ละอองฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะชะล้างความเหนียวเหนอะหนะของเลือดและคราบไคลที่เปรอะเปื้อนบนร่างของเพลิงออกไปให้สิ้น แต่ความรู้สึกเย็นเยียบที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูกนั้น มิใช่มาจากสายน้ำเย็นช่ำ หากแต่เป็นความรู้สึกอ้างว้างที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ เขายังคงยืนนิ่งอยู่กลางตรอกแคบๆ ที่ถูกขนาบข้างด้วยกำแพงอิฐมอญที่ผุพัง กลิ่นอับชื้นของราและตะไคร่น้ำที่เติบโตตามซอกหลืบ คลุ้งเคล้ากับกลิ่นโลหะแหลมคมที่ลอยมาจากไหนสักแห่ง ราวกับเป็นกลิ่นอายของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ใบหน้าของเพลิงซึมเซาภายใต้แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กระพริบกะโผลกกะเพลื่ออยู่เหนือหัว เขาหลับตาลงอีกครั้ง สูดลมหายใจลึก พยายามจะจับต้นตอของกลิ่นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว กลิ่นที่คุ้นเคย... กลิ่นแห่งอันตราย กลิ่นแห่งใครบางคนที่เขาตามหามาตลอด
“ยังคงคิดถึงมันอีกแล้วสินะ” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืดที่เกาะอยู่บนกำแพงด้านขวา เพลิงลืมตาขึ้นทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังทิศทางของเสียงอย่างรวดเร็ว
ร่างสูงผอมบางในชุดสีดำสนิทกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนขอบกำแพง ปลายเท้าข้างหนึ่งกำลังแกว่งไปมาอย่างไม่ใส่ใจ เงาของเขาถูกทอดทาบทับลงบนพื้นเปียกชื้น เป็นเงาที่ดูผิดรูปผิดร่างราวกับมีชีวิต
“ออกมาสิ” เพลิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความแข็งกร้าว
ชายในเงาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแห้งผากราวกับกระดาษทรายเสียดสีกัน “ออกมาทำไมเล่า... ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว อากาศเย็นสบาย”
“ฉันถามอีกครั้ง ออกมา” เพลิงเดินเข้าหาเงาอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เขาไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจนภายใต้ความมืด แต่สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา มันไม่ใช่พลังงานที่อ่อนแอ
“ใจร้อนจริงนะเจ้าหนุ่ม” ชายในเงากล่าวพลางยืดตัวขึ้นยืนอย่างสง่างาม เขาค่อยๆ ก้าวเท้าลงมาสู่พื้นตรอกอย่างแผ่วเบา แสงไฟนีออนที่กระพริบพอจะจับเค้าโครงใบหน้าของเขาได้ มันเป็นใบหน้าที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ แต่ดวงตาของเขากลับเปล่งประกายอำมหิตราวกับดวงดาวที่กำลังจะดับสูญ
“ใครกันแน่” เพลิงถาม เสียงของเขาเบาลง แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
“คำถามที่ง่ายเกินไป” ชายในเงากล่าว “แต่คำตอบ... อาจจะยากกว่าที่เจ้าคิด”
เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นช้าๆ ก่อนจะยื่นออกมา เพลิงเห็นประกายแสงสีเงินวาบหนึ่งที่ปลายมีดที่ซ่อนอยู่ในอุ้งมือ
“เจ้าตามหาอะไรกันแน่ เพลิง? ความแค้น? ความยุติธรรม? หรือเพียงแค่ความจริง?” ชายในเงาถาม ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเพลิง ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
“ฉันตามหาคนที่ทำลายทุกอย่างของฉัน” เพลิงตอบเสียงหนักแน่น
“ทุกคนต่างก็มีสิ่งที่สูญเสียไปทั้งนั้น” ชายในเงากล่าว “และทุกคนต่างก็ต้องหาทางที่จะก้าวต่อไป”
“การก้าวต่อไปของฉันคือการตามล่าคนที่ทำให้ฉันต้องมาอยู่ในสภาพนี้” เพลิงพูดพลางก้าวเท้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น
“แล้วถ้าสิ่งที่เจ้าตามหา... มันอยู่ใกล้กว่าที่เจ้าคิดล่ะ?” ชายในเงาพูดพร้อมกับยกมีดขึ้นสูง ปลายมีดสะท้อนแสงไฟนีออนเป็นประกายเย็นเยียบ
เพลิงชะงักกึก หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เขาจำประกายแสงนั้นได้ดี มันคือประกายของมีดที่เขาเห็นในความฝันซ้ำๆ มีดเล่มเดียวกับที่กรีดชีวิตของคนที่เขารัก
“นั่นมัน...” เพลิงอุทาน
“ใช่... มีดเล่มเดียวกัน” ชายในเงาตอบ ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น “และคนถือมัน... ก็คือคนที่เจ้ามองเห็นตรงหน้านี้”
เพลิงเบิกตากว้าง เขาไม่เคยคาดคิดว่าคนที่เขาตามหามาตลอดจะอยู่ตรงหน้าเขาในสภาพแบบนี้ ชายในเงาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่คนที่เขาจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย
“เป็นไปไม่ได้!” เพลิงตะโกน “แกไม่ใช่คนที่ฉันเห็นในความฝัน!”
“ความฝัน... ความจริง... บางครั้งมันก็แยกกันไม่ออกหรอกนะ” ชายในเงาหัวเราะ “ยิ่งโดยเฉพาะกับคนที่กำลังถูกความแค้นบีบคั้น”
“แกกำลังหลอกฉัน!” เพลิงกล่าว
“ข้าไม่ได้หลอกใครทั้งนั้น” ชายในเงาตอบ “ข้าเพียงแค่บอกความจริง... ความจริงที่เจ้าไม่กล้าเผชิญหน้า”
เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาเพลิงช้าๆ มีดในมือยังคงชี้มาที่เพลิง “เจ้าอยากรู้ใช่ไหมว่าใครกันแน่ที่ทำร้ายเจ้า? เจ้าอยากรู้ใช่ไหมว่าความเจ็บปวดนี้มันมาจากไหน?”
เพลิงมองใบหน้าของชายในเงาอย่างพิจารณา เขารู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย แต่ลึกๆ แล้ว เขาก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยบางอย่าง ราวกับเคยพบเคยเจอมาก่อน
“บอกฉันมา!” เพลิงตะโกน
“ถ้าเจ้าแน่ใจว่าอยากรู้จริงๆ” ชายในเงากล่าว “ก็เข้ามาสิ... เข้ามาเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ้าตามหา”
เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว วิ่งเข้าไปในตรอกที่ลึกเข้าไปอีก ก่อนจะหายลับไปในความมืด เพลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามไป
ตรอกแคบๆ นั้นทอดตัวยาวไปเรื่อยๆ ความมืดเริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนแทบมองไม่เห็นทาง เพลิงรู้สึกได้ถึงความเย็นที่กัดกินผิวหนังมากขึ้นกว่าเดิม มันไม่ใช่ความเย็นจากสายฝน แต่เป็นความเย็นที่มาจากความหวาดกลัว
จู่ๆ เสียงฝีเท้าของชายในเงาก็หยุดลง เพลิงหยุดตามทันที เขามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง
“ออกมาได้แล้ว” เพลิงกล่าว “เล่นซ่อนหาอะไรกัน”
ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวผ่านซอกตึก
เพลิงค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ เขาเห็นร่างของชายในเงากำลังยืนนิ่งอยู่กลางลานเล็กๆ ที่มีเศษขยะกองอยู่รอบด้าน แสงไฟสลัวส่องให้เห็นใบหน้าที่เรียบเฉยของเขาอีกครั้ง
“เจ้ามาถึงแล้วสินะ” ชายในเงากล่าว “ปลายทางที่เจ้าตามหา”
“แกต้องการอะไรจากฉัน?” เพลิงถาม
“ข้าต้องการให้เจ้าตระหนักถึงความจริง” ชายในเงาตอบ “ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของความแค้น”
เขายกมีดขึ้นอีกครั้ง แสงไฟสะท้อนประกายอำมหิต
“เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังตามล่าปีศาจร้ายใช่ไหม?” ชายในเงาถาม “แต่บางที... ปีศาจที่แท้จริง... อาจจะอยู่ในตัวเจ้าเองก็ได้”
คำพูดของชายในเงาทำให้เพลิงชะงัก เขารู้สึกถึงความปั่นป่วนในหัวใจ ความแค้นที่เขามีมันกำลังกัดกินเขาอยู่จริงๆ
“แกกำลังพูดอะไร!” เพลิงถามเสียงดัง
“ข้ากำลังพูดถึงความจริง” ชายในเงากล่าว “ความจริงที่ว่า... บางครั้งการตามล่าหาความยุติธรรม ก็อาจจะนำพาเราไปสู่อีกด้านหนึ่งของความมืด”
เขาค่อยๆ เดินเข้ามาหาเพลิงช้าๆ มีดในมือยังคงตั้งฉากกับอากาศ
“ถ้าเจ้าคิดว่าเจ้าแน่ใจในสิ่งที่จะทำ... ก็เข้ามาสิ” ชายในเงากล่าว “เข้ามาเผชิญหน้ากับความจริง... ที่อยู่ตรงหน้าเจ้า”
เพลิงรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขารู้ว่าการต่อสู้กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง
“ถ้าแกคือคนที่ทำร้ายฉันจริงๆ” เพลิงกล่าว “ฉันจะไม่มีวันปล่อยแกไป!”
“งั้น... เรามาดูกัน” ชายในเงากล่าว ยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา
ทันใดนั้น ชายในเงาก็พุ่งเข้าใส่เพลิงอย่างรวดเร็ว มีดในมือของเขาแกว่งไกวเป็นเส้นแสงสีเงินที่พร่ามัว
เพลิงตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขาหลบหลีกการโจมตีของชายในเงาได้อย่างหวุดหวิด เสียงคมมีดเฉือนอากาศดังหวีดหวิว
การต่อสู้ที่ดุเดือดเริ่มต้นขึ้นแล้ว ท่ามกลางความมืดมิดของตรอกซอยแห่งมหานคร รัตติกาลแห่งเพลิงกำลังจะลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
เพลิงตอบโต้ด้วยความรวดเร็ว เขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่ฝึกฝนมาอย่างหนักในการปัดป้องและสวนกลับ การปะทะกันของคมมีดและหมัดสร้างเสียงก้องกังวานไปทั่วบริเวณ
“แกเก่งกว่าที่ข้าคิด” ชายในเงากล่าวขณะที่เขาปัดป้องการโจมตีของเพลิงออกไปได้ “แต่ความแค้น... มันไม่สามารถเอาชนะทักษะได้ทั้งหมดหรอกนะ”
“ฉันไม่ได้สู้ด้วยความแค้นอย่างเดียว” เพลิงสวนกลับ “ฉันสู้ด้วยความจริงที่ฉันต้องค้นหา!”
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เพลิงพยายามหาจังหวะที่จะโจมตีจุดอ่อนของอีกฝ่าย แต่ชายในเงาก็มีความคล่องแคล่วว่องไวอย่างน่าประหลาด เขาเหมือนจะรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเพลิงล่วงหน้า
“ความจริงที่เจ้ากำลังตามหา... มันอาจจะทำให้เจ้าเจ็บปวดกว่าเดิมก็ได้นะ” ชายในเงากล่าวขณะที่เขาพุ่งเข้าใส่เพลิงอีกครั้ง
เพลิงหลบหลีกไปด้านข้าง แล้วใช้จังหวะที่อีกฝ่ายเสียหลัก สวนกลับด้วยหมัดหนักเข้าที่สีข้าง
“อั่ก!” ชายในเงาเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังยืนหยัดอยู่ได้
“เจ้านี่มันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เลยสินะ” ชายในเงากล่าว “แต่ข้าก็ไม่เคยคิดจะยอมแพ้เช่นกัน”
เขากระชับมีดในมือแน่น ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น
“เรามาดูกันว่า ใครจะเป็นฝ่ายที่ทนได้นานกว่ากัน” ชายในเงากล่าว
เพลิงยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ฉันไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด”
เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น การต่อสู้ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งไหนๆ ที่ผ่านมา มันมีความลึกลับซับซ้อนที่ซ่อนอยู่
“ถ้าเจ้าแน่ใจ... ก็เข้ามา” ชายในเงากล่าว “เข้ามาเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะเปิดเผย”
เพลิงก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย ราวกับจะสาดซัดความจริงอันโหดร้ายที่จะเปิดเผยออกมาในไม่ช้า
เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายในเงาอย่างไม่ลดละ เขาพร้อมแล้วที่จะรับทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
“งั้น... เรามาจบเรื่องนี้กัน!” เพลิงกล่าวเสียงดัง
การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้นแล้วท่ามกลางรัตติกาลแห่งเพลิง
รัตติกาลเพลิง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก