ตอนที่ 9 — ลายสักแห่งความตาย

ตะวันยืนนิ่งกลางตรอกแคบที่ไร้ผู้คน แสงไฟนีออนสีซีดจากป้ายร้านรวงที่อยู่เลยออกไป ส่องกระทบพื้นผิวของผนังอิฐมอญเก่าแก่ที่ผุกร่อน สองข้างทางทอดยาวราวกับอุโมงค์แห่งความลับ ลมหนาวที่พัดมากระทบผิวหนังเย็นเยียบ แต่ความรู้สึกที่ปั่นป่วนภายในกายกลับร้อนระอุจนแทบจะหลอมละลาย เขากำหมัดแน่น ข้อนิ้วขาวซีด ‌เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาจนเห็นได้ชัด กลิ่นโลหะเย็นเยียบที่เคยจางๆ บัดนี้เข้มข้นขึ้นราวกับจะแผ่ซ่านเข้าสู่ทุกอณูของปอด มันไม่ใช่กลิ่นอายของสนิมหรือเหล็กธรรมดา แต่เป็นกลิ่นฉุนแหลมที่บ่งบอกถึงพลังงานบางอย่างที่ชั่วร้าย ซ่อนเร้น และพร้อมจะระเบิดออกมา

ภาพในหัวของตะวันเริ่มพร่าเลือน เขาเห็นเงาตะคุ่มเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า ​เงาที่บิดเบี้ยวผิดรูปไปจากมนุษย์ปกติ ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงฉานราวกับถ่านไฟที่กำลังคุ สัมผัสบางอย่างที่เคยเกิดขึ้นในอดีตย้อนกลับมาอีกครั้ง มันไม่ใช่ความทรงจำที่ชัดเจน แต่เป็นเพียงความรู้สึกดิบๆ ที่ผูกติดอยู่กับกลิ่นนั้น กลิ่นของความตาย กลิ่นของความพ่ายแพ้

“มาแล้วสินะ” ‍เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืดของตรอก เสียงนั้นเสียดแทงโสตประสาทของตะวัน มันดังก้องราวกับมาจากห้วงลึกของนรก ราวกับมาจากก้นบึ้งของความสิ้นหวัง

ตะวันขยับตัวช้าๆ เขาปรับท่าทางให้พร้อม เขาไม่รู้ว่าใครหรืออะไรกำลังรอเขาอยู่ แต่สัญชาตญาณนักรบในตัวเขาร้องเตือนถึงอันตรายร้ายแรงที่กำลังจะมาเยือน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ‌พยายามสงบสติอารมณ์ ปลดปล่อยความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจออกไป

“รออยู่แล้ว” ตะวันตอบกลับ เสียงของเขาเองฟังดูแข็งกระด้างและเยือกเย็นกว่าที่คิด “มาถึงแล้วก็เผชิญหน้ากันเสียที”

เงาตะคุ่มนั้นค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น แสงไฟนีออนที่ริบหรี่ส่องกระทบให้เห็นรูปร่างของมันชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่เงา ‍แต่เป็นชายคนหนึ่ง สวมชุดสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับความมืด ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากโลหะสีเงินวาววับ ปราศจากรูปร่างของดวงตา จมูก หรือปาก มีเพียงเส้นลายที่สลักลงไปคล้ายกับสัญลักษณ์โบราณที่เต็มไปด้วยความอาฆาต

“เจ้ามาไกลเกินไปแล้ว” เสียงจากหน้ากากดังขึ้นอีกครั้ง ​มันไม่ใช่เสียงที่เหมือนมนุษย์ แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ไร้ชีวิตชีวา “เกินกว่าที่จะถอยกลับ”

“ถ้าการถอยกลับหมายถึงการปล่อยให้พวกแกทำลายทุกอย่างที่ข้าหวงแหน ข้าก็จะไม่มีวันถอย” ตะวันตอบ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แต่แววตาที่สะท้อนแสงไฟกลับแข็งกร้าว

ชายสวมหน้ากากหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงโลหะเสียดสีกัน ​“ความหวงแหน? เจ้ายังเด็กนัก ไม่เข้าใจอำนาจที่แท้จริง”

สิ้นคำพูดนั้น ชายสวมหน้ากากก็พุ่งเข้าใส่ตะวันราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันศร เขาเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผีปีศาจ แขนข้างหนึ่งของเขาถูกชูขึ้น เผยให้เห็นใบมีดเหล็กกล้าที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ใบมีดนั้นส่องประกายวาววับในความมืด

ตะวันเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ​ใบมีดนั้นเฉียดผ่านต้นแขนของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ความเย็นเยียบของโลหะที่สัมผัสผิวหนังทำให้ขนลุกซู่ เขากระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างประสานกันในท่าตั้งรับ

“เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด” เสียงจากหน้ากากดังขึ้นอีกครั้ง “แต่ก็ยังไม่พอ”

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ตรอกแคบๆ ที่เคยเงียบสงบ บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงปะทะกันของเหล็ก เสียงหอบหายใจของตะวัน และเสียงลมที่หวีดหวิวเมื่อใบมีดเฉียดผ่านไป ชายสวมหน้ากากนั้นใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วในการโจมตี เขาเหมือนกับแมงมุมที่กำลังร่ายใยเพื่อจับเหยื่อ แต่ละการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความแม่นยำและความโหดเหี้ยม

ตะวันพยายามตั้งรับ เขาอาศัยสัญชาตญาณและการฝึกฝนมาอย่างหนักเพื่อตอบโต้การโจมตีที่ไม่หยุดหย่อน เขาเห็นรอยร้าวเล็กๆ บนผนังอิฐที่ถูกใบมีดเฉือนจนเกิดเป็นประกายไฟเมื่อปะทะเข้ากับเนื้อปูนเก่าๆ เขาสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ ซึ่งเหนือกว่านักเลงทั่วไปที่เคยเจอมา

“นี่คือพลังแห่ง ‘อสรพิษ’!” ชายสวมหน้ากากตะโกนก้อง “เจ้าจะไม่มีวันสู้มันได้!”

ตะวันกัดฟัน เขาจำชื่อนั้นได้ ‘อสรพิษ’ องค์กรลับที่เขาตามล่ามาตลอด มันคือเบื้องหลังของความมืดมิดหลายอย่างในเมืองหลวงแห่งนี้

“ชื่อของแกไม่น่ากลัวเท่าการกระทำของแกหรอก!” ตะวันสวนกลับ พลางใช้ท่อนแขนปัดการโจมตีของอีกฝ่ายออกไปอย่างแรง

ในการปะทะครั้งหนึ่ง ตะวันเห็นลวดลายที่สลักอยู่บนใบมีดของชายสวมหน้ากาก มันไม่ใช่ลายสลักทั่วไป แต่เป็นเหมือนรอยสักโบราณที่มีเส้นสายบิดเบี้ยวซับซ้อน ราวกับถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งความตาย

“ลายสักนั่น…” ตะวันพึมพำกับตัวเอง “มันคืออะไร?”

ทันใดนั้น ชายสวมหน้ากากก็พุ่งเข้าใส่ตะวันด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ใบมีดในมือของเขาหมุนวนเป็นวงกลมราวกับใบพัดที่กำลังจะฉีกทุกอย่างให้ขาดสะบั้น

ตะวันพยายามกระโดดถอยหลัง แต่พลาดท่า เขาสะดุดเข้ากับก้อนอิฐที่หลุดร่อนออกมาจากกำแพง ร่างของเขาล้มลงไปที่พื้น

“ไม่!” ตะวันอุทาน เขาพยายามจะพลิกตัวขึ้น แต่ช้าเกินไป

ใบมีดนั้นพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้เล็งไปที่ลำตัว แต่เล็งไปที่หน้าอกของตะวัน

แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ขณะที่ใบมีดกำลังจะปักลงบนร่างของตะวัน รอยสักบนใบมีดนั้นกลับสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีเขียวเข้ม แสงนั้นแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง

ตะวันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านเข้ามา มันไม่ใช่พลังงานของมนุษย์ แต่เป็นพลังงานที่เย็นเยียบและอันตรายอย่างยิ่ง

“นี่มัน…อะไรกัน?” ตะวันถามเสียงสั่น

ชายสวมหน้ากากหัวเราะเยาะ “เจ้าจะได้รู้…ก่อนที่วิญญาณของเจ้าจะถูกลบเลือนไปจากโลกนี้!”

แต่แล้ว แสงสีเขียวเข้มที่สว่างวาบขึ้นจากรอยสักบนใบมีดนั้น กลับลอยออกมาจากใบมีด และพุ่งเข้าใส่ตะวันอย่างรวดเร็ว

ตะวันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขาเห็นภาพในหัวที่พร่าเลือน ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้ ภาพของห้องที่เต็มไปด้วยควัน ภาพของชายคนหนึ่งที่กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ความทรงจำบางอย่างที่ถูกกดทับไว้บัดนี้กำลังระเบิดออกมาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดทางร่างกาย แต่เป็นความเจ็บปวดทางใจที่ลึกซึ้งจนแทบจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆ

“ไม่! ปล่อยข้าไป!” ตะวันตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามปัดป้องสิ่งที่มองไม่เห็นที่กำลังเกาะกินร่างของเขา

แสงสีเขียวเข้มนั้นกำลังแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกายของตะวัน เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกแผดเผาจากภายใน ความรู้สึกที่คุ้นเคย… ความรู้สึกที่เขาเคยพยายามหลีกหนีมาตลอด

“นี่คือ ‘รอยสักแห่งความตาย’!” เสียงชายสวมหน้ากากดังขึ้นอีกครั้ง “มันจะประทับตราบนตัวเจ้าตลอดไป! ความลับทุกอย่างของเจ้าจะถูกเปิดเผย! และสุดท้าย…เจ้าจะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน!”

ตะวันรู้สึกว่ากำลังจะหมดสติ ความเจ็บปวดท่วมท้นจนยากจะทนทาน เขาเห็นเงาของชายสวมหน้ากากที่กำลังยืนมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสะใจ

แต่แล้ว…

ในวินาทีสุดท้าย ก่อนที่สติของตะวันจะดับวูบไป เขากลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านเข้ามา มันไม่ใช่ความอบอุ่นจากภายนอก แต่เป็นความอบอุ่นที่มาจากภายในร่างกายของเขาเอง

มันคือพลังงานบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน พลังงานที่ต่อต้านแสงสีเขียวเข้มนั้น

“นี่มัน…เป็นไปไม่ได้!” ชายสวมหน้ากากอุทานด้วยความตกใจ “เจ้า…เจ้ามีสิ่งนี้อยู่ได้อย่างไร?!”

ตะวันไม่สามารถตอบคำถามได้ เขากำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดและความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ขณะที่แสงสีเขียวเข้มกำลังจะกลืนกินตะวันจนหมดสิ้น จู่ๆ ร่างกายของตะวันก็พลันสว่างวาบขึ้นมาด้วยแสงสีทองอร่าม แสงนั้นแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับจะขับไล่ความมืดมิดทั้งหมดออกไป

แสงสีทองนั้นปะทะเข้ากับแสงสีเขียวเข้มอย่างรุนแรง เกิดเป็นประกายไฟสว่างจ้าที่สาดส่องไปทั่วตรอกแคบๆ นั้น

ชายสวมหน้ากากถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว เขาดูประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

“แสงนั่น…มันคืออะไร?” เขาพึมพำ

ตะวันรู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา มันแข็งแกร่งและบริสุทธิ์อย่างน่าประหลาด เขาไม่รู้ว่ามันมาจากไหน แต่เขารู้ว่ามันกำลังปกป้องเขา

“แก…แกจะทำอะไรข้าไม่ได้!” ตะวันพูดเสียงแหบพร่า

ชายสวมหน้ากากจ้องมองตะวันด้วยความไม่เชื่อสายตา เขาเห็นว่าลายสักบนใบมีดของเขากำลังอ่อนกำลังลงเมื่อปะทะกับแสงสีทองของตะวัน

“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีสิ่งใดที่จะต้านทาน ‘อสรพิษ’ ได้!” เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

แต่คำพูดของเขาก็ไร้ผล

แสงสีทองของตะวันยิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ มันแผ่กระจายออกไปจนกลืนกินแสงสีเขียวเข้มของชายสวมหน้ากากไปจนหมดสิ้น

ชายสวมหน้ากากชะงัก เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่เหนือกว่าที่กำลังเข้ามา

“ข้าจะกลับมา!” เขาตะโกน แล้วก็หายตัวไปในความมืดอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น

ตะวันทรุดตัวลงไปที่พื้น เขาเหนื่อยอ่อนอย่างที่สุด แต่เขาก็รอดมาได้

เขามองไปยังมือของตัวเอง แสงสีทองนั้นค่อยๆ จางหายไป แต่เขาก็ยังรู้สึกถึงพลังงานที่หลงเหลืออยู่ภายใน

“นี่มัน…หมายความว่ายังไง?” เขาพึมพำ

ความทรงจำบางส่วนที่เพิ่งถูกกระตุ้นขึ้นมายังคงตีวนเวียนอยู่ในหัว เขาเห็นภาพใบหน้าของคนที่เขารักใบหน้าของคนที่เขาพยายามปกป้อง

ตะวันลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ตรอกแคบๆ แห่งนั้น ตอนนี้มันกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ตะวันรู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

การต่อสู้ของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

เขาจะค้นหาความจริงเบื้องหลัง ‘อสรพิษ’ และ ‘รอยสักแห่งความตาย’ ให้ได้

และเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากสิ่งที่เขารักไปได้อีก

แต่คำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจของตะวันคือ พลังงานสีทองอร่ามที่ช่วยชีวิตเขาไว้ คืออะไรกันแน่? มันมาจากที่ไหน? และมันจะสามารถช่วยเขาเอาชนะ ‘อสรพิษ’ ได้ในครั้งต่อไปหรือไม่?

ความลับอีกชั้นหนึ่งได้ถูกเปิดเผย แต่ปริศนายังคงดำมืดกว่าเดิม.