ไอเย็นยะเยือกที่เคยโอบล้อมร่างของตะวันพลันสลายไป ราวกับหมอกหนาทึบที่ถูกแสงอาทิตย์ยามเช้าอันอบอุ่นแผดเผาจนเลือนหายไปหมดสิ้น เขาหอบหายใจแรง คล้ายเพิ่งหลุดพ้นจากห้วงนิทราอันหนักอึ้ง สัมผัสเย็นเฉียบที่เคยกัดกินจนแทบแข็งตายเมื่อครู่ บัดนี้เหลือเพียงความรู้สึกหนาวสะท้านที่เกาะกินไปทั่วสรรพางค์กาย กลิ่นโลหะอันรุนแรงจางลงไปบ้าง แต่ยังคงเจือปนกับกลิ่นอับชื้นของคอนกรีตเก่าๆ ที่เป็นฉากหลังให้เขาฟื้นคืนสติ
ดวงตาของตะวันกระพริบปริบๆ ปรับม่านตาให้เข้ากับแสงสลัวที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศเล็กๆ บนเพดาน เขายังคงนอนแผ่อยู่บนพื้นเย็นเฉียบ รู้สึกถึงก้อนกรวดเล็กๆ ที่แทรกตัวอยู่ใต้เสื้อผ้าเนื้อดีนั้น ชวนให้รู้สึกไม่สบายตัว แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนจะสลบไป ความรู้สึกไม่สบายกายนั้นกลับกลายเป็นเรื่องรองทันที
"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน
ภาพสุดท้ายที่ตะวันจำได้คือใบหน้าของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยื่นมือมาสัมผัสใบหน้าของเขา ก่อนที่ความเย็นยะเยือกอันแสนประหลาดจะเข้าครอบงำ จนร่างของเขาชาดิกและสติเลือนหายไป
เขาพยายามขยับตัวอย่างระมัดระวัง สแกนสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว ลิ้นสัมผัสกับฟัน กลิ่นอับชื้นของคราบน้ำที่ค้างอยู่ตามผนังคอนกรีตยิ่งทำให้อาการมึนงงของเขายังคงอยู่ คราบสกปรก ฝุ่นผง และเศษปูนที่ร่วงกราวเป็นดั่งเครื่องเตือนใจว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่ควรจะมาเยือน
"ตะวัน... ตะวัน! แกอยู่ที่ไหน!" เสียงตะโกนเรียกที่คุ้นเคยดังลอดมาจากด้านนอก ทำให้หัวใจของตะวันกระตุกวูบ
"ตะวัน! ตอบฉันที!" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความร้อนรน
"ฉันอยู่นี่!" ตะวันตะโกนกลับไปสุดเสียง แม้ว่าเสียงจะยังแหบพร่าอยู่ก็ตาม "ฉันติดอยู่ที่นี่... ช่วยด้วย!"
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ประตูเหล็กที่ดูเหมือนจะปิดตายเมื่อครู่ กลับเปิดออกด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่น่ารำคาญ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดดำของ "เงา" ที่เขารู้จักดี เขามีใบหน้าคมเข้มฉายแววเป็นห่วง ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วร่างของตะวันอย่างรวดเร็ว
"เป็นอะไรมากไหม" เงาถามพลางย่อตัวลงสำรวจตะวันอย่างละเอียด "ฉันเห็นแกหายไป... แล้วก็ได้ยินเสียงแปลกๆ พอจะตามมาก็เจอห้องนี้ล็อคอยู่"
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" ตะวันพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง "ก่อนที่ฉันจะรู้สึกตัวอีกที ฉันก็รู้สึกหนาวมาก... แล้วก็เห็นใครบางคนในชุดคลุมสีดำ"
เงาขมวดคิ้วแน่น "ชุดคลุมสีดำ? แกแน่ใจนะ?"
"แน่ใจ" ตะวันพยักหน้า "เขาเข้ามา... แล้วก็สัมผัสตัวฉัน แล้วฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย"
"ท่าทางจะเป็นฝีมือของพวก 'นักปรุงยา' อีกแล้ว" เงาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "พวกมันชอบใช้วิธีสกปรกแบบนี้เสมอ"
"นักปรุงยา?" ตะวันทวนคำ "พวกนั้นคือใคร?"
"กลุ่มคนลึกลับที่คอยควบคุมยาพิษและสารเคมีอันตรายในตลาดมืด" เงาอธิบายอย่างรวดเร็ว "พวกมันมีอิทธิพลมากในย่านนี้ แล้วก็ชอบทดลองอะไรแปลกๆ กับคนอื่นเสมอ"
ตะวันพยายามลุกยืน แต่ขาของเขายังอ่อนแรงอยู่มาก เงาจึงรีบเข้าไปประคองเขาไว้
"อย่าเพิ่งฝืน" เงาบอก "ดูเหมือนแกจะโดนอะไรบางอย่างเข้าไป"
"ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายมันอ่อนเพลียไปหมด" ตะวันยอมรับ "เหมือนโดนสูบเอาพลังชีวิตไป"
"เราต้องรีบออกไปจากที่นี่" เงาตัดสินใจ "ที่นี่ไม่ปลอดภัย"
เขากวาดตามองไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว พยายามหาทางออกอื่นนอกเหนือจากประตูที่เขาเข้ามา "ห้องนี้ดูเหมือนจะเป็นห้องกักขังหรือห้องทดลองอะไรสักอย่าง"
"แล้วเราจะออกไปกันยังไง?" ตะวันถาม
"ไม่ต้องห่วง" เงาตอบอย่างมั่นใจ "ฉันมีวิธีเสมอ"
ทันใดนั้น ประตูเหล็กก็เปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นร่างของชายอีกคนหนึ่ง ในชุดคลุมสีดำ แต่คราวนี้เป็นคนละคนกับที่ตะวันเห็นก่อนจะสลบไป ชายคนใหม่มีใบหน้าดุร้าย ดวงตาฉายแววเหี้ยมเกรียม และถือปืนพกในมือ
"แกคิดว่าแกจะหนีไปได้งั้นเหรอ?" ชายคนนั้นพูดเสียงห้าว "ข้าว่าแกยังสนุกกับของขวัญที่ท่านประธานมอบให้ไม่เต็มที่เสียอีก"
"ไอ้สารเลว!" เงาตะโกนพลางผลักตะวันหลบไปด้านหลัง "แกทำอะไรกับตะวัน!"
"เพียงแค่ทดสอบยาตัวใหม่ของข้าเท่านั้นเอง" ชายชุดดำหัวเราะเยาะ "แต่ดูเหมือนมันจะแรงไปหน่อย ข้าต้องขอโทษด้วยที่ทำให้แขกคนสำคัญของท่านประธานต้องเสียเปล่า"
"แกมันบ้าไปแล้ว!" ตะวันพยายามยันตัวเองให้แข็งแรงขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าผู้ชายคนนี้คืออันตราย
"แกยังมีแรงอยู่อีกเหรอ" ชายชุดดำดูประหลาดใจเล็กน้อย "ยาของข้าควรจะทำให้แกอ่อนปวกเปียกไปแล้วสิ"
"อย่าไปสนใจมัน" เงาพูดกับตะวัน "แกถอยไปก่อน ฉันจะจัดการเอง"
"ไม่! เราต้องไปด้วยกัน" ตะวันยืนกราน "ฉันไม่ยอมทิ้งนาย"
เงาหันกลับมามองตะวันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่ก็มีความมุ่งมั่นฉายชัด "เชื่อฉันเถอะ ตะวัน แกต้องไปก่อน"
ก่อนที่ตะวันจะทันได้โต้แย้ง ชายชุดดำก็ยกปืนขึ้นเล็งมาที่พวกเขา
"อย่าคิดว่าจะรอดไปได้ง่ายๆ!"
ทันใดนั้น ร่างของเงาก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายลม เขาพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำอย่างไม่ลังเล เสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง แต่กระสุนพลาดเป้าไปเฉียดศีรษะของตะวันเพียงนิดเดียว
"ระวัง!" ตะวันตะโกน
เงาใช้ความคล่องแคล่วของเขาหลบหลีกกระสุนและเข้าประชิดตัวชายชุดดำได้สำเร็จ เขาใช้มือข้างหนึ่งบิดปืนออกจากมือของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่อีกมือหนึ่งก็ชกเข้าที่ท้องของชายชุดดำอย่างแรง
"อั่ก!" ชายชุดดำร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขากระเด็นถอยหลังไปชนกับผนังคอนกรีต
"ไป!" เงาคว้าแขนของตะวัน "รีบไป!"
พวกเขาวิ่งออกจากห้องกักขังไปตามทางเดินที่มืดมิด เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ ตะวันรู้สึกถึงลมหายใจที่หอบกระชั้นของตัวเอง และสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่เริ่มกลับคืนมาทีละน้อย
"เราจะไปไหนกัน?" ตะวันถามขณะที่วิ่งตามเงาไป
"ไปที่ที่ปลอดภัย" เงาตอบ "แล้วเราจะหาทางจัดการกับไอ้พวกนักปรุงยานี่"
พวกเขาเลี้ยวผ่านมุมตึกหลายครั้ง ในที่สุดก็มาถึงทางเข้าที่ดูเหมือนจะเป็นทางหนีลับแห่งหนึ่ง เงาผลักประตูเหล็กบานใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังแผงเหล็กขึ้นสนิมออกไป
"นี่คือทางออก" เงาบอก "เราจะขึ้นไปที่คลังแสงใต้ดิน"
"คลังแสงใต้ดิน?" ตะวันทวนคำ รู้สึกประหลาดใจ
"ใช่" เงาพยักหน้า "ที่นั่นมีอุปกรณ์และกำลังคนของเราอยู่ เราจะไปขอความช่วยเหลือที่นั่น"
เมื่อพวกเขาขึ้นไปถึงคลังแสงใต้ดิน ตะวันก็ต้องตะลึงกับภาพที่อยู่เบื้องหน้า เบื้องหน้าเขาคือห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์นานาชนิด อาวุธปืน รถถังขนาดเล็ก และอุปกรณ์ทางการทหารอื่นๆ อีกมากมายที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ
"ที่นี่..." ตะวันเอ่ยขึ้นด้วยความทึ่ง
"นี่คือฐานลับของเรา" เงาอธิบาย "เรากำลังเตรียมการบางอย่างเพื่อเปิดโปงความลับของพวก 'เงาบาป'"
"เงาบาป?" ตะวันถาม
"องค์กรลับที่อยู่เบื้องหลังทุกสิ่งทุกอย่าง" เงาตอบ ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว "พวกเขาคือผู้ที่สร้างความเดือดร้อนให้กับเมืองนี้มานาน และถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องหยุดพวกเขา"
"แล้วฉันจะช่วยอะไรได้บ้าง?" ตะวันถามอย่างกระตือรือร้น เขาเริ่มรู้สึกถึงพลังที่กลับคืนมา และความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้
"ตอนนี้แกต้องพักผ่อนก่อน" เงาบอก "แต่หลังจากนี้... เรามีงานใหญ่ที่ต้องทำ"
เงาพาตะวันไปยังห้องพักที่จัดเตรียมไว้ให้ เขาเล่าถึงแผนการของพวกเขาที่จะเจาะเข้าไปในใจกลางขององค์กรเงาบาป และเปิดโปงความชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่
"เรามีข้อมูลบางอย่างที่บ่งชี้ว่า 'ท่านประธาน' ของพวกเงาบาปกำลังจะจัดการประชุมลับในอีกไม่กี่วันข้างหน้า" เงากล่าว "ถ้าเราสามารถเข้าไปขัดขวางการประชุมนั้นได้ เราอาจจะได้ข้อมูลสำคัญที่จะทำให้เราสามารถโค่นล้มพวกเขาได้ทั้งหมด"
"แล้วเราจะเข้าไปได้ยังไง?" ตะวันถาม
"นั่นแหละคือปัญหา" เงาถอนหายใจ "สถานที่จัดการประชุมนั้นถูกปิดล้อมอย่างแน่นหนา และเต็มไปด้วยผู้คุ้มกันที่เก่งกาจ"
"แต่เราต้องทำ" ตะวันพูดเสียงหนักแน่น "เราต้องหยุดยั้งความชั่วร้ายนี้ให้ได้"
เงายิ้มมุมปาก "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการได้ยิน"
"แต่ก่อนอื่น" เงากล่าวพลางยื่นขวดน้ำให้ตะวัน "แกต้องฟื้นฟูร่างกายเสียก่อน การต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง และเราต้องการให้แกพร้อมที่สุด"
ตะวันรับขวดน้ำมาดื่ม เขาจิบน้ำเย็นๆ เข้าไป รู้สึกได้ถึงพลังที่ค่อยๆ ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย
"แล้ว... ไอ้พวกนักปรุงยานั่นล่ะ" ตะวันถาม
"พวกนั้นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ของเรา" เงาตอบ "เรามีทีมที่คอยจัดการอยู่แล้ว แต่ไอ้พวกเงาบาป... พวกนั้นคือศัตรูที่แท้จริง"
ตะวันมองไปรอบๆ คลังแสงใต้ดินแห่งนี้ เขารู้สึกได้ถึงความมุ่งมั่นและพลังของทุกคนที่อยู่ที่นี่
"ฉันพร้อมแล้ว" ตะวันกล่าว "บอกฉันมาว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง"
เงายิ้มให้ตะวันอย่างอบอุ่น "ดีมาก... คืนนี้เราจะเริ่มวางแผนขั้นสุดท้ายกัน"
ตะวันพยักหน้ารับ เขามองออกไปนอกหน้าต่างเล็กๆ ของห้องพัก เห็นเพียงความมืดมิดของค่ำคืน แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้เพื่อความยุติธรรม
ขณะที่เขาพยายามจะผล็อยหลับไป ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเขา... ใบหน้าของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำที่สัมผัสตัวเขา... แล้วเขาก็นึกถึงคำพูดของเงาที่บอกว่าเขาอาจจะโดน "ยา" บางอย่างเข้าไป
"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่..." ตะวันครุ่นคิด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงโดนโจมตี แล้วทำไมถึงมีใครบางคนพยายามช่วยเขาออกมา...
และภายใต้ความมืดมิดของเมืองหลวงที่ซุกซ่อนความลับอันดำมืด "เงาบาป" กำลังวางแผนขั้นสุดท้ายของพวกเขา ตะวันรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งต่อไปจะดุเดือดและอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ และเขาจะต้องเตรียมตัวให้พร้อม... เพื่อทลายเงาบาปแห่งนี้ให้ได้
...เขาจะทำสำเร็จหรือไม่? และ "ท่านประธาน" ของพวกเงาบาปคือใครกันแน่? คำตอบทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผยในเร็วๆ นี้
ทลายเงาบาป
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก