เสียงโลหะบิดเบี้ยวที่เคยดังสนั่นราวกับพายุหมุนเริ่มแผ่วเบาลง ทิ้งไว้เพียงเสียงครางครวญสุดท้ายที่ค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับความมืดมิดที่เคยปกคลุม ตะวันยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลปวดร้าวราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทุกอณู จนแทบจะทำให้เขาขาดสติไปเสียก่อน
แต่แล้ว สิ่งหนึ่งที่เหนือกว่าความเจ็บปวดทางกายภาพก็แล่นเข้ามาในหัวใจของเขา... ความโกรธแค้น มันระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับลาวาที่ไหลบ่าจากปากปล่องภูเขาไฟที่รอวันปะทุ
เงาของชายร่างใหญ่ที่เคยยืนค้ำหัวอยู่เมื่อครู่เริ่มเลือนลางไปตามความมืดที่เริ่มจางลง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่ย่ำห่างออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงนั้นค่อยๆ จางหายไปในความอับชื้นของตรอกซอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว
“ไอ้สารเลว…” ตะวันกัดฟันกรอด ดวงตาที่เคยพร่ามัวค่อยๆ กลับมาคมกริบอีกครั้ง แม้จะมองเห็นไม่ชัดเจนนัก แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงทิศทางที่คนร้ายจากไป
เขาพยายามขยับร่างกายอย่างยากลำบาก ทุกการเคลื่อนไหวล้วนปลุกเร้าความเจ็บปวดที่แสนสาหัส เขาใช้แขนที่ยังพอมีแรงพยุงตัวขึ้นช้าๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดและความโกรธที่ตีรวนกันไปมา
“แก… หนีไม่พ้นหรอก” เสียงของเขาแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยพลังที่น่ากลัว
ตะวันพยายามสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว เขาอยู่ที่ไหนกันแน่? ความทรงจำสุดท้ายคือเสียงโลหะที่บิดเบี้ยวและแรงกดมหาศาลที่เกือบจะทำให้เขาแหลกสลาย เขาจำได้ว่าเขาพยายามจะเข้าใกล้กล่องโลหะบานนั้น กล่องที่บรรจุความลับของ “เงาบาป”
ภาพใบหน้าของ “เสือ” อดีตเพื่อนรักที่ตอนนี้กลายเป็นศัตรูตัวฉกาจ ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความโหดเหี้ยมที่ฉายชัดในแววตาของเสือเมื่อครู่ ทำให้ตะวันแทบอยากจะบ้าคลั่ง
“ทำไม… ทำไมแกถึงทำแบบนี้กับฉัน เสือ” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและผิดหวังไหลรินอาบแก้ม
แต่แล้ว สติของเขาก็กลับมา เขาไม่มีเวลามาคร่ำครวญถึงอดีต หรือโทษใคร เขาต้องเอาชีวิตรอด และที่สำคัญที่สุด เขาต้องหยุดยั้ง “เงาบาป” ให้ได้
ตะวันค่อยๆ คลานไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล เขาใช้มือที่ยังพอมีแรงคลำหาพื้นดิน พยายามประเมินสภาพความเสียหายของร่างกายตัวเอง
“แขนซ้าย… คงหัก” เขาคิดในใจ ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสบริเวณหัวไหล่คงไม่ใช่เรื่องธรรมดา
“ขา… ก็คงไม่ต่างกัน”
แต่ไม่ว่าร่างกายจะบอบช้ำเพียงใด จิตใจของตะวันก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดมากเท่าไหร่ ความมุ่งมั่นที่จะล้างแค้น และเปิดโปงความจริงก็ยิ่งลุกโชนมากขึ้นเท่านั้น
เขาคลำไปเรื่อยๆ จนกระทั่งนิ้วมือปะทะกับวัตถุเย็นเฉียบบางอย่าง มันเป็นแท่งโลหะที่ตกอยู่ใกล้ๆ เขารีบคว้ามันไว้แน่น มันอาจจะพอใช้ได้… พอที่จะป้องกันตัว หรือใช้เป็นอาวุธ
เมื่อมีสิ่งของในมือ ตะวันก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง เขาพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายก็ทรุดฮวบลงไปอีกครั้ง
“ยัง… ยังไม่ยอมแพ้” เขาพึมพำ
ตะวันพยายามมองไปรอบๆ อีกครั้ง ในที่สุด ดวงตาที่พร่ามัวของเขาก็จับภาพบางอย่างได้… แสงสลัวๆ ที่ลอดเข้ามาจากช่องลมเล็กๆ ที่อยู่สูงขึ้นไปบนผนัง
“ทางออก…”
เขาตั้งสติ หายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มความเจ็บปวดทั้งหมด พลางกอดแท่งโลหะไว้ในมือแน่น
“ต้องไปให้ถึงตรงนั้น”
ตะวันเริ่มขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาเน้นการใช้ไหล่ข้างขวาที่ยังพอใช้งานได้ในการพยุงตัว เขาคลานไปตามผนังอย่างช้าๆ ก้าวแต่ละก้าวล้วนเต็มไปด้วยความทรมาน
กลิ่นอับชื้น กลิ่นดิน กลิ่นโลหะ และกลิ่นจางๆ ของเลือดที่ปะปนกันไปมา ลอยเข้ามาแตะจมูกของเขา
“นี่มัน… คลังแสงใต้ดินจริงๆ” เขาคิด
ในที่สุด เขาก็คลานมาถึงผนังด้านที่ใกล้กับช่องลมมากที่สุด เขาค่อยๆ ชันตัวขึ้น ใช้แขนข้างที่แข็งแรงยันผนังไว้
“อีกนิดเดียว”
เขาค่อยๆ ปล่อยมือข้างหนึ่ง เพื่อจะเอื้อมไปคว้าขอบช่องลมที่อยู่สูงเกินกว่าที่เขาจะกระโดดถึง
ทันใดนั้นเอง…
เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับจะบดขยี้ทุกสิ่งทุกอย่าง ทำให้ตะวันต้องชะงัก เขาหมุนตัวกลับไปมองอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
เงาร่างของชายฉกรรจ์หลายคนปรากฏขึ้นในความมืด พวกเขามีอาวุธในมือ แต่ละคนสวมชุดสีดำสนิทและมีสัญลักษณ์บางอย่างที่หน้าอก
“เจอตัวแล้ว… ไอ้ตัวปัญหา” เสียงหนึ่งดังขึ้น เย็นชาและไร้ความปรานี
ตะวันรู้ได้ทันทีว่าเขาตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่งยวด เขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องสู้
เขาจับแท่งโลหะในมือแน่น กำมันไว้ประหนึ่งเป็นอาวุธชิ้นสุดท้าย
“แก… จะมาฆ่าฉันที่นี่ไม่ได้” ตะวันตะโกนสุดเสียง
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า ถือปืนพกสั้นไว้ในมือ
“แกได้ยินอะไรไปมากเกินไป… เป็นความผิดของแกเอง”
“ความผิดของฉันคือการตามหาความจริง… ความจริงที่พวกแกพยายามจะปกปิด”
“ความจริง… มันอันตรายเกินกว่าที่คนอย่างแกจะรับรู้ได้” ชายคนนั้นตอบกลับ
ทันใดนั้นเอง ชายคนนั้นก็ยกปืนขึ้นเล็งมาที่ตะวัน
“ไม่!” ตะวันตะโกน
แต่ก่อนที่กระสุนจะลั่นออกไป…
เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างรุนแรง!
แรงสั่นสะเทือนทำให้พื้นดินสั่นไหว ฝุ่นผงร่วงหล่นลงมาจากเพดาน
ตะวันถึงกับเซถลา ล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ความเจ็บปวดทางกายกลับถูกกลบด้วยความตกใจและความสงสัย
“อะไรกัน?”
ในความมืดที่สว่างขึ้นเล็กน้อยจากการระเบิด ตะวันมองเห็นภาพที่น่าตกใจ
ผนังด้านหนึ่งของคลังแสง พังทลายลงอย่างราบคาบ เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดยาวออกไป… และมีร่างของชายฉกรรจ์บางคน กำลังล้มลงไปกองกับพื้น
“ใคร… ใครทำ?”
แล้วเขาก็เห็น…
ร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าปากทางเดินที่เพิ่งถูกเปิดออกใหม่ เธอสวมชุดสีดำที่ดูคล่องแคล่ว มีอาวุธที่ดูทันสมัยในมือ ใบหน้าของเธอถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีดำ แต่ดวงตาคู่นั้น… แววตาที่ดูมุ่งมั่นและเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“อรุณ…” ตะวันพึมพำชื่อของเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา
อรุณ ก้าวเข้ามาในคลังแสงอย่างรวดเร็ว เธอใช้ปืนที่ถืออยู่ยิงกราดไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์ที่เหลืออยู่ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว
ตะวันมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง เขาไม่เคยคิดว่าอรุณจะเข้ามาช่วยเหลือเขาในสถานการณ์ที่อันตรายขนาดนี้
“เธอ… มาทำไม” เขาพยายามตะโกนถาม
อรุณหันมามองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
“ฉันมา… เพื่อพาคุณออกไป”
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่จากปืนของอรุณ
ตะวันหันไปมอง… ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่รอดจากการระเบิด ก่อนหน้านี้ได้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง และกำลังจะยิงปืนใส่เขา
แต่ก่อนที่เขาจะทำได้…
อรุณก็พุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใช้สัญชาตญาณของนักสู้ที่เหนือชั้น เธอปัดปืนในมือของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ จนกระสุนพลาดเป้าไป
เสียงโลหะเสียดสีกันดังสนั่นเมื่ออรุณและชายฉกรรจ์คนนั้นเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด
ตะวันมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปมา เขาควรจะพยายามลุกขึ้นช่วยเหลืออรุณ แต่ร่างกายของเขากลับไม่ยอมขยับตามสั่ง
เขาได้ยินเสียงตะโกนของอรุณ ดังมาว่า “คุณตะวัน! หนีไป!”
แต่หนีไปไหน? เขาจะทิ้งอรุณไว้ที่นี่ได้อย่างไร?
ทันใดนั้นเอง!
ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งที่ซุ่มอยู่ข้างกำแพง ก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับปืนกลหนักในมือ เขาเล็งมาที่อรุณที่กำลังต่อสู้กับศัตรูอีกคน
ตะวันเห็นภาพนั้น… ความโกรธแค้นที่เคยถูกกดทับไว้ กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง
แม้จะบาดเจ็บสาหัส แม้ร่างกายจะแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง…
แต่ภาพของอรุณที่กำลังตกอยู่ในอันตราย ทำให้ตะวันมีแรงฮึดสุดท้าย
เขาค่อยๆ ยกแท่งโลหะในมือขึ้น…
และในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น…
ตะวันก็พุ่งตัวเข้าใส่ชายฉกรรจ์ที่ถือปืนกลหนักอย่างบ้าคลั่ง!
ทลายเงาบาป
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก