เสียงโลหะบิดเบี้ยวราวกับสัตว์ร้ายกำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของตะวัน แม้ว่าแรงกดมหาศาลที่เคยบดขยี้ร่างของเขาจะเริ่มคลายลงไปบ้างแล้ว แต่ความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บยังคงแล่นพล่านไปทั่ว ตะวันกัดฟันแน่น กลิ้งตัวหลบหินที่กำลังร่วงหล่นลงมา เสียงระเบิดและเสียงปะทะยังคงดังเป็นระยะๆ ฝุ่นควันหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจน เขายังคงรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งมาจากใต้พื้นดิน ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“ให้ตายสิ!” ตะวันสบถออกมาเบาๆ เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ความเจ็บปวดที่ข้อเท้าซ้ายทำให้เขาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น กระดูกที่เพิ่งจะประสานกันด้วยพลังพิเศษของเขา ยังคงอ่อนแอและต้องการเวลาในการฟื้นฟูอีกมาก แต่เวลานั้น เขาไม่มีให้เสีย
“ตะวัน! นายอยู่ไหน!” เสียงของพินที่ตะโกนดังมาท่ามกลางเสียงโกลาหล เขาได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้
“ทางนี้!” ตะวันตะโกนตอบ แม้จะรู้ว่าเสียงของเขาอาจจะจมหายไปกับเสียงอึกทึกก็ตาม
พินวิ่งเข้ามาหาตะวันด้วยความร้อนรน ใบหน้าของเธอเปรอะไปด้วยฝุ่นควันและรอยถลอกจากการต่อสู้ เธอเห็นสภาพของตะวันก็แทบช็อก
“ตะวัน! ข้อเท้า…” พินรีบเข้าไปประคองตะวันไว้
“ไม่เป็นไรมาก พังทลายได้ก็สร้างใหม่ได้” ตะวันพยายามยิ้ม แต่ใบหน้าของเขาซีดเผือด “เราต้องรีบไปจากที่นี่ พลังงานที่นี่กำลังจะหมด”
“แต่… คลังแสง…” พินมองไปรอบๆ ด้วยความเสียดาย
“มันเป็นแค่เหล็กกับดินปืน ถ้าเราตายไปที่นี่ มันก็ไม่มีความหมาย” ตะวันพูดอย่างเด็ดขาด “พวกมันกำลังจะมา”
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนกลดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของตรอก ร่างของชายชุดดำหลายสิบคนปรากฏขึ้นมาท่ามกลางม่านฝุ่นควัน พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ ราวกับหมาป่าที่กำลังล่าเหยื่อ
“บ้าจริง! มาเร็วกว่าที่คิด” พินอุทานออกมา “ตะวัน นายไหวไหม?”
“ไหว!” ตะวันกัดฟันตอบ เขาพยุงตัวขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล พินเข้ามาช่วยประคองเขาไว้ “พาฉันไปที่ทางออก”
“แล้วพวกนั้นล่ะ?” พินชี้ไปที่กลุ่มชายชุดดำที่กำลังขยับเข้ามาใกล้
“ใช้แผนเก่า” ตะวันมองไปยังโครงสร้างที่กำลังพังทลาย “สร้างทางหนี แล้วเราค่อยกลับมาจัดการทีหลัง”
“แต่นาย…”
“ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไหว” ตะวันพูดเสียงหนักแน่น เขาหยิบมีดสั้นคู่ใจที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา “แค่ช่วยประคองฉันหน่อย”
พินพยักหน้า เธอรู้ดีว่าเมื่อตะวันตัดสินใจแล้ว ไม่มีอะไรจะมาขวางเขาได้อีก เธอประคองตะวันให้เดินไปอย่างช้าๆ โดยที่เขาใช้มีดสั้นข้างหนึ่งพยุงตัว
เมื่อพินพาตะวันออกมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ตะวันก็หยุด เขาหันกลับไปมองทางที่พวกชายชุดดำกำลังเข้ามา
“รอเดี๋ยวนะ” ตะวันพูดกับพิน “ฉันจะไปสร้างสะพานให้เรา”
“ตะวัน! อย่าหักโหมนะ” พินเตือนด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ต้องห่วง” ตะวันยิ้มให้เธอ เขาค่อยๆ วางพินลง แล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เขาเพ่งสมาธิไปที่โครงสร้างเหล็กที่บิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า เขาหลับตาลง สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในเหล็กเหล่านั้น
ทันใดนั้นเอง ตะวันก็ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ เขายกมือขึ้น แขนข้างขวาของเขาก็เปล่งแสงสีฟ้าออกมา แสงนั้นค่อยๆ ขยายออกไปครอบคลุมโครงสร้างเหล็กที่บิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า
“ขอร้องล่ะ… จงกลับมาเป็นเหมือนเดิม” ตะวันกระซิบ
เสียงโลหะบิดเบี้ยวอีกครั้งดังขึ้น แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงแห่งความพังทลาย มันเป็นเสียงแห่งการประกอบร่าง เสียงแห่งการคืนสภาพ
โครงสร้างเหล็กที่บิดเบี้ยวค่อยๆ คืนรูปทรงของมันกลับมา เสาที่หักโค่นกลับมายืนตรง คานที่งอคดกลับมาตรงดังเดิม ราวกับว่าเวลาได้ย้อนกลับไป
กลุ่มชายชุดดำที่กำลังจะเข้ามาถึงหน้าตะวัน ชะงักงัน พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
“อะไรวะนั่น!” หนึ่งในนั้นอุทานออกมา
ตะวันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาผลักดันพลังงานทั้งหมดที่มีออกไป โครงสร้างเหล็กที่บิดเบี้ยวได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมทั้งหมด มันกลายเป็นสะพานที่แข็งแรง เชื่อมต่อไปยังอีกฝั่งของตรอก
“ไปกันเถอะพิน!” ตะวันตะโกนเรียกพิน
พินรีบวิ่งเข้ามาหาตะวัน เธอมองสะพานที่เพิ่งจะเกิดขึ้นด้วยความตกตะลึง
“นี่มัน… เป็นไปได้ยังไง?”
“เป็นไปได้เสมอ ถ้าเราเชื่อ” ตะวันตอบ เขายิ้มให้พิน “รีบไปก่อนที่พวกมันจะตั้งสติได้”
ทั้งสองรีบวิ่งข้ามสะพานเหล็กไปอย่างรวดเร็ว เสียงปืนเริ่มดังไล่หลังมา แต่พวกเขาก็ยังคงหนีออกมาได้อย่างหวุดหวิด
เมื่อพ้นจากตรอกซอยที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและอันตราย พวกเขาก็มาถึงถนนใหญ่ที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน ตะวันและพินรีบเดินกลมกลืนไปกับฝูงชน พยายามหลีกเลี่ยงสายตาของใครก็ตามที่อาจจะกำลังมองหาพวกเขาอยู่
“เราจะไปไหนกันต่อ?” พินถาม
“หาที่ปลอดภัยก่อน” ตะวันตอบ เขากระซิบ “แล้วเราค่อยมาวางแผนกันต่อ”
ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไป ตะวันก็รู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ เขามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
“รู้สึกเหมือนมีคนกำลังจับตามองเราอยู่” ตะวันพูด
พินหันไปมองรอบๆ เธอเองก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน “ใคร?”
“ไม่รู้สิ” ตะวันตอบ “แต่พวกมันไม่ใช่พวกที่เคยเจอมาก่อน”
ทันใดนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากซอกตึก เงาร่างนั้นเคลื่อนไหวเร็วมากจนแทบจะมองไม่เห็น มันพุ่งเข้าใส่ตะวันอย่างรวดเร็ว
ตะวันใช้สัญชาตญาณของนักสู้ ปัดป้องการโจมตีนั้นไว้ได้ แต่แรงปะทะก็ทำให้เขากระเด็นถอยหลังไปเล็กน้อย
“ใครกันแน่!” ตะวันตะโกนถาม
เงาร่างนั้นไม่ได้ตอบ มันเพียงแค่เคลื่อนไหวเข้าโจมตีตะวันอีกครั้ง ครั้งนี้มันใช้มือที่เรียวยาวและแหลมคม ราวกับกรงเล็บของสัตว์ร้าย
ตะวันพยายามต่อสู้กับเงาร่างนั้น แต่เขาก็ยังคงมีอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้า ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาไม่คล่องแคล่วเท่าที่ควร
“ตะวัน!” พินตะโกนเรียก เธอพยายามจะเข้ามาช่วย แต่เงาร่างนั้นก็ใช้ความเร็วในการโจมตีที่เหนือกว่า ทำให้เธอไม่สามารถเข้าถึงตัวตะวันได้
เงาร่างนั้นโจมตีอย่างต่อเนื่องและรุนแรง ตะวันพยายามตั้งรับ แต่เขาก็เริ่มเสียเปรียบ
“นี่มัน… ตัวอะไรกันแน่?” ตะวันคิดในใจ
ในขณะที่ตะวันกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด เงาร่างนั้นก็ใช้จังหวะที่ตะวันพลาดท่า พุ่งเข้ามาประชิดตัว แล้วใช้กรงเล็บของมันกรีดเข้าที่แขนของตะวัน
“อ๊าก!” ตะวันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผล
“ตะวัน!” พินกรีดร้องด้วยความตกใจ
เงาร่างนั้นเมื่อเห็นว่าโจมตีสำเร็จ ก็ถอยกลับไปหลบอยู่ในเงาของตึกอย่างรวดเร็ว หายไปในความมืดมิดของตรอกซอย
ตะวันทรุดตัวลงไปกองกับพื้น เขาพยายามกดบาดแผลที่แขนไว้
“เป็นอะไรมากไหม?” พินรีบเข้ามาหา
“ไม่… ไม่ตายหรอก” ตะวันตอบเสียงหอบ เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังจุดที่เงาร่างนั้นหายไป “พวกมัน… มันไม่เหมือนคนธรรมดา”
“แล้วเราจะทำยังไงต่อ?” พินถามด้วยความกังวล
ตะวันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม เขาหยิบมีดสั้นที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา “เราต้องหาที่ที่ปลอดภัยกว่านี้”
เขาพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แม้ว่าความเจ็บปวดจะแล่นพล่านไปทั่วร่างก็ตาม
“พิน… พาฉันไปที่… ที่ที่เราจะไปกัน” ตะวันพูดเสียงเบา
พินพยักหน้า เธอประคองตะวันไว้ และทั้งสองก็รีบเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดบนพื้นถนน ที่เป็นพยานของเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งเกิดขึ้น
ตะวันมองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่มุ่งมั่น เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ และยังมีอันตรายอีกมากมายรอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า
“เงา… มันฉกฉวยได้เสมอ” ตะวันพึมพำกับตัวเอง
“แต่เราก็ยังคง… ทลายมันได้” เขาเสริมด้วยความเด็ดเดี่ยว
พวกเขาเดินลึกเข้าไปในตรอกซอยที่มืดมิดมากขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงอึกทึกของเมืองหลวงที่กำลังจะเข้าสู่ยามค่ำคืน แต่ในใจของตะวันและพิน กลับมีแต่ความสงสัยและความหวาดระแวงถึงภัยอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่…
ทลายเงาบาป
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก