สายลมหนาวเย็นยะเยือกยังคงพัดพาละอองฝนโปรยปรายอย่างไม่ลดละ ราวกับจะเยาะเย้ยความอ้างว้างในหัวใจของเพลิง เขาหลับตาลงช้าๆ สูดกลิ่นอับชื้นของตรอกซอยที่ผสมปนเปกับกลิ่นคาวปลาจางๆ ที่ลอยมาจากไหนสักแห่ง และกลิ่นเหล้าอ่อนๆ ที่ลอดออกมาจากบาร์ใต้ดินที่เพิ่งผ่านพ้นมา มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคย แต่ในคืนนี้ กลับยิ่งตอกย้ำความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เกาะกุมอยู่ในอก
ภาพใบหน้าของ "เงา" ยังคงพร่าเลือนในความทรงจำ เสียงหัวเราะเย้ยหยันของมันดังก้องอยู่ในหูราวกับเพิ่งได้ยินเมื่อครู่ การต่อสู้ในครั้งนั้นจบลงโดยที่เพลิงไม่สามารถจับตัวเงาได้ แม้จะเกือบเฉียด แต่สุดท้ายมันก็หายลับไปในความมืดมิดของมหานครแห่งนี้ ทิ้งไว้เพียงความแค้นที่กรุ่นอยู่ในใจ และความกระหายที่จะตามล่า
"แกหนีไม่พ้นแน่ เงา" เพลิงพึมพำกับตัวเองขณะก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปตามตรอกแคบๆ แสงไฟนีออนสีแดงฉานจากป้ายร้านค้าที่ปิดตาย สาดส่องสะท้อนบนพื้นเปียกชื้น ทำให้เกิดเงาตะคุ่มที่บิดเบี้ยวราวกับอสูรกายที่กำลังจ้องมอง
เขาเงยหน้าขึ้นมองยอดตึกระฟ้าที่ทาบท้องฟ้าสีดำมืด แสงไฟจากชั้นบนสุดสว่างไสวราวกับดวงดาวที่ถูกจับมาไว้บนพื้นโลก ที่นั่น... คือที่ตั้งของ "เซราฟิม" องค์กรลับที่กุมความลับดำมืดของเมืองนี้ไว้ และเงา คือหนึ่งในแขนขาสำคัญของมัน
"คืนนี้... ต้องจบเรื่อง" เพลิงกัดฟันกรอด ความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตา
เขาตัดสินใจที่จะไม่เสียเวลาอีกต่อไป การไล่ล่าในตรอกซอยที่ชั้นล่างนั้นไร้ประโยชน์ หากต้องการเผชิญหน้ากับเงาอย่างแท้จริง เขาต้องขึ้นไปบนนั้น... บนหลังคา
เพลิงมุ่งหน้าไปยังอาคารที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในย่านนั้น มันเป็นตึกที่แทบจะถูกลืมเลือนจากผู้คนทั่วไป แต่เพลิงรู้ดีว่ามันคือเส้นทางลัดที่พาเขาขึ้นสู่ระดับที่สูงกว่าได้อย่างรวดเร็ว โดยไม่ต้องผ่านระบบรักษาความปลอดภัยอันแน่นหนาของเซราฟิม
บันไดวนแคบๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและความอับชื้น เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องกังวานสะท้อนผนังปูนเก่าๆ กลิ่นอับชื้นและราที่อบอวลอยู่ตลอดทาง ยิ่งเพิ่มความรู้สึกไม่สบายตัว แต่เพลิงไม่สนใจ เขากระตุ้นตัวเองให้ก้าวต่อไป ไม่มีอะไรหยุดเขาได้ในคืนนี้
เมื่อพ้นจากประตูเหล็กบานสุดท้าย เพลิงก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนหลังคาตึกที่เต็มไปด้วยสิ่งของกองระเกะระกะ ท่อระบายน้ำที่ขึ้นสนิม สายไฟระโยงระยาง และเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ที่ถูกปิดตาย ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปรายอย่างไม่ขาดสาย
ลมพัดแรงขึ้นบนนี้ จนแทบจะยืนไม่อยู่ เพลิงใช้มือข้างหนึ่งจับราวเหล็กที่ผุกร่อนไว้มั่น แล้วค่อยๆ ทอดสายตามองไปรอบๆ เบื้องหน้าคือมหานครยามค่ำคืนที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับทะเลเพชร แสงไฟจากอาคารสูงเสียดฟ้าแต่ละหลัง กลายเป็นภาพที่งดงามจนแทบลืมหายใจ
แต่ความงามนั้น กลับยิ่งทำให้เพลิงรู้สึกถึงความเปราะบางของชีวิต และความอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความหรูหราเหล่านั้น
"มาแล้วสินะ เพลิง"
เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง เพลิงชักกระบี่สั้นคู่ใจออกมาทันที ดวงตาคมกริบสอดส่ายไปรอบๆ มองหาที่มาของเสียง
"ออกมาแสดงตัวสิ! อย่าซ่อนตัวเหมือนหนู" เพลิงตะโกนกลับ เสียงของเขาถูกพัดพาไปกับสายลม
พลัน! เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากมุมมืดของหลังคา มันเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายลม สวมชุดสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับความมืด จนแทบจะมองไม่เห็นรายละเอียด
"ใจเย็นสิ... เพลิง" เสียงของเงา ยังคงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ฉันไม่ได้คิดจะหนีไปไหน"
"แกแน่ใจหรือ?" เพลิงถาม ดวงตาไม่ละไปจากร่างตรงหน้า "คืนนี้... เราจะจบเรื่องกัน"
"แน่นอน... แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีที่แกคิด" เงากล่าว พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้เพลิงมากขึ้นเรื่อยๆ "แกคิดว่าแกพร้อมแล้วที่จะสู้กับฉันอย่างนั้นหรือ? แกยังเด็กเกินไป... ยังไม่เข้าใจอะไรเลย"
"ฉันเข้าใจดี... ว่าแกมันตัวอันตราย" เพลิงกล่าว "และฉันจะกำจัดแกให้สิ้นซาก"
"หึ... ความมั่นใจของเด็กหนุ่ม" เงาหัวเราะเบาๆ "แต่ความมั่นใจอย่างเดียว... มันไม่เพียงพอหรอก"
ทันใดนั้น! เงาก็พุ่งเข้าใส่เพลิงอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ใบมีดบางเฉียบสะท้อนแสงไฟเพียงวูบเดียว เพลิงยกกระบี่ขึ้นรับการโจมตี เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว
การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือดบนหลังคาอันโดดเดี่ยวท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ เพลิงและเงาปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ละการเคลื่อนไหวของทั้งคู่รวดเร็วและแม่นยำราวกับนักเต้นรำแห่งความตาย
เพลิงพยายามใช้ความแข็งแกร่งและความคล่องแคล่วของเขาเข้าต่อกร แต่เงากลับมีรูปแบบการต่อสู้ที่คาดเดาไม่ได้ มันเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหลราวกับไม่มีกระดูกในร่าง ราวกับเป็นกระแสน้ำที่ไหลเอื่อย แต่กลับแฝงไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล
"แกยังช้าไป... เพลิง!" เงาตะโกน ขณะที่พยายามแทงมีดสวนเข้าที่สีข้างของเพลิง เพลิงเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ใบมีดเฉียดผ่านผิวหนังไปเพียงนิดเดียว
"แกก็เหมือนกัน... เงา!" เพลิงสวนกลับ พยายามโจมตีด้วยกระบี่ไปที่จุดอ่อนของคู่ต่อสู้ แต่เงากลับพลิกตัวหลบได้อย่างง่ายดาย
การต่อสู้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงลม เสียงฝน และเสียงเหล็กที่กระทบกัน พวกเขาทั้งคู่ต่างได้รับบาดแผล แต่ก็ไม่มีใครยอมแพ้
เพลิงรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มคืบคลานเข้ามา พลังของเขาเริ่มลดน้อยลง แต่ความโกรธและความแค้นในใจ กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
"ทำไมแกถึงทำแบบนั้น... กับพวกเรา!" เพลิงตะโกนถาม ขณะที่พยายามปัดป้องการโจมตีของเงา "แกเป็นใครกันแน่!"
เงาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของมันปรากฏความรู้สึกบางอย่างที่เพลิงอ่านไม่ออก ก่อนที่จะตอบกลับมาด้วยเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย
"แกไม่จำเป็นต้องรู้... เพลิง"
"ฉันต้องรู้! แกต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่แกทำ!" เพลิงกล่าวอย่างเดือดดาล
"รับผิดชอบหรือ?" เงาหัวเราะเยาะ "โลกใบนี้... ไม่มีคำว่ารับผิดชอบหรอก... เพลิง"
"แกกำลังพูดถึงอะไร!?" เพลิงเริ่มสับสน
"แกไม่เข้าใจ... แกยังไม่เห็นความจริง... ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังทุกสิ่ง" เงาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย
เพลิงไม่เข้าใจคำพูดของเงาเลย แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง เขาพยายามรวบรวมสติและจดจ่อกับการต่อสู้
ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือด ทันใดนั้น! เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นจากอาคารของเซราฟิมที่อยู่ไม่ไกลออกไป แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามีผู้บุกรุก
"อะไรกัน!?" เงาอุทานด้วยความตกใจ
"พวกของแก... กำลังมีปัญหาหรือไง?" เพลิงถาม พร้อมกับฉวยโอกาสนี้โจมตี
แต่เงากลับไม่ตอบ มันหันไปมองอาคารของเซราฟิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
"เป็นไปไม่ได้..." เงากล่าวเบาๆ
"แกกำลังพูดถึงใคร?" เพลิงถาม
"บางอย่าง... ที่แกไม่ควรรู้จัก" เงากล่าว "แต่ดูเหมือน... คืนนี้... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป"
เงาหันกลับมามองเพลิงด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เราต้องหยุดการต่อสู้ของเราไว้ก่อน... เพลิง"
"หยุดเหรอ? แกกำลังจะหนีไปอีกแล้วหรือไง?" เพลิงถามอย่างไม่เชื่อ
"ไม่ใช่... ฉันต้องไปจัดการกับปัญหานี้... ด้วยตัวเอง" เงากล่าว "แต่เรา... จะได้เจอกันอีก... แน่นอน"
ว่าแล้วเงาก็หันหลังและพุ่งทะยานออกไปจากหลังคาอย่างรวดเร็ว หายลับไปในความมืดมิดของมหานคร ทิ้งให้เพลิงยืนงุนงงอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย
เพลิงมองตามร่างของเงาไปจนสุดสายตา เขายังคงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเงาถึงต้องรีบร้อนไปเช่นนั้น และเสียงสัญญาณเตือนภัยนั้น... คืออะไรกันแน่?
เขาหันกลับมามองอาคารของเซราฟิมอีกครั้ง แสงไฟสีแดงยังคงกะพริบอยู่เป็นระยะๆ บ่งบอกถึงความวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นภายใน
"เซราฟิม... กำลังมีปัญหา" เพลิงพึมพำกับตัวเอง "หรือว่า... นี่คือโอกาสของฉัน?"
หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง ในขณะเดียวกัน ความสงสัยและความแค้นก็ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก
คืนนี้... ยังไม่จบลงง่ายๆ อย่างแน่นอน.
รัตติกาลเพลิง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก