ตอนที่ 17 — ปริศนาในเงามืด

กลิ่นอับชื้นของคอนกรีตผสมปูนที่ถูกทิ้งร้างมานาน สลับกับกลิ่นสนิมของเหล็กที่เริ่มผุกร่อน ลอยปะปนอยู่ในอากาศ กลิ่นไอเย็นเยือกที่เคยห่อหุ้มร่างของตะวันเมื่อครู่ ค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหนาวเหน็บที่ยังคงเกาะกินไปถึงไขกระดูก เขาพยายามขยับกาย ‌ทว่าข้อต่อทุกส่วนราวกับถูกแช่แข็งไว้ชั่วขณะ

“นี่มัน…ที่ไหนกัน?” เสียงของตะวันแหบพร่า เขาพยายามเพ่งมองไปรอบกาย แสงสลัวๆ ที่ลอดเข้ามาจากช่องว่างเล็กๆ เบื้องบน ทำให้เห็นเพียงภาพรางๆ ของผนังคอนกรีตเปลือยเปล่า ​ที่มีรอยร้าวปรากฏอยู่ประปราย

เขารู้สึกถึงพื้นผิวที่เย็นเฉียบและแข็งกระด้างใต้ฝ่ามือ นี่ไม่ใช่ห้องที่คุ้นเคย ไม่ใช่โกดังที่เขาเคยใช้เป็นที่ซ่อนตัว ไม่ใช่ตรอกซอยที่เขาคุ้นเคย มันเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

ความทรงจำสุดท้ายก่อนจะตกอยู่ในห้วงความเย็นเยือกนั้น คือภาพของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่จู่โจมเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว พวกเขาเคลื่อนไหวว่องไว ราวกับเงาที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ‍และมีอาวุธบางอย่างที่ปลดปล่อยความเย็นประหลาดออกมา

“พวกเขาจับตัวฉันมา?” ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัวของตะวัน เขาขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้ข้อต่อเริ่มคลายออก เขาค่อยๆ ยันตัวขึ้นยืนอย่างยากลำบาก

เมื่อยืนได้มั่นคงแล้ว ตะวันจึงเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างละเอียด เขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องทรงสี่เหลี่ยมแคบๆ ‌แห่งหนึ่งที่มืดสลัวมาก ผนังคอนกรีตแข็งแกร่ง ไร้ซึ่งหน้าต่าง มีเพียงประตูเหล็กหนาทึบตั้งอยู่เบื้องหน้า

“บ้าจริง…” เขาพึมพำ พลางเดินเข้าไปสำรวจประตูเหล็กบานนั้น มันถูกล็อกอย่างแน่นหนา ไม่มีลูกบิด ‍ไม่มีร่องรอยของกุญแจ มีเพียงแผ่นโลหะเรียบๆ ที่บ่งบอกว่ามันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกักขัง

ตะวันลองใช้ไหล่กระแทกประตูเบาๆ เสียงดัง “โครม” สะท้อนกลับมาอย่างน่ากลัว แต่ประตูไม่ขยับแม้แต่น้อย เขาไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนอะไรง่ายๆ ​โดยเฉพาะเมื่อชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย

“ถ้าออกมาไม่ได้ ก็ต้องหาทางอื่น” เขาบอกตัวเอง พลางเดินสำรวจผนังห้องอีกครั้ง เขาเริ่มเคาะผนังเบาๆ เพื่อฟังเสียง และสังเกตหาร่องรอยที่ผิดปกติ

ผนังทุกด้านดูเหมือนจะแข็งแกร่งราวกับหินผา ไม่มีช่องว่าง ​ไม่มีรอยต่อที่พอจะงัดแงะได้เลย ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มคืบคลานเข้ามา

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมห้อง มันเป็นรอยขูดขีดเล็กๆ บนพื้นคอนกรีต ดูไม่เหมือนรอยที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

ตะวันก้มลงไปดูอย่างละเอียด มันเป็นรอยที่เกิดจากการลากบางสิ่งบางอย่างอย่างหนักหน่วง เขาลองใช้นิ้วไล้ไปตามรอยนั้น ​มันลึกพอที่จะมองเห็นได้

“นี่มัน…รอยอะไร?” เขาพึมพำ เขาเริ่มขยับตัวไปตามทิศทางของรอยนั้น มันลากไปตามพื้น ไปจนถึงผนังอีกด้านหนึ่ง

เมื่อมาถึงผนัง ตะวันก็พบว่ารอยนั้นหายไป เขาถอนหายใจอย่างผิดหวัง แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ

ที่ผนังตรงนั้น มีแผ่นคอนกรีตที่ดูเหมือนจะถูกติดตั้งเข้ามาใหม่ รอยต่อระหว่างแผ่นคอนกรีตดูเรียบเนียนผิดปกติ ราวกับถูกเชื่อมต่อด้วยวัสดุบางอย่างที่มองไม่เห็น

“นี่มัน…ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของผนังเดิม” ตะวันคิด เขาพยายามใช้เล็บขูดบริเวณรอยต่อ แต่ก็ไม่สามารถทำให้มันแยกออกจากกันได้

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนจะหมดสติไป ความเย็นเยือกที่กัดกินถึงกระดูก กลิ่นโลหะเย็นฉับพลัน…

“หรือว่า…พวกมันใช้เทคโนโลยีบางอย่าง?” ความคิดนั้นทำให้เขาขนลุก เขาเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับองค์กรลับที่ใช้เทคโนโลยีล้ำสมัยในการปฏิบัติการต่างๆ และดูเหมือนว่าเขาจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องเหล่านั้นเสียแล้ว

ตะวันมองไปรอบห้องอีกครั้ง เขาต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้ ก่อนที่เวลาจะหมดลง

เขาเริ่มพิจารณาประตูเหล็กบานนั้นอีกครั้ง แทนที่จะพยายามพังมัน เขาเริ่มมองหาสิ่งผิดปกติอื่น

เขาเห็นช่องเล็กๆ บริเวณขอบประตูด้านบน ซึ่งน่าจะเป็นช่องสำหรับสอดอาหารเข้ามา

“ถ้าสอดอาหารได้ ก็แสดงว่ามีทางเชื่อมต่อไปยังอีกด้านหนึ่ง” เขาคิด เขาพยายามใช้ปลายนิ้วแหย่เข้าไปในช่องนั้น แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า

เขาเริ่มสำรวจร่างกายตัวเอง เขายังคงสวมเสื้อผ้าชุดเดิม แต่โทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์ต่างๆ ที่พกติดตัวหายไปหมดแล้ว

“พวกมันเอาทุกอย่างไปแล้ว” ตะวันรู้สึกหงุดหงิด เขากระชับหมัดแน่น

เขาเดินกลับไปที่ผนังที่มีแผ่นคอนกรีตผิดปกติอีกครั้ง เขาใช้มือทั้งสองข้างกดลงไปที่แผ่นคอนกรีตนั้นอย่างแรง พยายามหาว่ามันสามารถขยับได้หรือไม่

ไม่มีการตอบสนองใดๆ

ตะวันเริ่มสำรวจสิ่งของรอบๆ ตัว เขาพบว่าบนพื้นมีฝุ่นหนาปกคลุมอยู่ แต่ก็ไม่มีสิ่งของใดๆ ที่พอจะใช้เป็นเครื่องมือได้เลย

“หรือว่า…นี่คือคุก?” เขาถามตัวเอง

เขาเดินไปที่มุมห้องอีกด้านหนึ่ง และสังเกตเห็นรอยสกปรกบนผนัง ราวกับมีใครบางคนเคยพยายามปีนขึ้นไป

ตะวันมองขึ้นไปบนเพดาน ช่องแสงเล็กๆ ที่เขาเห็นตอนแรกนั้นอยู่ห่างจากพื้นค่อนข้างสูง และดูเหมือนจะถูกปิดด้วยตะแกรงเหล็กที่แข็งแรง

“คงปีนออกไปทางนั้นไม่ได้ง่ายๆ” เขาถอนหายใจ

เขากลับมาที่ประตูอีกครั้ง พยายามมองผ่านช่องเล็กๆ ที่คาดว่าจะเป็นช่องสำหรับสอดอาหารอีกครั้ง

“มีใครอยู่ข้างนอกไหม?” เขาตะโกนถาม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

ความเงียบที่น่าอึดอัดกลับคืนมาอีกครั้ง ตะวันเริ่มรู้สึกถึงความหิวที่เริ่มเข้ามาเยือน

“ต้องมีทาง…” เขาบอกตัวเอง เขาเริ่มสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บนผนังอีกครั้ง

เขาสังเกตเห็นรอยสีบางๆ ที่ผนังด้านหนึ่ง ราวกับสีถูกขูดออกไปเป็นทาง

“รอยอะไรอีก?” เขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เขาเห็นว่ารอยสีนี้คล้ายกับรอยขูดบนพื้น แต่สีจางกว่ามาก

ตะวันเริ่มใช้ปลายนิ้วลากตามรอยนั้น มันลากเป็นเส้นตรงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปสุดที่มุมห้อง

“เหมือนมีใครพยายามจะแกะอะไรบางอย่างออกไป” เขาคิด

เขาเริ่มตรวจสอบผนังบริเวณนั้นอย่างละเอียด เขาใช้เล็บกดดูตามรอยเส้นต่างๆ ที่ปรากฏอยู่

ทันใดนั้น นิ้วของเขาก็ไปสัมผัสกับส่วนที่นูนออกมาเล็กน้อย มันเป็นชิ้นส่วนโลหะเล็กๆ ที่ฝังเข้าไปในคอนกรีต

“เจอแล้ว!” เขาอุทาน

ตะวันพยายามใช้นิ้วดึงชิ้นส่วนโลหะนั้น แต่ก็ไม่สามารถดึงออกมาได้ มันฝังแน่นจนเกินไป

เขาเงยหน้ามองเพดานอีกครั้ง และสังเกตเห็นรอยที่คล้ายกันอยู่บนผนังด้านตรงข้าม

“นี่มัน…อะไรกันแน่?” เขาเริ่มสับสน

เขาเดินไปที่ผนังอีกด้านหนึ่ง และพบว่ามีรอยลักษณะเดียวกันนี้ปรากฏอยู่เช่นกัน มันดูเหมือนจะเป็นรูปแบบบางอย่าง

ตะวันพยายามจำรูปแบบของรอยต่างๆ ที่เขาเห็น เขาเริ่มเรียงลำดับมันในหัว

“ผนังด้านนี้มีรอยขูดเป็นทางยาว…ผนังด้านตรงข้ามมีชิ้นส่วนโลหะ…และตรงนี้…”

เขาเดินกลับไปที่ผนังที่มีแผ่นคอนกรีตผิดปกติอีกครั้ง เขาใช้มือสัมผัสไปที่รอยต่อของแผ่นคอนกรีตนั้น

“ถ้าตรงนี้คือแผ่นที่ถูกปิดทับเข้ามาใหม่…แล้วอะไรอยู่เบื้องหลังมัน?”

เขาลองใช้หัวแม่มือดันเข้าไปที่รอยต่อเล็กๆ บริเวณมุมของแผ่นคอนกรีตนั้น

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ยุบตัวลงไป

“อะไรกัน?” เขาตกใจ

เขาดันเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้แรงขึ้น

“คลิก!”

เสียงกลไกเล็กๆ ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

ตะวันผงะถอยหลัง เขาเพ่งมองไปที่แผ่นคอนกรีตนั้นอย่างระแวง

เขายื่นมือออกไปอย่างช้าๆ และลองกดลงไปที่แผ่นคอนกรีตนั้นอีกครั้ง

คราวนี้ แผ่นคอนกรีตนั้นค่อยๆ เลื่อนเข้าไปด้านใน เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

มันเป็นช่องที่แคบพอที่จะให้ตะวันสอดแขนเข้าไปได้

“ไม่น่าเชื่อ…” เขาพึมพำ

เขาค่อยๆ ยื่นแขนเข้าไปในช่องนั้น สัมผัสของเขาพบกับความว่างเปล่า

เขาพยายามเอื้อมลึกเข้าไปอีก จนกระทั่งนิ้วของเขาสัมผัสกับบางสิ่งบางอย่าง

มันเป็นเหมือนปุ่มกด

ตะวันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่าการกดปุ่มนี้จะนำไปสู่อะไร

แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

เขาตัดสินใจกดปุ่มนั้น

ทันใดนั้น เสียงดัง “ครืด…” ก็ดังขึ้นจากบริเวณประตูเหล็ก

ประตูเหล็กบานนั้นค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดที่อยู่เบื้องหน้า

ตะวันยืนนิ่ง มองไปยังประตูที่เปิดออกอย่างไม่เชื่อสายตา

เขาไม่รู้ว่าอะไรกำลังรอเขาอยู่เบื้องหน้า

มันอาจจะเป็นกับดักที่ร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม

หรืออาจจะเป็นทางออก…

เขาตัดสินใจก้าวเท้าออกไปอย่างระมัดระวัง

ความมืดมิดโอบล้อมเขาเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความมืดที่ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บ

มันเป็นความมืดที่เต็มไปด้วยปริศนา

ตะวันก้าวเข้าไปในความมืดนั้น พร้อมกับความไม่แน่นอนที่ถาโถมเข้ามา

เขาไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาเขาไปพบกับอะไร…

และใคร…กำลังเฝ้ารอเขาอยู่…

ในเงามืดที่มองไม่เห็น…