ตะวันยังคงยืนนิ่งกลางตรอกแคบ ราวกับเวลาได้หยุดนิ่งไปพร้อมกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า กลิ่นโลหะเย็นเยียบที่คุ้นเคยนั้นไม่ได้มาจากคราบสนิมที่ผนังอีกต่อไป แต่มันลอยมากับไอระเหยสีขาวขุ่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า ลอยเอื่อยๆ เหมือนหมอกยามเช้า แต่สัมผัสได้ถึงอันตรายที่แฝงเร้น
ลมหนาวที่พัดมากระทบผิวหนังก่อนหน้านี้ กลับถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดที่ค่อยๆ คลืบคลานเข้ามา อากาศเริ่มหนาแน่นขึ้น จมูกของตะวันกระตุกรับกลิ่นฉุนแหลมที่เริ่มปะปนกับกลิ่นอับชื้นของตรอก มันเป็นกลิ่นที่เขาเคยได้กลิ่นเพียงครั้งเดียวในอดีต กลิ่นที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำอันเลวร้ายที่สุด
"นี่มัน...พิษ?" เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอของตะวัน ดวงตาคมกริบเบิกกว้าง จ้องมองไปยังกลุ่มไอระเหยที่บัดนี้เริ่มก่อตัวเป็นม่านหนาทึบมากขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ได้กระจายตัวตามลม แต่มันมีทิศทาง เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต
เขารู้ดีว่าหากไอระเหยพวกนี้สัมผัสกับผิวหนังโดยตรง หรือสูดดมเข้าไป จะเกิดอะไรขึ้น สภาพร่างกายจะทรุดโทรมอย่างรวดเร็ว ระบบประสาทจะถูกทำลาย และสุดท้าย...ความตาย
"พวกมันต้องการให้ข้าตายที่นี่จริงๆ สินะ" ตะวันพึมพำกับตัวเอง มือขวากำแน่นจนข้อขาว สันกรามขบกันแน่น
เขาหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ ตรอกนี้เป็นทางตัน การถอยหลังไม่ใช่ทางเลือก เพราะกลุ่มควันพิษกำลังลอยเข้ามาจากด้านหลัง และด้านหน้าก็คือต้นตอของมัน
"เล่นตื้นไปหน่อยนะ" ตะวันกัดฟัน กรอกตาไปมา พยายามมองหาช่องทางที่จะหลบหนี แต่ผนังอิฐมอญที่ดูเก่าแก่ทรุดโทรม กลับดูมั่นคงและหนาทึบเกินกว่าจะพังทะลวงเข้าไปได้
แสงไฟนีออนสีซีดจากป้ายร้านรวงที่อยู่เลยออกไป ส่องกระทบผนัง ก่อให้เกิดเงาตะคุ่มที่บิดเบี้ยวไปมา ยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่าขนลุกเข้าไปอีก เงาเหล่านั้นเต้นระบำราวกับวิญญาณร้ายที่กำลังเฝ้ารอเหยื่อ
ในที่สุด เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติที่ปลายสุดของตรอก ด้านที่ควันพิษกำลังก่อตัวหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ใต้เงาของอาคารสูงตระหง่าน มีเงาของร่างมนุษย์สองร่างกำลังขยับ พวกเขาไม่ได้ยืนนิ่ง แต่กำลังเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังควบคุมบางสิ่งบางอย่าง
"นั่นไง..." ตะวันกัดฟันอีกครั้ง เขาเห็นปืนฉีดที่ดูแปลกตาอยู่ในมือของคนทั้งสองคน ปลายกระบอกปืนฉีดกำลังพ่นไอระเหยสีขาวขุ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง
"ไอ้พวกนักฆ่าทางเคมี... พวกแกคิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ"
ตะวันตัดสินใจทันที เขาต้องจัดการกับต้นตอของอันตรายนี้เสียก่อน ก่อนที่มันจะสายเกินไป
เขาค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำสุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อลดการสัมผัสกับไอระเหยที่เริ่มลอยขึ้นมาสูงขึ้นเรื่อยๆ อากาศภายในปอดของเขาเริ่มรู้สึกแสบร้อน แม้จะพยายามกลั้นหายใจเท่าที่ทำได้
"ก่อนตาย...อย่างน้อยก็ต้องทำอะไรให้มันคุ้มค่าหน่อย"
เขาเงยหน้ามองเพดานด้านบนของตรอก ซึ่งมีช่องลมขนาดเล็กและท่อระบายน้ำเก่าๆ ทอดตัวอยู่เป็นระยะๆ มันอาจจะเล็กเกินไปสำหรับมนุษย์ที่จะเล็ดลอดผ่านไปได้ แต่สำหรับเขา...
ตะวันเริ่มเคลื่อนไหว เขาใช้ปลายรองเท้าบู๊ตคู่หนา กระทุ้งเข้าไปที่รอยร้าวของผนังอิฐมอญเก่าๆ เขาไม่ใช่แค่คนธรรมดา แต่เขาคือตะวัน ผู้ที่ฝึกฝนร่างกายจนแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ทั่วไป การปีนป่าย การปีนป่ายกำแพงที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ คือหนึ่งในทักษะที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนัก
เขาใช้มือทั้งสองข้างเกาะเกี่ยวกับรอยต่อของอิฐมอญ เล็บมือที่แข็งแกร่งขูดขีดไปกับพื้นผิวหยาบๆ เขาออกแรงดึงตัวเองขึ้นไปทีละน้อย ร่างกายที่บิดโค้งเหมือนอสรพิษ ค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปอย่างช้าๆ
ไอระเหยพิษลอยอ้อยอิ่งอยู่เบื้องล่าง มันเหมือนกำลังเล่นตลกกับเขา พยายามสูดกลืนเขาเข้าไปในความมืดมิด
"หายใจเข้าลึกๆ... หายใจออกช้าๆ..." ตะวันพยายามควบคุมการหายใจของตัวเอง เขาเคยฝึกฝนการกลั้นหายใจภายใต้สภาวะกดดันมาแล้วหลายครั้ง แต่ครั้งนี้มันอันตรายกว่าที่เคย
เมื่อเขาไต่ขึ้นไปได้ถึงระดับหนึ่ง เขาก็หยุดชะงัก หันไปมองคนที่อยู่ด้านล่าง คนทั้งสองร่างยังคงง่วนอยู่กับการพ่นพิษ และยังไม่ทันสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของเขา
ตะวันสังเกตเห็นช่องลมที่เล็กกว่าปกติอยู่ไม่ไกลจากตัวเขามากนัก มันเป็นช่องลมที่เชื่อมต่อไปยังอาคารด้านข้าง
"ถึงเวลาต้องใช้ทักษะนิดหน่อยแล้ว"
เขาออกแรงยึดเกาะกับผนังอย่างมั่นคง แล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวไปยังช่องลมนั้นอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาต้องทำในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันระแวง
การเคลื่อนไหวของเขาอาจจะดูเชื่องช้าในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับคนที่กำลังจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเขาจากเบื้องล่างแล้ว มันคือความผิดพลาดที่ไม่อาจปล่อยผ่านไปได้
"เฮ้ย! นั่นมันอะไรน่ะ!" เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านล่าง
ตะวันรู้ตัวแล้วว่าเขาถูกจับได้ เขาไม่มีเวลาลังเลอีกต่อไป
เขาออกแรงถีบตัวออกจากผนัง พุ่งเข้าหาช่องลมนั้นเหมือนลูกธนูที่ถูกยิงออกไป เขาไม่ได้คิดจะเข้าไปในอาคารด้านข้าง แต่เขาคิดจะใช้ช่องลมนี้เป็นทางผ่าน เพื่อไปยังอีกด้านหนึ่งของตรอก
เมื่อร่างของเขากระแทกเข้ากับช่องลม มันก็เกิดเสียงดังสนั่น อิฐมอญที่ผุกร่อนอยู่แล้วก็ร่วงกราวลงมา
"มันปีนขึ้นมา!"
เสียงปืนดังขึ้นจากด้านล่าง กระสุนพุ่งเจาะผนังอิฐมอญใกล้ๆ กับร่างของตะวัน แต่เขาหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิด
ตะวันใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ ดันตัวเองผ่านช่องลมเล็กๆ นั้นออกไป มันคับแคบมากจนทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก แต่เขาก็ทำสำเร็จ!
เขากระเด็นออกมาจากช่องลม สู่ความว่างเปล่าด้านนอกของอาคาร แต่โชคดีที่อยู่ไม่สูงมากนัก เขาทิ้งตัวลงบนหลังคาของอาคารชั้นล่างที่อยู่ติดกัน
ร่างของเขากระแทกเข้ากับหลังคาที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษอิฐ แต่เขาก็สามารถทรงตัวไว้ได้
"ไม่ยอมให้แกจบชีวิตข้าง่ายๆ หรอก!" ตะวันตะโกนก้อง
จากตำแหน่งใหม่ของเขา เขาสามารถมองเห็นคนที่อยู่ด้านล่างได้ชัดเจนขึ้น คนทั้งสองร่างนั้นกำลังยืนมองขึ้นมาบนผนังด้วยความโกรธจัด
"มันหนีไปแล้ว!"
"ไล่มัน! อย่าให้มันหนีไปได้!"
ตะวันไม่รอช้า เขาลุกขึ้นยืนทันที และเริ่มวิ่งไปบนหลังคาของอาคารหลายชั้นที่เชื่อมต่อกันเป็นทางยาว เขาต้องหาทางกลับลงไปที่พื้น และเผชิญหน้ากับนักฆ่าชุดดำที่กำลังตามล่าเขา
แต่แล้ว ขณะที่เขากำลังจะกระโดดข้ามไปยังหลังคาอีกหลังหนึ่ง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็เกิดขึ้น
จากด้านล่างของตรอกซอยนั้นเอง กลุ่มควันพิษสีขาวขุ่น ไม่ได้ถูกจำกัดอยู่เพียงแค่ในตรอกอีกต่อไป แต่มันกำลังลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ เหนืออาคารต่างๆ ทั่วทั้งย่าน
"บ้าเอ้ย!" ตะวันอุทาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
หมอกพิษไม่ได้ถูกปล่อยออกมาเพื่อจะฆ่าเขาเพียงคนเดียว แต่มันคือการปล่อยสารพิษจำนวนมหาศาล เพื่อทำลายล้างทั้งย่าน!
เขาเห็นผู้คนจำนวนมากเริ่มวิ่งหนีออกมาจากอาคารต่างๆ ด้วยความตื่นตระหนก เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว
"ไม่ใช่แค่ข้า... แต่พวกมันจะฆ่าทุกคน!"
ตะวันรู้ดีว่าเขาไม่สามารถหนีไปได้อีกต่อไป ต่อให้เขาจะรอดจากพิษได้ แต่คนอื่นๆ ในย่านนี้จะรับมือกับมันได้อย่างไร
"พวกแก... ทำเกินไปแล้ว!"
ตะวันหันกลับไปมองยังทิศทางที่ควันพิษกำลังลอยไป เขาเห็นภาพเบื้องหน้าแล้วเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ในขณะเดียวกัน ความโกรธแค้นก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ
เขาจะยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!
เขาไม่รอช้า พุ่งตัวลงจากหลังคาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มุ่งหน้าเพื่อหลบหนีอีกต่อไป แต่เขากำลังมุ่งหน้ากลับไปยังต้นตอของหายนะครั้งนี้
เบื้องล่าง เสียงไซเรนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เสียงหวอรถพยาบาล เสียงรถตำรวจ ประชาชนกำลังแตกตื่นอลหม่าน
ตะวันรู้ว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่าง เพื่อหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ ก่อนที่มันจะสายเกินไป
เขาต้องทลายเงาบาปที่กำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมเมืองหลวงแห่งนี้ให้ได้!
ทลายเงาบาป
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก