เสียงโลหะบิดเบี้ยวราวกับสัตว์ร้ายกำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของตะวัน แม้ว่าแรงกดมหาศาลที่เคยบดขยี้ร่างของเขาจะเริ่มคลายลงไปบ้างแล้ว แต่ความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บยังคงแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย กระดูกข้อเท้าที่เคยหักอย่างน่าสยดสยอง บัดนี้กำลังประสานกันอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ จนเหลือเพียงความรู้สึกแสบร้อนราวกับถูกไฟลวก
"นี่มันอะไรกันแน่..." ตะวันพึมพำเสียงแหบพร่า ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังโครงเหล็กที่กำลังบิดเบี้ยวรอบตัวเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นี่ไม่ใช่แค่การถล่มของโครงสร้างธรรมดา แต่เหมือนมีพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น กำลังปลดปล่อยความรุนแรงอันคาดไม่ถึงออกมา
เขาพยายามขยับตัว แต่ร่างกายยังคงอ่อนแรงราวกับถูกสูบฉีดพลังงานออกไปจนหมดสิ้น เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนผ้าที่สวมใส่แนบสนิทไปกับผิวหนัง เขาเหลือบมองไปรอบๆ ที่เคยเป็นเพียงคลังแสงใต้ดินที่เต็มไปด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์ กลับกลายสภาพเป็นเหมือนกรงเหล็กขนาดมหึมาที่กำลังบีบรัดเข้ามาเรื่อยๆ แสงไฟสลัวที่เคยส่องสว่าง บัดนี้ก็หรี่ลงจนแทบมองไม่เห็น ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึมครึมและน่าหวาดหวั่น
"ตะวัน! นายเป็นอะไรหรือเปล่า!" เสียงของฟ้าใสดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่รีบร้อน เธอวิ่งเข้ามาหาตะวันอย่างเป็นห่วง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกังวล
"ฟ้าใส... ฉันไม่เป็นไร... แค่... เจ็บนิดหน่อย" ตะวันพยายามโกหก แต่สภาพของเขาคงไม่มีอะไรปิดบังได้ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ และดวงตาที่ฉายแววเจ็บปวด
"นิดหน่อยบ้านนายสิ! ข้อเท้า... มัน..." ฟ้าใสอ้าปากค้างเมื่อเห็นสภาพข้อเท้าของตะวันที่บิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว
"ไม่ต้องห่วง... มันกำลังดีขึ้น" ตะวันพูด พยายามข่มความเจ็บปวดเอาไว้ เขาต้องมีสติ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สิ่งเดียวที่เขารู้คือ สถานการณ์ตอนนี้อันตรายกว่าที่คิด
ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของคลังแสง "ดูเหมือนว่าพลังงานที่ใช้ในการทดลองจะเริ่มเสถียรแล้วสินะ"
ตะวันและฟ้าใสหันไปมองตามเสียงนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มปรากฏกายออกมาจากเงา ใบหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นชาทอดมองมายังพวกเขา
"คุณชาติชาย!" ฟ้าใสอุทานด้วยความตกใจ
"ไม่น่าเชื่อ... คุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้!" ตะวันกัดฟันพูด มองชาติชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ชาติชายยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "เบื้องหลัง? ฉันก็แค่ผู้สังเกตการณ์คนหนึ่งเท่านั้นแหละตะวัน สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านาย คือผลลัพธ์ของการวิจัยที่ยาวนานขององค์กรเรา"
"การทดลองอะไร? คุณกำลังทำอะไรกับผู้คน!" ฟ้าใสถามเสียงดัง
"ผู้คน? เธอคิดว่านี่คือการทดลองกับมนุษย์งั้นเหรอ? ไม่เลย... นี่คือการปลดปล่อยศักยภาพที่แท้จริงของมนุษย์ต่างหาก ศักยภาพที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ขีดจำกัดทางชีววิทยา" ชาติชายพูด สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่โครงเหล็กที่ยังคงบิดเบี้ยวอย่างไม่หยุดหย่อน
"คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่!" ตะวันถาม เขาเริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้
"ตะวัน... นายเองก็เป็นส่วนหนึ่งของการทดลองนี้เช่นกัน" ชาติชายพูด ประโยคนี้ทำเอาตะวันถึงกับตะลึง
"ผม? ผมไม่เคย..."
"ความสามารถของนาย... ความสามารถในการฟื้นฟูร่างกายอย่างรวดเร็ว... ความแข็งแกร่งที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป... ทั้งหมดนี้ไม่ใช่พรสวรรค์โดยธรรมชาติหรอกนะ" ชาติชายหัวเราะเบาๆ "มันคือผลจากการถูกฉีดสารกระตุ้นบางอย่างเข้าไปในร่างกายของนายตั้งแต่ยังเด็ก"
ความทรงจำบางส่วนที่เลือนรางผุดขึ้นมาในหัวของตะวัน ภาพของโรงพยาบาลที่ดูแปลกตา และใบหน้าของคนที่เขาจำไม่ได้กำลังฉีดอะไรบางอย่างเข้าไปในตัวเขา
"เป็นไปไม่ได้! ผมจำอะไรไม่ได้เลย!" ตะวันปฏิเสธ
"แน่นอน... เพราะทุกอย่างถูกลบออกไปจากความทรงจำของนาย" ชาติชายตอบ "องค์กรเราได้เฝ้าติดตามนายมาตลอด และรอคอยเวลาที่เหมาะสมในการปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของนายออกมา"
"แล้วพลังที่ว่านี่มันคืออะไรกันแน่!" ตะวันถามอย่างเดือดดาล
"มันคือการควบคุมพลังงาน... พลังงานบริสุทธิ์ที่สามารถบิดเบือนสสารได้" ชาติชายชี้ไปที่โครงเหล็กที่กำลังถูกบิดเบือน "สิ่งที่นายสัมผัสเมื่อครู่... คือการทดสอบระบบการควบคุมพลังงานของเรา ซึ่งในขณะเดียวกันก็เป็นการกระตุ้นศักยภาพที่ซ่อนเร้นในตัวนายด้วย"
"คุณมันบ้า! คุณกำลังทำลายทุกอย่าง!" ตะวันตะโกน
"การทำลายล้าง? ไม่หรอก... นี่คือการสร้างสรรค์ตะวัน สร้างสรรค์สิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเดิม" ชาติชายพูด
ในขณะที่พวกเขากำลังโต้เถียงกันนั้น เสียงเหล็กที่บิดเบี้ยวก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม โครงสร้างเหล็กทั้งหมดเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงไฟที่เคยสลัวก็ดับวูบลงจนมืดสนิท เหลือเพียงความมืดมิดที่โอบล้อมพวกเขา
"เกิดอะไรขึ้น!" ฟ้าใสถามอย่างตื่นตระหนก
"ดูเหมือนว่า... พลังงานจะเริ่มควบคุมไม่ได้แล้ว" ชาติชายพูดอย่างเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับฉายแววผิดหวังเล็กน้อย
"ควบคุมไม่ได้? หมายความว่าไง!" ตะวันถาม
"หมายความว่า... ระบบล้มเหลว" ชาติชายตอบ "แต่ไม่ต้องห่วง... ฉันมีแผนสำรองเสมอ"
ทันใดนั้นเอง ประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ปิดอยู่ด้านหนึ่งของคลังแสงก็เปิดออก เผยให้เห็นทางเดินมืดที่นำไปสู่สถานที่ที่ไม่รู้จัก ร่างเงาดำทะมึนหลายร่างปรากฏขึ้นจากทางเดินนั้น พวกเขาคือกลุ่มนักฆ่าที่สวมชุดสีดำสนิท ถืออาวุธที่ดูอันตราย
"นี่คือแผนสำรองของคุณเหรอ! จะฆ่าพวกเรางั้นเหรอ!" ตะวันถาม
"ไม่ใช่... ตะวัน... พวกเขาคือผู้ถูกเลือก" ชาติชายตอบ "ผู้ที่จะร่วมเดินทางไปกับฉัน สู่ยุคใหม่"
"ยุคใหม่บ้าบออะไรของคุณ! ผมไม่มีวันยอมให้คุณทำแบบนี้!" ตะวันพยายามยืนขึ้น แต่ร่างกายยังคงไม่มั่นคง
"ไม่ว่านายจะยอมหรือไม่... มันก็เกิดขึ้นแล้ว" ชาติชายพูด สายตาของเขากวาดมองไปที่กลุ่มนักฆ่า "ไปจัดการซะ... และพา 'กุญแจ' มาให้ฉัน"
"กุญแจ? คุณหมายถึงใคร!" ฟ้าใสถาม
"หมายถึง... คนที่จะปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของฉัน" ชาติชายตอบ
กลุ่มนักฆ่าไม่รอช้า พวกเขาพุ่งเข้าใส่ตะวันและฟ้าใสทันที ตะวันกัดฟัน เขาต้องปกป้องฟ้าใส และต้องหาทางออกจากที่นี่ให้ได้ แม้ว่าร่างกายจะยังคงอ่อนแอ แต่สัญชาตญาณนักสู้ของเขาก็พร้อมที่จะทำงาน
"ฟ้าใส! ถอยไป! ฉันจะจัดการเอง!" ตะวันตะโกน
เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มนักฆ่าด้วยแรงทั้งหมดที่มี แม้จะเจ็บปวด แต่พลังชีวิตที่กำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็วก็ทำให้เขาสามารถต่อสู้ได้อย่างสูสี แม้ว่าจำนวนของคู่ต่อสู้จะมากกว่าก็ตาม
ในขณะเดียวกัน เสียงระเบิดดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของคลังแสง ควันไฟและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว บ่งบอกถึงความวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้น
"ดูเหมือนว่า... การทดลองครั้งนี้ จะวุ่นวายกว่าที่คาดไว้จริงๆ" ชาติชายพูด พลางก้าวถอยหลังเข้าสู่ทางเดินมืดที่เปิดออก "แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร... ฉันก็จะได้รับสิ่งที่ต้องการ"
เขากล่าวจบ ร่างของเขาก็หายลับเข้าไปในความมืด พร้อมกับกลุ่มนักฆ่าที่เหลืออยู่
ตะวันยังคงต่อสู้อย่างดุเดือด เขาต้องเอาชนะนักฆ่าเหล่านี้ให้ได้ และต้องหาทางช่วยเหลือฟ้าใสให้ปลอดภัย เขาเหลือบมองไปที่ข้อเท้าของตัวเองที่ตอนนี้ดูเหมือนจะหายดีเกือบสมบูรณ์แล้ว ความเจ็บปวดลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
"ผมจะทำให้คุณเสียใจที่มายุ่งกับผม!" ตะวันตะโกน ขณะที่เขาสามารถปลดอาวุธของนักฆ่ารายหนึ่งไปได้
แต่แล้ว... เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของฟ้าใส
"ตะวัน! ช่วยด้วย!"
ตะวันหันไปมอง และเห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ฟ้าใสถูกนักฆ่าอีกคนหนึ่งจับตัวไป และกำลังถูกลากเข้าไปในทางเดินมืดที่ชาติชายเพิ่งหายเข้าไป
"ฟ้าใส!" ตะวันพยายามจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกนักฆ่าคนอื่นรุมล้อมไว้
"ปล่อยเธอไปนะ!" ตะวันตะโกน พยายามต่อสู้ แต่เขาก็รู้ว่าตัวเองกำลังเสียเปรียบ
"นายไม่มีทางเลือกแล้ว ตะวัน... เลือกเอา... ระหว่างความแค้น... กับคนที่นายรัก" เสียงของชาติชายดังแว่วมา ก่อนจะเงียบหายไป
ตะวันยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่ก็มีความห่วงใยฟ้าใสเข้ามาปะปน เขามองไปที่ทางเดินมืดที่ฟ้าใสถูกพาเข้าไป และรู้ว่าเขาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญ
ความเงียบเข้าปกคลุมคลังแสงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่หอบเหนื่อยของตะวัน และเสียงน้ำที่หยดลงมาจากโครงเหล็กที่เริ่มคลายตัวออกอย่างช้าๆ
เขาจะเลือกอะไร? การแก้แค้นที่ร้อนแรง... หรือการตามหาคนรักที่ตกอยู่ในอันตราย? ภารกิจที่เดิมพันด้วยชีวิตของเขาเอง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง
...แล้วกุญแจที่ชาติชายพูดถึงคือใครกันแน่?
ทลายเงาบาป
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก