ตอนที่ 7 — เสียงกระซิบจากเงามืด

กลิ่นโลหะเย็นเยียบที่เคยเป็นเพียงสัญญาณเตือนภัย กำลังกลายเป็นภาพหลอนที่ชัดเจนขึ้นทุกขณะ ตะวันยืนนิ่งกลางตรอกแคบที่ไร้ผู้คน ผนังอิฐมอญเก่าแก่ที่ผุกร่อน สองข้างทางทอดยาวราวกับอุโมงค์แห่งความลับ แสงไฟนีออนสีซีดจากป้ายร้านค้าที่ปิดตัวลง สาดแสงลอดช่องว่างเป็นลำเล็กๆ ยามลมพัดหวีดหวิว ‌เสียงแหบพร่าของมันยิ่งขับเน้นความเงียบสงัดของสถานที่แห่งนี้ให้ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง

ความรู้สึกปั่นป่วนในกายของตะวันเริ่มคลายลง แทนที่ด้วยความระแวงที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น มันไม่ใช่ความกลัวที่ไร้เหตุผล แต่เป็นสัญชาตญาณดิบของนักล่าที่สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา กลิ่นโลหะนั้น… เป็นกลิ่นของเลือดที่แห้งกรัง ผสมกับกลิ่นสนิมของอาวุธ ​ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยดี

"ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะวันดังขึ้น ก้องกังวานในความมืด เขาชักปืนพกที่ซ่อนอยู่ในเสื้อแจ็คเก็ตออกมา ถือไว้ในท่าเตรียมพร้อม ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ สังเกตทุกความเคลื่อนไหวที่อาจเกิดขึ้น

ความเงียบงันคือคำตอบเดียวที่เขามี แต่ความเงียบนี้กลับไม่ได้ให้ความสบายใจ ‍ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งตอกย้ำความไม่ชอบมาพากล สัญญาณเตือนภัยในหัวของเขายังคงดังไม่หยุด

ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง… เสียงคล้ายรองเท้าบูทกระทบพื้นคอนกรีต เป็นเสียงที่เบามาก ยากที่จะจับได้หากไม่ใช่เพราะประสาทสัมผัสที่เฉียบคมของเขา

"แสดงตัวออกมา!" ตะวันตะโกนอีกครั้ง ‌คราวนี้เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น พร้อมกับก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวของเขาเงียบเชียบราวกับแมวป่า

เงาตะคุ่มๆ ที่ขยับเขยื้อนปรากฏขึ้นที่ปลายสุดของตรอก มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่การเคลื่อนไหวของมันกลับดูผิดปกติ ช้า ทว่าแน่นอน ‍ราวกับกำลังลากร่างที่บาดเจ็บ

"ไม่ใช่เวลาเล่นซ่อนหาหรอกน่า" ตะวันพูดกับตัวเอง พลางปรับท่าทางให้พร้อมเผชิญหน้า

เงาตะคุ่มนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเมื่อเข้ามาใกล้ แสงไฟนีออนสีซีดสาดกระทบให้เห็นร่างของชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อคลุมสีดำขาดวิ่น มีเลือดสีคล้ำไหลซึมออกมาจากบาดแผลหลายแห่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือด ​ดวงตาเบิกกว้างอย่างหวาดกลัว

"ช่วย… ด้วย…" ชายคนนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่า พลางยกมือที่เต็มไปด้วยเลือดชี้ไปยังทิศทางที่ตะวันเพิ่งเดินผ่านมา

ตะวันชะงัก เขาไม่คาดคิดว่าจะเจอสถานการณ์เช่นนี้ ชายคนนี้ไม่ใช่ศัตรู เป็นเหยื่อ!

"เกิดอะไรขึ้น?" ตะวันถาม ​เสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความระแวดระวัง

"พวกเขา… พวกมัน… ไม่… ปล่อย…" ชายคนนั้นพยายามพูด แต่ก็ทำได้เพียงกระแอมไอ มีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก

"ใคร? ​ใครทำนาย?" ตะวันถาม ยิ่งได้ยินเสียงเล่า เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงบรรยากาศที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม

"เงา… เงาบาป… พวกมัน… มาจาก… ใต้ดิน…" ชายคนนั้นพูดเป็นคำๆ ราวกับกำลังจะขาดใจ

"ใต้ดิน?" ตะวันทวนคำ นึกถึงคำบอกเล่าของชายที่เขาพบในตอนก่อนหน้า เขาจำได้ว่ามีรหัสลับที่เกี่ยวข้องกับ "ใต้ดิน"

"ใช่… คลังแสง… พวกมัน… กำลัง… ขนย้าย…" ชายคนนั้นพูดจบก็ทรุดฮวบลงกับพื้น

ตะวันรีบเข้าไปประคองชายคนนั้น แต่ก็ต้องชะงักเมื่อสัมผัสถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา แม้จะยืนอยู่กลางลมหนาว แต่ความเย็นนี้กลับไม่ใช่มาจากอากาศภายนอก

"คุณ… คุณเป็นใคร?" ตะวันถาม พยายามมองเข้าไปในดวงตาที่กำลังเลือนรางของชายคนนั้น

"ข้า… ข้าคือ… ผู้ที่… รู้ความลับ…" ชายคนนั้นพูดจบประโยค ก็สิ้นลมหายใจไป ดวงตาเบิกค้างจ้องมองไปยังความมืดเบื้องบน

ตะวันเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นเพียงเพดานคอนกรีตที่ปกคลุมไปด้วยใยแมงมุม และแสงไฟนีออนที่กะพริบเป็นบางครั้ง แต่คำพูดของชายคนนั้น… "เงาบาป" "ใต้ดิน" "คลังแสง" มันยิ่งตอกย้ำให้เขามั่นใจว่าเขาได้ก้าวเข้ามาสู่โลกที่ซับซ้อนและอันตรายกว่าที่คิด

เขาก้มลงมองร่างที่ไร้วิญญาณของชายคนนั้น สัมผัสได้ถึงความเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างอย่างชัดเจน เขากวาดตามองไปรอบๆ ตรอกอย่างระแวดระวัง กลิ่นโลหะเย็นเยียบนั้นยังคงคละคลุ้งอยู่ มันไม่ได้มาจากบาดแผลของชายคนนี้เพียงอย่างเดียว

"คลังแสงใต้ดิน…" ตะวันพึมพำกับตัวเอง เขาต้องหาทางลงไปยังที่นั่นให้ได้

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านหลังเขา ไม่ใช่เสียงที่เบาหวิวเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นเสียงที่แสดงถึงความมั่นใจและอำนาจ

ตะวันหันขวับไปทันที ปืนในมือถูกยกขึ้นสู่ระดับสายตา

เงาตะคุ่มๆ อีกครั้งปรากฏขึ้น แต่คราวนี้มันมีความชัดเจนมากกว่าเดิม สองร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งอยู่ตรงปากตรอกที่ตะวันเพิ่งเดินเข้ามา สวมชุดสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าทั้งหมด ยกเว้นดวงตาที่สุกใสราวกับแสงเพลิง

"ใครเป็นคนส่งเจ้ามา?" เสียงห้าวทุ้มดังขึ้น เสียงนั้นเย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

ตะวันไม่ตอบ เขาเพียงแต่จ้องมองไปยังสองร่างตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

"ข้าถามอีกครั้ง" ชายคนหนึ่งพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"ข้ามาหาความจริง" ตะวันตอบเสียงเรียบ

"ความจริง… เจ้าไม่ควรรู้จักมัน" ชายอีกคนพูด พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้

ตะวันสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากทั้งสองร่างนี้ พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

"ข้าต้องรู้" ตะวันยืนยัน

"ถ้าอย่างนั้น… เจ้าก็ต้องตาย" ชายคนแรกพูด

สิ้นเสียงนั้น ร่างทั้งสองก็พุ่งเข้าใส่ตะวันด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

ตะวันหลบหลีกอย่างฉิวเฉียด การเคลื่อนไหวของพวกเขาประหลาดมาก ไม่ใช่การต่อสู้แบบที่เขาเคยเจอ

เขาเห็นลำแสงสีแดงวาบผ่านเข้ามาที่ใบหน้าของเขา ชายคนหนึ่งชักอาวุธที่มีลักษณะคล้ายดาบออกมา ปลายดาบเปล่งแสงเรืองรอง

"อาวุธพิเศษ?" ตะวันคิดในใจ เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูที่เหนือกว่าในเรื่องอาวุธย่อมเสียเปรียบ

เขาหมุนตัวหลบหลีกการโจมตีของดาบแสงนั้นอย่างหวุดหวิด ใบมีดนั้นเฉียดหูของเขาไปอย่างเส้นยาแดง

"เร็วเกินไป!" ตะวันพยายามประเมินสถานการณ์

เขาต้องใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วเข้าสู้ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่อ่อนแอ แต่การโจมตีของศัตรูนั้นรวดเร็วและรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะประมาทได้

เขาถอยหลังกลับไปที่ร่างของชายที่เสียชีวิต พลางใช้ร่างนั้นเป็นที่กำบังชั่วคราว

"เจ้าคิดว่าจะหนีได้รึ?" เสียงหนึ่งดังขึ้น

ตะวันเห็นเงาของดาบแสงพุ่งเข้ามา เขาจึงต้องรีบกระโดดหลบหลีกไปอีกทาง

"เงาบาป… คลังแสงใต้ดิน…" ตะวันทวนคำพูดของชายที่เสียชีวิตไปอีกครั้ง ความลับที่ชายผู้นี้พยายามบอกเขา กำลังถูกปิดปากด้วยวิธีการอันโหดเหี้ยม

เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นที่เริ่มแผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังถูกปกคลุมไปด้วยความหนาวเหน็บ

"เจ้าจะไปไหน?" เสียงหนึ่งดังขึ้น

ตะวันหันไปมอง เห็นร่างของหนึ่งในสองคนนั้นกำลังลอยตัวขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับไม่มีน้ำหนัก!

"อะไรกันเนี่ย!" ตะวันอุทานด้วยความตกใจ

เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน พลังของพวกมันเหนือกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก

"เจ้า… เจ้าไม่ใช่คนธรรมดา" ตะวันพูด

"ถูกต้อง" ชายที่ลอยอยู่ตอบ "เราคือผู้พิทักษ์… ของความลับ… ที่เจ้าไม่สมควรจะรับรู้"

ร่างของเขาเริ่มสว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ แสงสีฟ้าเย็นเยียบสาดส่องไปทั่วตรอก

ตะวันรู้ดีว่านี่คือจุดที่เขาต้องตัดสินใจ เขาจะสู้ต่อไป หรือจะล่าถอยเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตัดสินใจ ร่างของชายที่ลอยอยู่ก็พุ่งลงมาหาเขาด้วยความเร็วสูง

ตะวันไม่รอช้า เขาชักปืนพกของเขาออกมา เล็งไปยังจุดที่คาดว่าจะเป็นจุดอ่อนของศัตรู

"เอาล่ะ… มาดูกันว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน!" ตะวันตะโกน พร้อมกับเหนี่ยวไกปืน

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความมืดสลัวของตรอกซอย เสียงกระสุนพุ่งเข้าใส่ร่างที่เรืองแสงของศัตรู

แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น…

(โปรดติดตามตอนต่อไป)