของใครบางคนปรากฏขึ้นที่ปลายตรอกด้านที่เขาเพิ่งเดินเข้ามา เงาร่างนั้นดูสูงโปร่ง และเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับผี

"ใครน่ะ!" ตะวันตะโกนถาม เสียงดังชัดเจน แต่กลับกลืนหายไปในความเงียบของตรอก

เงาร่างนั้นหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ​ก่อนจะค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด

ตะวันเบิกตากว้าง

คนที่ปรากฏตัวออกมานั้น…เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอถูกปกคลุมด้วยผ้าพันคอสีเข้ม จนมองเห็นเพียงดวงตาคมกริบที่สอดส่องออกมา เธอสวมเสื้อผ้าสีดำสนิทที่ดูกลืนไปกับความมืด รูปร่างของเธอดูผอมบาง แต่กลับมีความสง่างามแฝงอยู่

"มาทำอะไรที่นี่?" ตะวันถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ

หญิงสาวไม่ตอบ เธอก้าวเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ตะวัน ไม่ใช่การจ้องมองแบบธรรมดา แต่เป็นการจ้องมองที่เหมือนจะประเมิน หรืออาจจะ…มองทะลุเข้าไปในตัวเขา

"ฉันถามว่ามาทำอะไร" ตะวันย้ำ เขายังคงอยู่ในท่าทีที่พร้อมจะต่อสู้

หญิงสาวหยุดยืนห่างจากเขาไปประมาณสิบก้าว เธอยังคงไม่พูดอะไร เพียงแต่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นช้าๆ

บนมือของเธอ…มีมีดสั้นเล่มหนึ่ง มันสะท้อนแสงไฟนีออนสีซีดๆ ให้เห็นถึงใบมีดที่คมกริบ

"นี่…เป็นที่ของฉัน" เสียงของเธอแหบพร่า แต่กลับดังชัดเจน "แกกำลังละเมิด"

ตะวันหัวเราะในลำคอ "ที่ของเธอ? ฉันไม่เคยเห็นป้ายห้ามเข้าตรงไหน"

"บางที…สิ่งที่มองไม่เห็น ก็สำคัญกว่าสิ่งที่มองเห็น" หญิงสาวตอบ น้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"แล้วเลือดนี่ล่ะ? เกี่ยวข้องกับเธอหรือเปล่า?" ตะวันถาม พร้อมกับผายมือไปที่ถังน้ำมัน

หญิงสาวหันไปมองที่ถังน้ำมันครู่หนึ่ง สายตาของเธอฉายแววบางอย่างที่ตะวันอ่านไม่ออก "ทุกอย่าง…ล้วนมีความเชื่อมโยงกัน"

"เชื่อมโยง? เชื่อมโยงกับอะไร?" ตะวันเริ่มรู้สึกถึงความซับซ้อนของสถานการณ์ หญิงสาวคนนี้ดูไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป

"บางที…แกอาจจะไม่พร้อมจะรู้" เธอว่าพลางก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว

ตะวันเตรียมพร้อม เขาค่อยๆ ขยับตัว ถอยห่างจากถังน้ำมันเล็กน้อย เพื่อให้มีพื้นที่ในการเคลื่อนไหว

"ฉันไม่ชอบให้ใครมาขวางทาง" ตะวันกล่าว "และฉันก็ไม่ชอบการข่มขู่"

"นี่ไม่ใช่การข่มขู่…นี่คือคำเตือน" หญิงสาวตอบ

ก่อนที่ตะวันจะได้โต้ตอบอะไร หญิงสาวก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับพายุ มีดในมือของเธอวาววับ

ตะวันเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ใบมีดเฉียดผ่านอากาศไปเพียงนิดเดียว เขาตอบโต้ด้วยการเตะตัดขา แต่หญิงสาวกลับกระโดดพลิ้วตัวหลบได้อย่างสง่างาม

ทั้งสองคนปะทะกันอย่างดุเดือดในตรอกแคบๆ เสียงโลหะกระทบกันดังเป็นระยะๆ ตะวันพยายามใช้พละกำลังและความแข็งแกร่งของเขาเข้าสู้ แต่หญิงสาวกลับเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว และพลิ้วไหวกว่า เธอดูเหมือนจะรู้การเคลื่อนไหวทุกจังหวะของตะวัน ราวกับว่าเคยเห็นเขาต่อสู้มาก่อน

"แก…เป็นใครกันแน่?" ตะวันกัดฟันถามขณะหลบการโจมตีอีกครั้ง

"ฉัน…คือผู้พิทักษ์" หญิงสาวตอบ น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย แม้จะเหนื่อยหอบเล็กน้อย

"ผู้พิทักษ์? พิทักษ์อะไร?"

"ผู้พิทักษ์…จากเงา"

คำตอบของหญิงสาว ทำให้ตะวันยิ่งสับสน เขาไม่เข้าใจว่าเธอพูดถึงเรื่องอะไร แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การต่อสู้ธรรมดา

ขณะที่กำลังปะทะกันอยู่นั้น ตะวันสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่แขนของหญิงสาว มีรอยแผลเป็นบางๆ ที่ดูเหมือนจะเพิ่งเกิดขึ้น มันมีลักษณะคล้ายกับรอยที่เกิดจากของมีคม แต่…ไม่ใช่มีด

"รอยอะไรนั่น?" ตะวันถามพลางพยายามชวนคุย เพื่อหาจังหวะ

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "ไม่สำคัญ"

แล้วเธอก็พุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง

ตะวันตัดสินใจที่จะไม่ปะทะตรงๆ เขาเริ่มใช้ยุทธวิธีในการถ่วงเวลา เพื่อสังเกตการณ์และหาจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ เขารู้ว่าพลังของเขาเหนือกว่า แต่ความเร็วและความพลิ้วไหวของหญิงสาวก็เป็นอุปสรรคสำคัญ

เขาถอยร่นไปทางถังน้ำมันอย่างช้าๆ หญิงสาวก็ตามมาติดๆ แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่างพอสมควร

"แกกำลังตามหาอะไร?" หญิงสาวถาม น้ำเสียงเริ่มมีความเหนื่อยอ่อนปรากฏ

"เรื่องของฉัน…ไม่ใช่เรื่องของเธอ" ตะวันตอบ

"ทุกอย่าง…ที่เกิดขึ้นในตรอกนี้…คือเรื่องของฉัน"

ตะวันยิ้มมุมปาก "แล้ว…ถังน้ำมันนี่ล่ะ? มันมีอะไรอยู่ข้างใน?"

หญิงสาวชะงักไปอีกครั้ง ดวงตาของเธอสอดส่องมายังตะวันอย่างมีความหมาย

"บางที…สิ่งที่แกกำลังตามหา…อาจจะอยู่ในนั้น" เธอพูด

ตะวันใจเต้นแรง นี่เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะได้รับคำตอบ เขาต้องทำอะไรสักอย่าง

"ถ้าอย่างนั้น…ฉันต้องดูให้แน่ใจ" ตะวันพูดพลางเตรียมพร้อมที่จะพุ่งเข้าถังน้ำมัน

ทันใดนั้น หญิงสาวก็เงื้อมีดขึ้นสูง "อย่า!"

แต่ก็สายเกินไป ตะวันพุ่งตัวไปข้างหน้าสุดแรงเกิด หวังจะเปิดฝาถังน้ำมันออกให้เร็วที่สุด

แต่เมื่อเขาเอามือไปคว้าที่ขอบถัง…

"เฮือก!"

เขาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่รุนแรงแผ่ซ่านออกมาจากภายในถัง ไม่ใช่ความเย็นของน้ำมัน แต่เป็นความเย็นที่ราวกับมาจาก…ก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่

และทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับขอบถัง…

ภาพนับพันนับหมื่นฉายเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว

ภาพของตรอกซอยที่มืดมิด…ภาพของเลือดที่ไหลนอง…ภาพของเงาร่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว…ภาพของใบหน้าอันคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด…และภาพของ…

เงาสีเลือด

ตะวันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขากระตุกเกร็ง เขาปล่อยมือจากถังน้ำมัน และทรุดลงไปกองกับพื้น

ภาพเหล่านั้น…เป็นภาพของอดีต…เป็นภาพของความทรงจำที่เขาพยายามจะลืม…เป็นภาพของบาปที่เขาแบกรับมา…

หญิงสาวมองตะวันด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม มีดในมือยังคงถืออยู่ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้คิดจะทำร้ายตะวันอีกต่อไป

"แก…ได้เห็นแล้ว" เธอพูดเบาๆ

ตะวันนอนหอบหายใจอยู่บนพื้น เขาพยายามรวบรวมสติ ความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาทำให้เขาสับสน และเจ็บปวด

"นี่…มันคืออะไร?" เขาถามเสียงแหบพร่า

หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้ และทรุดตัวลงข้างๆ เขา "นี่คือ…เงาของบาป…ที่ตามหลอกหลอนแก"

ตะวันพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายของเขายังคงอ่อนแรง ภาพความทรงจำยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

"ฉัน…ไม่เข้าใจ"

"แกจะเข้าใจ…เมื่อถึงเวลา" หญิงสาวตอบ "แต่ตอนนี้…แกต้องเลือก"

"เลือกอะไร?"

"เลือกว่าจะเผชิญหน้ากับเงา…หรือจะยอมให้มันกลืนกิน"

ตะวันมองไปยังถังน้ำมันที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า คราบเลือดที่ยังคงติดอยู่บนขอบถัง ดูเหมือนจะยิ่งสาดสะท้อนแสงไฟนีออนให้กลายเป็นสีแดงฉาน

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เขาก็รู้ว่า…ชีวิตของเขาได้เปลี่ยนไปอีกครั้งแล้ว

และปริศนาแห่งเงาสีเลือด…เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น