ตอนที่ 2 — เงาทมิฬในอ้อมกอดรัตติกาล

กลิ่นคาวปลาที่ลอยมาตามลมหนาวเย็นปะทะใบหน้า เพลิงสูดลมหายใจลึก พยายามขับไล่ภาพและความรู้สึกสับสนที่ยังคงเกาะกุมจิตใจ เขาผลักประตูกระจกบานเลื่อนอย่างนุ่มนวล เสียงฝนเม็ดเล็กที่โปรยปรายอยู่ภายนอกยิ่งทำให้ความเงียบภายในร้านอาหารทะเลแห่งนี้ดูอึดอัดขึ้นไปอีก โต๊ะไม้ขัดเงาที่ว่างเปล่าสะท้อนแสงไฟสลัวจากโคมไฟติดเพดาน รูปแบบลายไม้ที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจงดูราวกับจะกลืนกินความรู้สึกของเขาให้จมดิ่งลงไป

"กลับมาแล้วเหรอ เพลิง" ‌เสียงทุ้มต่ำของลุงชู ดังขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์ไม้โบราณ ลุงชูชายร่างท้วม หนวดเคราขาวโพลน ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ดูอบอุ่นและใจดีเสมอ เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสีซีด ดวงตาฉายแววเป็นห่วง "ดูท่าทางไม่ค่อยดีเลยนะ ​มีเรื่องอะไรรึเปล่า"

เพลิงเดินเข้าไปหา โยนกระเป๋าหนังใบเก่าลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง "ไม่มีอะไรครับลุง แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อย" เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่ก็รู้ดีว่าลุงชูคงจับสังเกตได้

"เหนื่อยแต่หน้าซีดเชียว" ลุงชูเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมา ‍ยื่นแก้วชาสมุนไพรที่ยังอุ่นอยู่ให้ "ลองจิบดูนะ ชาปรับสมดุล ทำเองกับมือ หวังว่าจะช่วยให้สบายใจขึ้น"

เพลิงรับแก้วมาด้วยสองมือ รู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา รสชาติขมอมหวานของสมุนไพรช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายลงได้บ้าง เขากวาดสายตาไปรอบร้าน ‌บรรยากาศคุ้นเคยที่เคยเป็นเหมือนที่หลบภัย กลับให้ความรู้สึกแปลกแยกในคืนนี้

"เมื่อกี้...ตอนที่ผมเดินเข้ามา" เพลิงเริ่มเอ่ยอ้อมแอ้ม "ลุงเห็นใครเดินตามผมมาบ้างไหม"

ลุงชูชะงักมือที่กำลังจะหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดแก้ว "ตามหลังเหรอ... ไม่เห็นนะ ตรอกนี้มันค่อนข้างเปลี่ยวในตอนกลางคืน แล้วถ้าเป็นคนแปลกหน้า ‍ยิ่งไม่น่าจะเดินตามใครมาง่ายๆ"

เพลิงเม้มปากแน่น เขาแน่ใจว่าเมื่อครู่มีใครบางคน เขาจำได้ถึงเงาที่เคลื่อนไหวแวบหนึ่ง รวดเร็วราวกับสายฟ้าที่เล็ดลอดผ่านมุมมอง เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดไปเองหรือไม่ แต่สัญชาตญาณนักล่าที่ฝังลึกในตัวบอกว่าไม่ใช่

"แน่ใจนะครับลุง" เพลิงถามย้ำ เสียงของเขามีความกังวลฉายชัด

"แน่ใจสิ" ​ลุงชูพยักหน้า "ลุงคอยมองลูกค้าอยู่ตลอดเวลา ถ้ามีใครเดินเข้ามา ลุงก็เห็นหมดแหละ"

เพลิงพยักหน้ารับ เขาไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนั้นอย่างไรดี เขาเพียงแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ มีบางสิ่งกำลังคืบคลานเข้ามา เขาเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์โหดร้ายเมื่อหลายปีก่อน ​และจากวันนั้น เขาก็ใช้ชีวิตอย่างระแวดระวังมาตลอด

"แล้ว...มีอะไรที่ทำให้เพลิงกังวลเป็นพิเศษรึเปล่า" ลุงชูถาม เสียงอ่อนโยน "ถ้ามีอะไรที่พอจะช่วยได้ ลุงยินดีเสมอ"

"ขอบคุณครับลุง" เพลิงยิ้มบางๆ "ผมแค่...รู้สึกแปลกๆ ​นิดหน่อย คืนนี้ฝนตก อากาศก็ชื้นๆ ชวนให้คิดถึงเรื่องเก่าๆ น่ะครับ"

ลุงชูพยักหน้าเข้าใจ "เข้าใจเลย" เขาถอนหายใจเบาๆ "บางทีก็เป็นอย่างนั้นแหละนะ ยิ่งแก่ตัวยิ่งขี้เหงา คิดถึงวันเก่าๆ"

"ผมขอตัวไปพักก่อนนะครับ" เพลิงกล่าวลา "พรุ่งนี้มีงานต้องไปทำแต่เช้า"

"ได้เลย พักผ่อนเยอะๆ นะ" ลุงชูตอบรับ

เพลิงเดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เขาเปิดประตูห้องพักเล็กๆ ด้านบน เสียงฝนที่ดังขึ้นเล็กน้อยเมื่อเปิดหน้าต่างเข้ามาทำให้เขาถอนหายใจอีกครั้ง เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังตรอกด้านล่าง แสงไฟนีออนสีแดงและสีฟ้าสลับกันสาดส่องไปมา เงาของอาคารที่ทอดยาวดูราวกับก้ามปูยักษ์ที่พร้อมจะหนีบเหยื่อ

เขาหวนนึกถึงภาพเมื่อครู่ เงาดำที่เคลื่อนไหว รวดเร็วเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะมองเห็น หรือเป็นเพียงแค่ภาพหลอนที่เกิดจากความเหนื่อยล้าและความเครียดสะสม? เขาไม่อาจแน่ใจได้ แต่สัญชาตญาณที่เข้มข้นของเขากำลังเตือนภัย

ทันใดนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ปลายตรอก แสงสะท้อนจางๆ จากวัตถุบางอย่างที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ชายคาของอาคารเก่าแก่ มันแวบหนึ่งแล้วก็หายไป

เพลิงขมวดคิ้ว เขาค่อยๆ เดินไปยังมุมห้องที่อยู่ใกล้หน้าต่างมากที่สุด มือของเขาเอื้อมไปคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้ในช่องลับที่พื้นห้องอย่างรวดเร็ว ใบมีดสแตนเลสสีดำสะท้อนแสงไฟ มันเป็นเครื่องมือที่เขาพกติดตัวมาตลอดหลายปี มีดเล่มนี้เคยช่วยชีวิตเขาไว้หลายครั้ง

เขายืนนิ่ง สายตาจ้องมองไปยังจุดเดิมที่เขาเห็นแสงสะท้อน ตรอกนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาและพื้นคอนกรีตเท่านั้น

แล้วเขาก็เห็นมันอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนขึ้น เงาที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจากมุมหนึ่งไปยังอีกมุมหนึ่ง มันไม่ได้เดิน มันกำลัง...วูบหายไป

หัวใจของเพลิงเต้นแรง เขากำมีดสั้นแน่น พยายามควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ นี่ไม่ใช่ภาพหลอน นี่คือของจริง

"ใครอยู่ตรงนั้น!" เขาตะโกนออกไป เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วตรอก แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา

แต่แล้ว เขาก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในบรรยากาศ ความเงียบที่เคยมีกลับกลายเป็นความตึงเครียดที่จับต้องได้ ราวกับอากาศกำลังหนาแน่นขึ้น

"ออกมาซะ" เพลิงกล่าวอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย"

เสียงฝนที่ตกอยู่ดูเหมือนจะเบาลงเล็กน้อย ทำให้ได้ยินเสียงอื่นแทน เสียงเสียดสีเบาๆ ของเนื้อผ้า เสียงลมที่พัดผ่าน และที่สำคัญที่สุด... เสียงฝีเท้าที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

เพลิงก้าวถอยหลังไปทางประตูห้องพักอย่างเงียบเชียบ เขายังคงจ้องมองไปยังตรอก แต่สายตาของเขาก็เริ่มกวาดไปรอบๆ เพื่อประเมินสถานการณ์

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องพักของเขาก็ถูกกระแทกอย่างแรง!

เพลิงผงะถอยหลัง ใบมีดสั้นถูกยกขึ้นเตรียมพร้อม เขาเห็นร่างเงาตะคุ่มๆ พุ่งเข้ามาทางช่องประตูที่เปิดอ้า

"แก!" เสียงห้าวตะคอกอย่างเย็นชา

ก่อนที่เพลิงจะได้ตอบโต้ ร่างเงาก็พุ่งเข้าใส่ทันที เพลิงต้องใช้ทักษะที่ฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เบี่ยงตัวหลบคมดาบที่ฟาดฟันลงมาอย่างรวดเร็ว ดาบเล่มนั้นสะท้อนแสงไฟนีออนเป็นเงาวาบ

"แกตามข้ามา!" เพลิงสวนกลับ พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า

การต่อสู้เริ่มขึ้นภายในห้องพักเล็กๆ ที่อึดอัด เสียงปะทะของคมดาบดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วอาคาร เพลิงใช้มีดสั้นของเขาปัดป้องและสวนกลับอย่างคล่องแคล่ว ร่างเงาตรงหน้าเคลื่อนไหวรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ มันไม่ใช่คนธรรมดา

"แกคิดว่าจะหนีพ้นเหรอ เพลิง" เสียงของร่างเงาเต็มไปด้วยความแค้น "พวกเราตามหาแกมานานแล้ว"

"พวกแกเป็นใคร!" เพลิงตะโกนถาม ขณะที่เขาต้องหลบการโจมตีที่ดุดัน

"คนที่จะมาสะสางบัญชีแค้น!" ร่างเงาตอบกลับ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ด้วยท่วงท่าที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม

เพลิงรู้ดีว่าเขาไม่สามารถสู้ต่อในพื้นที่จำกัดนี้ได้อีกต่อไป เขาต้องหาทางออก หรือไม่ก็ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่ทราบที่มาที่ไป

"พอแค่นี้ก่อน!" เพลิงตะโกน พร้อมกับใช้จังหวะที่ร่างเงาอ้าแขนหลบการโจมตีของเขา เตะเข้าที่หน้าแข้งอย่างแรง ทำให้ร่างเงาเสียหลักเล็กน้อย

เพลิงไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป เขาพุ่งทะลุประตูห้องออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังบันได

"อย่าคิดว่าจะหนีได้!" เสียงของร่างเงาดังตามมาติดๆ

เพลิงวิ่งลงบันไดอย่างบ้าคลั่ง เสียงฝีเท้าของเขาและเสียงฝีเท้าของร่างเงาไล่ตามกันมาอย่างไม่ลดละ เขากระโดดข้ามขั้นบันได สองขั้น สามขั้น รู้สึกถึงลมที่ปะทะใบหน้า

เมื่อถึงชั้นล่าง เพลิงพุ่งตรงไปยังประตูหลังร้านอาหารทะเล ที่มักจะเปิดโล่งเพื่อรับลมในยามค่ำคืน

"เฮ้! เพลิง! เกิดอะไรขึ้น!" ลุงชูตะโกนด้วยความตกใจเมื่อเห็นเพลิงวิ่งออกมาด้วยท่าทีตื่นตระหนก

"ฝากบอกใครก็ได้นะลุง ว่าผมอาจจะกลับมาช้าหน่อย!" เพลิงตะโกนตอบ โดยไม่หยุดชะงัก

เขาพุ่งตัวออกไปในความมืดของตรอก ทิ้งเสียงตะโกนของลุงชูและเสียงไล่ล่าที่ดังกระชั้นเข้ามาไว้เบื้องหลัง

เขาต้องหลบหนี ต้องหาที่ปลอดภัย และที่สำคัญที่สุด เขาต้องรู้ให้ได้ว่าใครกำลังตามล่าเขา และเพราะเหตุใด

ทันใดนั้นเอง ภาพของอาคารสูงเสียดฟ้าที่เขาเคยเห็นในข่าว เมื่อคราวองค์กรลับแห่งหนึ่งถูกเปิดโปง ก็ผุดขึ้นมาในหัว

"องค์กรเงา..." เพลิงพึมพำ ชื่อนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เขากระโดดข้ามถังขยะที่วางเรียงรายอยู่ข้างทาง เสียงฝนเริ่มตกหนักขึ้น ทำให้ทัศนวิสัยแย่ลงไปอีก แต่เพลิงกลับรู้สึกว่านี่คือโอกาส เขาอาศัยความมืดมิดและละอองฝนอำพรางตัว

เมื่อเลี้ยวผ่านมุมตึก เพลิงเห็นร่างเงาที่ไล่ตามมาหยุดชะงัก มันมองไปรอบๆ ราวกับกำลังค้นหาทิศทาง

"แกหนีไม่พ้นหรอก!" เสียงตะโกนของร่างเงาขาดหายไปตามแรงลม

เพลิงใช้จังหวะนั้น วิ่งซอกซอนเข้าไปในตรอกที่แคบลงไปอีก จนกระทั่งถึงทางตัน

เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างเงาที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ เขาเห็นแสงสะท้อนจากดวงตาของมัน ซึ่งดูเหมือนจะเรืองรองอยู่ในความมืด

"ยอมแพ้ซะ เพลิง" เสียงของร่างเงาเย็นชา "อย่าให้ฉันต้องทำอะไรมากกว่านี้"

"ฝันไปเถอะ!" เพลิงคำราม พร้อมกับเงื้อมีดสั้นในมือ

แต่ก่อนที่การต่อสู้ครั้งใหม่จะเริ่มต้นขึ้น ทันใดนั้นเอง แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบก็สาดส่องมาจากด้านบน!

เพลิงเงยหน้ามองขึ้นไป เขาเห็นร่างๆ หนึ่งกำลังร่อนลงมาจากยอดตึกสูงเสียดฟ้า ร่างนั้นสวมชุดสีดำสนิท เคลื่อนไหวราวกับนกฮูกยามราตรี

"พอที!" เสียงแหบพร่าของร่างที่ร่อนลงมาดังขึ้น "เจ้าพวกเงา... อย่าได้รังแกมนุษย์อีกต่อไป!"

ร่างเงาที่กำลังจะโจมตีเพลิง ชะงักงัน มันหันไปมองร่างที่ลงมาจากฟ้าด้วยความตกใจ

แล้วเพลิงก็เห็น... ร่างนั้นกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าใส่ร่างเงาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

การปะทะครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น บนหลังคาของตึกระฟ้า กลางมหานครที่เต็มไปด้วยแสงสี แต่สำหรับเพลิง... เขากำลังถูกดึงเข้าสู่โลกที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่จะต้องต่อสู้เพื่อความอยู่รอด