ไอเย็นยะเยือกที่เคยเกาะกุมร่างของตะวันเมื่อครู่พลันสลายไปอย่างสิ้นเชิง ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหนาวสั่นที่ยังคงเกาะกุมกระดูก แต่ก็เริ่มจางลงตามลำดับ ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจากแรงกดมหาศาลที่คอยทับถมมา หายไปแล้วเช่นกัน ร่างกายของเขากลับคืนสู่สภาวะปกติ ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงภาพมายาที่วาดขึ้นจากความหวาดผวาของจิตใจที่อ่อนล้า
แต่กลิ่นอับชื้นของคอนกรีตผสมปูนที่ถูกทิ้งร้างมานาน สลับกับกลิ่นสนิมของเหล็กที่เริ่มผุกร่อน ลอยปะปนอยู่ในอากาศ ยังคงชัดเจน ตะวันลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือความมืดสลัวของตรอกแคบๆ แห่งหนึ่ง แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนเก่าๆ ที่ติดอยู่ห่างๆ สาดเงาทอดยาวจนบิดเบี้ยวไปตามผนังอิฐที่ผุพัง ทิ้งไว้เพียงช่องว่างอันมืดมิดที่ซ่อนเร้นสิ่งมีชีวิตที่อาจจะอันตราย
“บ้าเอ้ย… ที่นี่มันที่ไหนกันแน่” ตะวันพึมพำกับตัวเอง พลางประคองร่างที่ยังคงรู้สึกปวดเมื่อยจากการต่อสู้เมื่อครู่ เขาสำรวจรอบกายอย่างระแวดระวัง ทุกประสาทสัมผัสตื่นตัวเต็มที่ เสียงลมหายใจของเขาดังขึ้นในความเงียบอันวังเวง
ความทรงจำสุดท้ายก่อนจะมาถึงที่นี่คือภาพของห้องทดลองลับใต้ดิน กลิ่นสารเคมีรุนแรง กลิ่นเลือดจางๆ ที่ยังคงติดจมูก และเสียงตะโกนกึกก้องของพวกเงา เขาจำได้ว่าเขาพลาดท่า ถูกจับกุม และถูกลากมายังที่นี่… ที่ที่เขาไม่เคยรู้จัก
“ตะวัน!” เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นมาเรียกชื่อเขา ทำให้ตะวันสะดุ้ง เขาหันไปมองตามเสียง เห็นร่างของ “นิล” หญิงสาวผู้มีพรสวรรค์ในการปลอมตัวและลอบเร้น กำลังชะโงกหน้าออกมาจากมุมมืดของตรอก
“นิล! เธอมาได้ยังไง!” ตะวันรีบก้าวเข้าไปหานิลด้วยความโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
“เรื่องมันยาวค่ะพี่ตะวัน แต่ที่แน่ๆ คือพี่ปลอดภัยแล้ว” นิลตอบพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง “พวกมันพาพี่มาที่นี่ ทิ้งพี่ไว้แล้วก็ไป พวกนั้นคงคิดว่าพี่จะไม่รอด”
“แล้วพวกนั้นมันคือใคร? ทำไมพวกมันถึงมีเทคโนโลยีแบบนั้น?” ตะวันถามด้วยความสงสัยระคนเคืองใจ
“นั่นแหละค่ะที่เราต้องหาคำตอบ” นิลกล่าว “แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือเราต้องออกจากที่นี่ไปก่อน ที่นี่มันอันตรายเกินไป”
ตะวันพยักหน้าเห็นด้วย แม้จะรู้สึกว่าร่างกายยังไม่พร้อมเต็มที่ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น เขามองไปรอบๆ อีกครั้ง ตรอกซอยนี้ดูเหมือนจะทอดลึกลงไปอีก มีทางแยกเล็กๆ ที่นำไปสู่ความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม
“ไปทางไหนดี?” ตะวันถาม
“ทางนี้ค่ะ” นิลชี้ไปทางปากตรอกที่สว่างกว่าเล็กน้อย “มีคนของหน่วยเราเฝ้าดูอยู่ พวกเขาจะช่วยนำทางเรา”
ทั้งสองเดินออกมาจากตรอกมืดๆ สู่ถนนที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนยามค่ำคืน แสงสีจากป้ายโฆษณาเหนือหัวสาดส่องลงมา ทำให้มองเห็นใบหน้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว ย่านธุรกิจยามค่ำคืนแห่งนี้มีชีวิตชีวา แต่สำหรับตะวันและนิล มันคือสมรภูมิที่ซ่อนเร้นอันตราย
“พวกมันคือกลุ่ม ‘เงาบาป’ ใช่ไหม?” ตะวันถาม ขณะที่ทั้งสองเดินแทรกตัวไปตามฝูงชน
“ใช่ค่ะ” นิลตอบเสียงเบา “พวกเขาเป็นองค์กรลับที่ทรงอิทธิพลมานานแล้ว มีเครือข่ายกว้างขวาง และมักจะเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังฉาก พวกเขามีเป้าหมายที่จะสร้างความวุ่นวายและครอบครองอำนาจ”
“แล้วเทคโนโลยีที่เห็นเมื่อครู่ล่ะ? มันไม่ใช่ของธรรมดาแน่”
“นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดค่ะพี่ตะวัน พวกเขามีเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยมาก บางทีอาจจะมาจากแหล่งที่คาดไม่ถึง” นิลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความกังวล
เมื่อเดินมาถึงจุดนัดพบ ตะวันเห็นรถยนต์สีดำสนิทคันหนึ่งจอดรออยู่ ด้านในมีชายร่างใหญ่ใบหน้าเคร่งขรึม นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ชายคนนั้นพยักหน้าให้ตะวันและนิลก่อนที่ทั้งสองจะเปิดประตูเข้าไปนั่ง
“ยินดีด้วยที่ปลอดภัยครับ” ชายคนขับกล่าว “ผม ‘ผา’ เป็นหน่วยสนับสนุนของคุณตะวัน”
“ขอบคุณครับผา” ตะวันกล่าว “เราต้องรีบไปที่ฐาน มีเรื่องสำคัญที่ต้องรายงาน”
รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากที่จอดอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยกว่า ตลอดทาง ตะวันพยายามรวบรวมสติและข้อมูลที่เขาพอจะจำได้จากห้องทดลองนั้น
“ผา” ตะวันเอ่ยขึ้น “คุณพอจะรู้ไหมว่า ‘เงาบาป’ มีฐานปฏิบัติการอยู่ที่ไหนบ้าง?”
ผาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เท่าที่หน่วยข่าวกรองเราทราบ พวกเขามีฐานย่อยกระจายอยู่ทั่วไปในเมืองหลวง แต่ที่ใหญ่ที่สุดและอันตรายที่สุด คือคลังแสงใต้ดินที่ซ่อนอยู่ในย่านอุตสาหกรรมเก่า”
“คลังแสงใต้ดิน?” ตะวันทวนคำ “มีรายละเอียดเพิ่มเติมไหม?”
“มีครับ” ผาตอบ “ข้อมูลที่เราได้มาคือมันมีมานานแล้ว และถูกใช้เป็นที่เก็บอาวุธ รวมถึงอุปกรณ์ทดลองที่พวกเขาพัฒนาขึ้น ซึ่งน่าจะเป็นต้นเหตุของพลังที่พี่ตะวันเจอเมื่อครู่”
ตะวันนิ่งคิด เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เทคโนโลยีของ ‘เงาบาป’ นั้นน่ากลัวเกินกว่าที่เขาจะประเมินได้
“เราต้องไปที่นั่น” ตะวันตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว
“พี่ตะวันแน่ใจนะครับ?” นิลถามด้วยความเป็นห่วง “พี่เพิ่งจะหนีออกมานะครับ”
“ผมหนีออกมาเพื่อให้ได้ข้อมูลมา ไม่ใช่เพื่อซ่อนตัว” ตะวันกล่าวเสียงหนักแน่น “ถ้าเราไม่หยุดยั้งพวกเขาที่แหล่งกำเนิด ปัญหาจะบานปลายไปมากกว่านี้”
ผาหันมามองตะวันผ่านกระจกมองหลัง “ผมเข้าใจครับ” เขากล่าว “แต่การบุกเข้าไปในคลังแสงของ ‘เงาบาป’ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ที่นั่นมีระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่น และมีนักรบฝีมือดีคอยคุ้มกันอยู่”
“ผมรู้” ตะวันกล่าว “แต่นั่นคือภารกิจของเรา”
ขณะที่รถยนต์ยังคงวิ่งไปตามถนนที่มืดมิด ตะวันก็เริ่มนึกถึงใบหน้าของ “อัคคี” ชายหนุ่มที่เขาเผชิญหน้าด้วยในห้องทดลองนั้น ใบหน้าของอัคคีเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและเย็นชา การเผชิญหน้ากับอัคคีครั้งต่อไป คงจะยากลำบากกว่าเดิมมาก
“เรามีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับตัว ‘อัคคี’ บ้างไหม?” ตะวันถามผา
ผาขมวดคิ้ว “อัคคี… เขาเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญของ ‘เงาบาป’ เป็นผู้บัญชาการระดับสูง มีประวัติไม่ชัดเจน แต่เชื่อกันว่าเขาเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังการพัฒนาเทคโนโลยีที่พวกเรากำลังเผชิญอยู่”
“แล้วเขามีจุดอ่อนอะไรไหม?”
“เท่าที่ทราบ ยังไม่มีข้อมูลที่แน่ชัดครับ” ผาตอบ “เขาเป็นคนที่มีความสามารถสูงมาก และค่อนข้างระมัดระวังตัว”
ตะวันถอนหายใจ พลังที่อัคคีใช้เมื่อครู่ มันไม่ใช่พลังที่มนุษย์ทั่วไปจะทำได้ มันเกินกว่าขอบเขตของวิทยาศาสตร์ที่เขารู้จัก
“เราจะต้องหาทางหยุดเขาให้ได้” ตะวันพึมพำกับตัวเอง
รถยนต์เลี้ยวเข้าสู่ตรอกซอยที่แคบลงเรื่อยๆ บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนจากความสว่างไสวของย่านธุรกิจ เป็นความมืดมิดและเงียบสงบกว่าเดิม ตรอกซอยเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นย่านอุตสาหกรรมเก่า ที่ถูกทิ้งร้างมานาน มีโรงงานและโกดังเก่าๆ ตั้งเรียงรายอยู่สองข้างทาง
“เราใกล้ถึงแล้วครับ” ผาบอก “เป้าหมายของเราอยู่ลึกเข้าไปในย่านนี้”
ตะวันมองออกไปนอกหน้าต่าง สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นสนิมเหล็ก กลิ่นน้ำมันเครื่องที่เจือจาง และกลิ่นอับชื้นของคอนกรีตที่ถูกทิ้งร้างมานาน ลอยมาแตะจมูก ราวกับว่ากำลังจะก้าวเข้าไปในโลกอีกใบหนึ่ง
“พร้อมไหม?” ผาถาม
ตะวันพยักหน้า “พร้อมเสมอ”
นิลที่นั่งอยู่ข้างๆ จับมือของตะวันไว้แน่น “เราจะผ่านมันไปด้วยกันค่ะพี่ตะวัน”
ตะวันบีบมือของนิลกลับเบาๆ “แน่นอน”
รถยนต์จอดสนิทหน้าประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ดูเก่าแก่ แต่แข็งแรงผิดปกติ ผาดับเครื่องยนต์ แล้วทั้งสามก็ลงจากรถ
“นี่คือทางเข้าคลังแสงใต้ดินของ ‘เงาบาป’” ผากล่าว “มันถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน มีระบบรักษาความปลอดภัยหลายชั้น”
ตะวันมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง แม้จะอยู่ในความมืดสลัวของยามค่ำคืน เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่รอบตัว
“เราจะเข้าไปยังไง?” ตะวันถาม
“ผมมีเครื่องมือพิเศษที่จะช่วยให้เราผ่านระบบรักษาความปลอดภัยบางส่วนไปได้” ผากล่าว “แต่หลังจากนั้น เราจะต้องอาศัยความสามารถของพวกคุณแล้ว”
ตะวันพยักหน้า เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้น
“เอาล่ะ” ผาหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า “เราจะเริ่มจากตรงนี้”
ผาเริ่มทำงานกับประตูเหล็กเหล่านั้นอย่างเงียบเชียบ ตะวันและนิลยืนคอยอย่างระมัดระวัง ทุกเสียงเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้น ฟังดูดังราวกับเสียงปืนในความเงียบสงัด
ทันใดนั้น แสงไฟสว่างวาบก็สาดส่องลงมาที่พวกเขาทั้งสาม!
“หยุดอยู่ตรงนั้น!” เสียงตะโกนกึกก้องดังขึ้นมาจากเงาของอาคารที่อยู่ตรงข้าม
ตะวัน นิล และผา หันไปมองตามเสียงอย่างรวดเร็ว ร่างของชายชุดดำหลายสิบคน ปรากฏตัวออกมาจากความมืด พร้อมอาวุธครบมือ
“แย่แล้ว!” ผาอุทาน
“เตรียมตัว!” ตะวันตะโกน
วินาทีนั้นเอง ฝ่าดงหนามบาปก็เปิดออกอย่างสมบูรณ์แบบ และพวกเขาก็ตกอยู่ในวงล้อมของศัตรู!
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ทลายเงาบาป
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก