ตอนที่ 28 — ทางหนีทีไล่ของอสูร

กลิ่นอับชื้นของคอนกรีตเก่าปะปนกับกลิ่นสนิมจางๆ ลอยมาแตะจมูกของตะวัน เขาพยายามกระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ความมัวซัวที่ยังคงเกาะกุมดวงตา ราวกับภาพวาดสีน้ำที่ถูกละเลงอย่างหยาบๆ ทั่วทุกอณูของการรับรู้ แสงสลัวๆ ที่ลอดผ่านรอยร้าวเล็กๆ ‌บนเพดานคอนกรีต เผยให้เห็นเศษซากที่กระจัดกระจาย ตัวถังรถยนต์ที่บิดเบี้ยวราวกับถูกยักษ์ขย้ำจนแหลกละเอียด ท่อนเหล็กที่คดงอราวกับเส้นสปาเก็ตตี้ชิ้นยักษ์ และสายไฟที่ระโยงระยางเหมือนใยแมงมุมยักษ์ที่ถูกพายุพัดกระหน่ำ

เสียงหอบหายใจหนักๆ ของตัวเองดังอยู่ใกล้ๆ หู มันเป็นเสียงที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ยังคงกัดกินร่างกายทุกส่วน ​ตะวันลองขยับนิ้วมือ การขยับเล็กๆ น้อยๆ นั้นกลับส่งสัญญาณความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วแขน ราวกับเส้นประสาทที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรงเมื่อครู่กำลังประท้วงอย่างหนัก

“อึ่ก….” เสียงครางหลุดลอดออกมาจากลำคอแหบแห้งของเขา

เขาสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่ยังคงกระจัดกระจายเหมือนเศษแก้วที่แตกละเอียด เขาจำได้ว่าเขาอยู่ในคลังแสงใต้ดินแห่งนี้ ‍และก่อนหน้านี้… มีบางอย่างกำลังพยายามจะบดขยี้เขา

“อะไรกันแน่…” เสียงพึมพำเบาๆ หลุดออกมาอีกครั้ง

ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้กระโดดโลดเต้นเข้ามาในหัว รถแทรกเตอร์คันมหึมาที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เสียงโลหะที่บิดเบี้ยวราวกับสัตว์ร้ายกำลังดิ้นรน เสียงกรีดร้องของผู้คนที่น่าจะอยู่ตรงนั้น… ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนแทบจะตั้งตัวไม่ทัน

“ต้อง… ‌ต้องหาทางออก” ตะวันบอกกับตัวเอง เขากัดฟัน พยายามดันตัวขึ้นช้าๆ

วินาทีที่เขาใช้แรงจากแขนในการดันลำตัว ความเจ็บปวดก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับมีหนามแหลมคมนับพันทิ่มแทงไปทั่วกล้ามเนื้อ เขาเหลือบมองไปที่แขนข้างซ้าย พบว่ามันถูกทับอยู่ใต้แผงเหล็กขนาดใหญ่ที่บิดงออย่างน่ากลัว ‍เสื้อผ้าขาดวิ่นเผยให้เห็นรอยฟกช้ำดำเขียวที่เริ่มก่อตัวขึ้น

“ให้ตายสิ…” เขาพึมพำ

ความสิ้นหวังเริ่มจะคืบคลานเข้ามา แต่ตะวันไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่ายๆ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างพินิจพิเคราะห์

สภาพแวดล้อมโดยรวมบ่งชี้ว่านี่คือส่วนที่ถูกทำลายอย่างรุนแรงจากอุบัติเหตุบางอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้น ไม่ใช่การวางแผนก่อการร้ายที่สมบูรณ์แบบ แต่เป็นความบ้าคลั่งที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

“เสียง… เมื่อกี้มันเสียงอะไรกันแน่” ​เขานึกย้อนไปถึงเสียงโลหะที่บิดเบี้ยว

มันไม่ใช่เสียงการทำงานของเครื่องจักรทั่วไป มันมีความดิบเถื่อน มีความโกรธเกรี้ยวแฝงอยู่… เหมือนกับว่ามีบางสิ่งที่ควบคุมเครื่องจักรนั้นด้วยอารมณ์

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงใบหน้าของคนร้ายที่เขาเผชิญหน้าด้วยก่อนหน้านี้… ชายร่างใหญ่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้น… เขามีปืนพกในมือ ​และ… แววตาของเขา… มันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

“บ้าเอ๊ย… เขาทำจริงเหรอ” ตะวันหลับตาลงอีกครั้ง พยายามประมวลผลข้อมูล

เขาจำได้ว่าก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย เขาเห็นชายคนนั้นกำลังควบคุมรถแทรกเตอร์คันนั้นอยู่… มันไม่ใช่แค่การขับรถธรรมดา ​แต่มันคือการปลดปล่อยความโกรธแค้นที่รุนแรง

“ต้องออกไปจากที่นี่” เขาตัดสินใจอีกครั้ง

เขาพยายามค่อยๆ ดึงแขนข้างซ้ายที่ติดอยู่ใต้แผงเหล็กอย่างช้าๆ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาหายใจเข้าลึกๆ หายใจออกช้าๆ พยายามบังคับกล้ามเนื้อให้ทำงานตามที่สั่ง

“อึ้บ… อึ้บ…”

เสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้นเล็กน้อย แผงเหล็กขยับขึ้นมานิดเดียว แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ตะวันกัดฟันแน่น เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

“นิดเดียว… แค่นิดเดียวก็พอ”

เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ใช้ปลายเท้าข้างขวากดลงบนพื้นคอนกรีตเพื่อเป็นแรงส่ง แล้วออกแรงดึงแขนซ้ายอีกครั้ง

“อ๊ากกก!” เสียงร้องหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ

ในที่สุด แผงเหล็กก็ขยับขึ้นพอที่ตะวันจะสามารถดึงแขนข้างซ้ายของเขาออกมาได้สำเร็จ

แขนข้างซ้ายของเขาชาไปหมด สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะที่กดทับอยู่ และเมื่อเขามองดู มันก็เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและรอยช้ำที่น่ากลัว

“ไม่เป็นไร… แค่เจ็บนิดหน่อย” เขาพยายามปลอบตัวเอง

เขาขยับแขนข้างซ้ายอย่างเบามือ พบว่ายังคงมีการเคลื่อนไหวได้ แต่ก็ไม่สามารถใช้งานได้อย่างเต็มที่

ตอนนี้ถึงเวลาที่จะสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียด

พื้นที่ตรงนี้ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของคลังแสงใต้ดินที่มีขนาดใหญ่มาก แต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะสร้างความเสียหายอย่างหนักจนบางส่วนอาจจะพังทลายลงมา

แสงสลัวๆ ที่ลอดเข้ามาจากภายนอก บ่งบอกว่าอาจจะมีทางออกอยู่ไม่ไกล แต่การจะไปถึงนั้นไม่ง่ายเลย

ตะวันค่อยๆ คลานไปข้างหน้า มือข้างขวาประคองแขนข้างซ้ายที่บาดเจ็บเอาไว้ เขาต้องใช้สมาธิอย่างมากในการเคลื่อนไหวแต่ละครั้ง เพราะเขารู้ดีว่าการเคลื่อนไหวผิดจังหวะเพียงเล็กน้อย อาจจะส่งผลให้บาดเจ็บสาหัสกว่าเดิม

เขากวาดสายตาไปตามซอกหลืบต่างๆ ของคลังแสง สังเกตเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่ขยับไปมาอยู่ไกลๆ

“ใครน่ะ?” เขาถามเสียงเบา

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบา

ตะวันชะงัก เขาจำเสียงหอบหายใจเมื่อครู่ได้ มันไม่ใช่เสียงของเขาเอง… มันคือเสียงของใครบางคน… หรือบางสิ่ง

เขาพยายามเพ่งมองไปยังทิศทางที่เห็นเงาตะคุ่มนั้น มันดูเหมือนจะเป็นร่างของคน แต่การเคลื่อนไหวของมันดูไม่เป็นธรรมชาติ… มันดูเชื่องช้า แต่ก็เต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“ใครก็ตามที่อยู่ตรงนั้น… ออกมาได้แล้ว” ตะวันพยายามใช้เสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้

เงาตะคุ่มนั้นยังคงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น

ตะวันเตรียมพร้อมที่จะป้องกันตัวเอง แม้ว่าร่างกายส่วนใหญ่ของเขาจะบาดเจ็บ แต่เขาก็ยังพอมีแรงที่จะต่อสู้ได้

เมื่อเงาตะคุ่มนั้นเข้ามาใกล้ขึ้น ตะวันก็เห็นร่างของมันได้ชัดเจนขึ้น

มันคือ… ลมหายใจของตะวันหยุดชะงัก

มันคือชายร่างใหญ่คนนั้น… ชายที่ขับรถแทรกเตอร์คันนั้น!

แต่… ชายคนนั้นดูไม่เหมือนเดิม

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเดิม เต็มไปด้วยคราบเลือดและฝุ่น เขาสวมเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น มีบาดแผลหลายแห่ง แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ… ดวงตาของเขา

ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ตอนนี้กลับกลายเป็นว่างเปล่า… แต่ก็ยังมีความโกรธแค้นแฝงอยู่ลึกๆ

“แก…” ตะวันพึมพำ

ชายร่างใหญ่ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยืนจ้องมองมาที่ตะวัน ราวกับเป็นสัตว์ร้ายที่กำลังประเมินเหยื่อ

“แกทำอะไร… แกทำลายทุกอย่าง…” ตะวันพยายามรวบรวมสติ

เขาสังเกตเห็นว่าชายคนนั้นถือมีดเล่มใหญ่อยู่ในมือข้างขวา มีดเล่มนั้นเปื้อนเลือด

“แก… ไม่รอดแน่” ชายคนนั้นพูดเสียงแหบพร่า

“ฉันก็เหมือนกัน… ถ้าฉันไม่หนีไปจากที่นี่” ตะวันตอบกลับ

เขาเริ่มถอยหลังอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของเขาอาจจะไม่รวดเร็ว แต่ก็ยังคงมีความพยายามที่จะรักษาชีวิต

ชายร่างใหญ่ก้าวเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง เขาเดินตรงมาที่ตะวันอย่างไม่ลังเล

“แก… ต้องชดใช้”

“ชดใช้เรื่องอะไร… แกนั่นแหละที่กำลังจะชดใช้” ตะวันกัดฟัน

เขาเหลือบมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว พยายามหาสิ่งที่จะใช้เป็นอาวุธหรือหาทางหลบหนี

ในที่สุด เขาก็เห็นมัน… ช่องทางเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวเข้าไปในความมืด

“ถ้าแกอยากได้ฉัน… ก็ตามมาสิ” ตะวันพูดเสียงท้าทาย

เขาค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนได้ แม้จะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม แล้วพุ่งตัวไปยังช่องทางนั้นอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่ร่างกายจะอำนวย

ชายร่างใหญ่ตะโกนเสียงดัง แล้วเริ่มวิ่งตามมา

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายร่างใหญ่ดังไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด ตะวันรู้ดีว่าเขาไม่มีทางสู้กับชายคนนี้ตรงๆ ได้อย่างแน่นอนในสภาพร่างกายแบบนี้

เขาต้องใช้ความได้เปรียบของสภาพแวดล้อม… ความมืด… และความซับซ้อนของคลังแสงนี้

ตะวันวิ่งเข้าไปในช่องทางแคบๆ นั้นอย่างไม่คิดชีวิต เขาหันกลับไปมองเพียงเสี้ยววินาที เห็นชายร่างใหญ่ที่กำลังพยายามเบียดตัวเข้ามา

“มานี่สิ… ไอ้เวร” ตะวันพึมพำ

เขาเร่งฝีเท้ามากขึ้นไปอีก พยายามหนีให้พ้นจากอันตรายที่กำลังไล่ตามมา

เสียงโลหะดังเสียดสีกับเสื้อผ้าของตะวัน เมื่อเขาต้องเบี่ยงตัวหลบเสาคอนกรีตที่ยื่นออกมา

เขากำลังวิ่งเข้าไปสู่ความมืดมิดที่ลึกยิ่งกว่าเดิม… แต่ภายในความมืดนั้น… เขาหวังว่าจะมีทางรอด… หรืออย่างน้อย… ทางหนีทีไล่ที่จะทำให้เขามีโอกาสหายใจอีกครั้ง

แต่เขาก็รู้ดีว่า… การหนีครั้งนี้… ไม่ใช่การจบสิ้น… มันอาจจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่ใหญ่กว่าเดิม…

ยิ่งเขาหนี… อสูรที่ไล่ตามเขาก็ยิ่งไล่ตามอย่างไม่ลดละ…

ตะวันหันกลับไปมองอีกครั้ง… เห็นเพียงความมืดที่เริ่มกลืนกินร่างของชายร่างใหญ่… แต่เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา…

อนาคตของเขา… บัดนี้แขวนอยู่บนเส้นด้าย… ที่ถูกถักทอด้วยความเจ็บปวด… ความหวัง… และเงาบาปที่กำลังไล่ล่า…