ลมหนาวพัดโชยเข้ามาพร้อมกับละอองฝนโปรยปราย เพลิงยืนนิ่งอยู่หน้าบาร์ใต้ดิน "รัตติกาล" ที่ซ่อนตัวอยู่ในตรอกเล็กๆ ที่แทบไม่มีใครย่างกราย กลิ่นคาวปลากลิ่นอับชื้นปนเปกันไปกับกลิ่นเหล้าอ่อนๆ จากภายใน เสียงดนตรีแนวบลูส์ทุ้มต่ำลอยลอดออกมาเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับจะกล่อมเกลาความวุ่นวายในจิตใจของเขาให้สงบลง
เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือตัวเรือนสีดำด้าน ตัวเลขดิจิทัลสีแดงสว่างปรากฏขึ้น “23:47” เหลือเวลาอีกไม่มากก่อนจะเข้าสู่วันใหม่ เขาต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับ "อสรพิษ" องค์กรลับที่เขาได้รับมอบหมายให้ตามล่าให้ได้
ก่อนหน้านี้ เขาได้ข้อมูลมาจากแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ว่า "อสรพิษ" มักจะใช้บาร์ใต้ดินแห่งนี้เป็นแหล่งพบปะสังสรรค์ยามค่ำคืน โดยเฉพาะในกลุ่มระดับกลางที่คอยส่งข่าวสารและประสานงานกัน
เพลิงสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ความทรงจำบางส่วนยังคงเลือนราง แต่ภาพใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกลักพาตัวไปเมื่อหลายวันก่อนยังคงตามหลอกหลอนเขา มันคือ "รัตติกาล" ลูกสาวของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่หายตัวไปอย่างลึกลับ และดูเหมือนว่า "อสรพิษ" จะมีส่วนเกี่ยวข้อง
"ไง เพลิง" เสียงทุ้มแหบเอ่ยทักจากด้านหลัง เพลิงหันไปเผชิญหน้ากับ "มาวิน" เจ้าของบาร์มาดขรึม หนวดเคราสีดอกเลาปกคลุมใบหน้าคมคาย ดวงตาเฉียบคมราวกับเหยี่ยว
"มาวิน... วันนี้มีลูกค้าพิเศษหรือเปล่า" เพลิงถามตรงๆ ไม่เสียเวลาอ้อมค้อม
มาวินยิ้มมุมปาก เอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้าดีกรีสูงที่ตั้งโชว์อยู่บนเคาน์เตอร์ "ก็เหมือนทุกคืนแหละ นักธุรกิจ นักการเมือง หรือใครก็ตามที่อยากจะหนีจากแสงสีอันฉูดฉาดของเมืองหลวงแห่งนี้... แต่ถ้าหมายถึงพวกที่ 'พิเศษ' จริงๆ ล่ะก็... อาจจะมีบ้าง"
"ฉันต้องการพบพวกเขา" เพลิงกล่าว
มาวินยกแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก "ทำไมล่ะ? จู่ๆ ก็สนใจพวกเงาใต้แสงจันทร์ขึ้นมา"
"ฉันกำลังตามหาคน" เพลิงตอบสั้นๆ
"คนแบบไหนล่ะ? คนที่หายตัวไป หรือคนที่จะทำให้ใครบางคนหายตัวไป" มาวินถามกลับ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
เพลิงเล่าเรื่อง "รัตติกาล" ให้นายใหญ่แห่ง "รัตติกาล" ฟังอย่างย่อๆ เขาบอกถึงเบาะแสที่เชื่อมโยงมายังบาร์แห่งนี้ และความต้องการที่จะได้ข้อมูลเกี่ยวกับ "อสรพิษ"
มาวินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก้มลงมองแก้วเหล้าในมือ พลางคิดอะไรบางอย่าง "องค์กร 'อสรพิษ'... พวกนั้นไม่ใช่เล่นๆ นะ เพลิง เรื่องของ 'รัตติกาล' น่ะ ฉันก็ได้ยินมาบ้าง... พวกมันเก่งในการลบหลักฐาน และการปิดปากพยาน"
"แล้วนายรู้เรื่องของพวกเขามากแค่ไหน" เพลิงถาม
"มากพอที่จะเตือนนายได้" มาวินวางแก้วเหล้าลง "พวกนั้นมีเครือข่ายกว้างขวาง มีคนในทุกวงการ ตั้งแต่รัฐบาล ตำรวจ ไปจนถึงอาชญากรรมใต้ดิน และที่สำคัญ... พวกมันไม่ไว้ใจใคร หน้ากากของพวกมันหนาเกินกว่าที่ใครจะเจาะได้ง่ายๆ"
"ฉันไม่กลัว" เพลิงตอบอย่างหนักแน่น
"ความไม่กลัวอาจจะพาไปสู่หายนะได้นะ เพลิง" มาวินเตือน "ถ้าอยากได้ข้อมูลจริงๆ นายต้องแสดงให้พวกเขาเห็นว่านายมีค่าพอที่จะได้รับความไว้วางใจ... หรือไม่ก็ทำให้พวกมันกลัว"
"แล้วฉันจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร"
"รอ... แล้วก็สังเกต" มาวินชี้ไปยังมุมหนึ่งของบาร์ ซึ่งมีชายกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งคุยกันด้วยท่าทีลับลมคมใน "กลุ่มนั้น... เป็นขาประจำของ 'อสรพิษ' พวกเขาคอยรับส่งข้อมูลกันอยู่เสมอ ถ้ามีอะไรน่าสนใจ... พวกเขาคงจะไม่เก็บไว้คนเดียวหรอก"
เพลิงเดินเข้าไปใกล้กลุ่มชายเหล่านั้นอย่างเงียบเชียบ เขาแสร้งทำเป็นเดินไปสั่งเครื่องดื่มที่บาร์ แต่หูกลับตั้งใจฟังบทสนทนาของพวกเขาอย่างระมัดระวัง
"ข่าวล่าสุด... แผนการใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า" ชายคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ
"แน่ใจเหรอ? ระดับบอสให้ไฟเขียวแล้ว?" อีกคนถาม
"แน่นอน... ล่าสุด 'เงา' ส่งข่าวมาแล้ว ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว"
"ถ้าสำเร็จ... ตำแหน่งของเราก็จะมั่นคงขึ้นอีกเยอะ"
"อย่าประมาทเด็ดขาด... 'อสรพิษ' ไม่เคยพลาด"
เพลิงพยายามจับใจความสำคัญจากบทสนทนาเหล่านั้น คำว่า "แผนการใหญ่" "เงา" และ "อสรพิษ" คือคำที่เขาต้องการ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น ลมเย็นที่พัดเข้ามาทำให้ขนแขนของเขาลุกซู่
ทันใดนั้นเอง ประตูบาร์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ชายร่างใหญ่สองคนในชุดดำทะมึนเดินเข้ามา ใบหน้าของพวกเขาดูแข็งกร้าว บรรยากาศภายในบาร์พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
"มีใครเห็น 'นกฮูก' บ้าง?" ชายคนหนึ่งถามเสียงดัง
"นกฮูก" คือรหัสที่เพลิงเคยได้ยินมา เป็นหนึ่งในสมาชิกของ "อสรพิษ" ที่มักจะเข้ามาที่บาร์แห่งนี้เป็นประจำ
มาวินเดินเข้ามาขวาง "ไม่มีใครเห็น 'นกฮูก' ที่นี่ทั้งนั้น"
"แน่ใจเหรอ? หรือว่าแกจะปิดบังอะไรไว้?" ชายร่างใหญ่คนหนึ่งก้าวเข้ามาประชิดมาวิน
"ฉันไม่ปิดบังอะไรทั้งนั้น" มาวินตอบเสียงเรียบ แต่แววตาฉายแววไม่เป็นมิตร
เพลิงเห็นจังหวะก็รีบเดินเข้าไปแทรก "ใจเย็นๆ ครับพี่ ผมไม่เห็น 'นกฮูก' เหมือนกัน แต่ถ้าพี่กำลังมองหาใครบางคน ผมอาจจะช่วยได้"
ชายร่างใหญ่ทั้งสองหันมามองเพลิงด้วยสายตาเหยียดหยาม "แกเป็นใคร? คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าเข้ามาขวาง"
"ผมแค่คนผ่านมาเห็นเหตุการณ์... และผมเกลียดพวกอันธพาลที่มารังแกคนอื่น" เพลิงกล่าว เขาเตรียมพร้อมรับมือกับการปะทะที่อาจจะเกิดขึ้น
"แกกำลังหาเรื่องใส่ตัวนะ" ชายร่างใหญ่คนหนึ่งพูด พลางก้าวเข้ามาใกล้เพลิงมากขึ้น
"ผมแค่พูดความจริง" เพลิงตอบ เขาปรับท่าทางให้พร้อมรับการโจมตี
ขณะที่บรรยากาศกำลังจะระเบิดขึ้นทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของชายร่างใหญ่คนหนึ่งก็ดังขึ้น เขาชักโทรศัพท์ออกมาดู ข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "ยกเลิกภารกิจ... นกฮูก ปลอดภัย"
"โว้ย! เสียเวลา" ชายร่างใหญ่คนหนึ่งสบถ ก่อนจะหันมามองเพลิงอีกครั้งด้วยสายตาไม่พอใจ "ครั้งหน้า... แกเตรียมตัวให้ดี"
ทั้งสองคนเดินออกจากบาร์ไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและบรรยากาศที่ยังคงตึงเครียด
มาวินหันมามองเพลิงด้วยแววตาชื่นชม "นายทำได้ดีมาก เพลิง... กล้าหาญ และฉลาด"
"ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ" เพลิงตอบ "แต่ดูเหมือนว่า 'นกฮูก' จะเป็นคนสำคัญของ 'อสรพิษ' สินะ"
"ใช่... เขาคือหนึ่งในผู้ที่คอยประสานงานระดับสูง" มาวินกล่าว "แผนการใหญ่ที่แกได้ยินมา... คงเกี่ยวข้องกับเขา"
ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ดังมาจากด้านนอก ไม่นานนัก รถตำรวจหลายคันก็จอดเทียบหน้าบาร์ "รัตติกาล"
"แย่แล้ว! พวกนั้นต้องแจ้งตำรวจแน่ๆ" มาวินกล่าว
"ไม่เป็นไร... ผมจะจัดการเอง" เพลิงกล่าว เขาเดินไปที่ประตูบาร์ เปิดออกแล้วก้าวออกไปเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
"มีอะไรหรือครับท่าน" เพลิงถามอย่างสุภาพ
"เราได้รับแจ้งว่ามีเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นที่นี่" นายตำรวจระดับสารวัตรกล่าว
"ไม่มีอะไรครับท่าน เพียงแค่ลูกค้ามีปากเสียงกันเล็กน้อยเท่านั้นเอง" เพลิงตอบ
"อย่างนั้นเหรอ?" สารวัตรมองเพลิงด้วยความสงสัย "แต่มีพยานเห็นว่าคุณมีปากเสียงกับพวกที่เพิ่งออกไป"
"ผมแค่พยายามห้ามปรามครับท่าน" เพลิงกล่าว "ผมไม่เห็นด้วยกับการใช้กำลัง"
สารวัตรพิจารณาเพลิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง "ให้ตรวจตราบริเวณนี้ให้ละเอียด... แต่ถ้าไม่มีอะไรผิดกฎหมาย ก็กลับไปได้"
เพลิงยืนมองรถตำรวจค่อยๆ ขับออกไป เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้เป็นเพียงการทดสอบเล็กๆ น้อยๆ ของ "อสรพิษ" เพื่อดูปฏิกิริยาของเขา
"พวกนั้นกำลังจับตาดูนายอยู่" มาวินเดินออกมาพร้อมกับแก้วเหล้า "นายต้องระวังตัวให้มากขึ้น"
"ผมรู้" เพลิงตอบ "แล้วแผนการใหญ่นั่นล่ะ? ฉันจะได้ข้อมูลเพิ่มเติมเมื่อไหร่"
"อดทนหน่อย... โอกาสจะมาถึงในไม่ช้า" มาวินยิ้ม "คืนนี้... ฉันมีข้อมูลบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์กับนาย"
มาวินพาเพลิงไปที่ห้องลับด้านหลังบาร์ ซึ่งซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือเก่าแก่ ภายในห้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และจอภาพจำนวนมาก
"นี่คือเครือข่ายข้อมูลของฉัน" มาวินกล่าว "ฉันแอบดักฟังการสื่อสารของ 'อสรพิษ' มานานแล้ว... และนี่คือสิ่งที่ฉันเพิ่งได้มา"
บนจอภาพขนาดใหญ่ปรากฏแผนผังการก่อสร้างของอาคารสูงเสียดฟ้าแห่งหนึ่งกลางเมืองหลวง "อาคาร 'โอลิมปัส'... ฐานทัพลับของ 'อสรพิษ' ที่นี่คือศูนย์กลางการปฏิบัติการทั้งหมดของพวกมัน"
"อาคารโอลิมปัส?" เพลิงพึมพำ เขาเคยได้ยินชื่อเสียงของอาคารแห่งนี้ มันคือสัญลักษณ์แห่งความมั่งคั่งและอำนาจของมหานคร
"ใช่... และในคืนพรุ่งนี้... พวกมันจะมีการส่งมอบ 'ของสำคัญ' บางอย่างที่นั่น" มาวินกล่าว "ถ้าแกอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับ 'รัตติกาล' หรืออยากจะหยุดยั้งแผนการใหญ่ของพวกมัน... นี่คือโอกาสเดียวของแก"
เพลิงมองไปยังแผนผังของอาคารโอลิมปัส ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยความมุ่งมั่น คืนพรุ่งนี้... คือคืนแห่งการเผชิญหน้าครั้งใหญ่
"ขอบคุณมาก มาวิน" เพลิงกล่าว "ฉันต้องไปเตรียมตัวแล้ว"
เขาเดินออกจากบาร์ "รัตติกาล" ไปสู่ตรอกซอกซอยอันมืดมิดของมหานคร แสงไฟนีออนยังคงสาดสะท้อนบนพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้น ยิ่งเพิ่มความลึกลับให้กับค่ำคืนนี้
เพลิงรู้ดีว่าการบุกเข้าไปในอาคารโอลิมปัสไม่ใช่เรื่องง่าย มันคือการเผชิญหน้ากับ "อสรพิษ" โดยตรง แต่เพื่อ "รัตติกาล" และเพื่อความยุติธรรม เขาพร้อมที่จะเสี่ยงทุกอย่าง
ภายใต้แสงจันทร์สีซีดจาง ร่างของเพลิงเลือนหายไปในเงาของตรอกซอย เขาไม่รู้เลยว่า การเดินทางสู่ "อาคารโอลิมปัส" ของเขา จะเต็มไปด้วยอันตรายที่คาดไม่ถึง และบททดสอบที่ท้าทายที่สุดในชีวิตของเขา
รัตติกาลเพลิง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก