ตอนที่ 12 — ปีกแห่งรัตติกาล

ละอองฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะชะล้างความเหนียวเหนอะหนะของเลือดและคราบไคลที่เปรอะเปื้อนบนร่างของเพลิงออกไปให้สิ้น แต่ความรู้สึกเย็นเยียบที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูกนั้น มิใช่มาจากสายน้ำเย็นช่ำ หากแต่มาจากความหวาดกลัวที่เกาะกินหัวใจของเขา ดวงตาคมกริบของเพลิงเบิกกว้างขึ้นเมื่อเขาเพิ่งจะตระหนักได้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาเมื่อครู่ ภาพของนักฆ่าร่างสูงโปร่งที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ใบหน้าของมันถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีดำสนิท ‌ดวงตาของมันสะท้อนแสงนีออนจากป้ายโฆษณาที่อยู่ไกลออกไป สั่นไหวราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน มือของมันถือมีดสั้นเล่มบางที่มีประกายสีเงินวาววับ สะท้อนแสงจันทร์ที่พยายามส่องผ่านม่านเมฆที่มืดครึ้ม

“แก… เป็นใคร?” เสียงของเพลิงแหบพร่า ราวกับเส้นเสียงของเขาถูกบีบรัดจนแทบขาดห้วง เหงื่อเย็นๆ ​ไหลซึมไปตามขมับ แม้ว่าอากาศรอบกายจะหนาวเย็นเสียจนแทบจะแข็งตาย

นักฆ่าร่างสูงโปร่งไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยกมีดสั้นขึ้นช้าๆ ปลายมีดจ่อมาทางเพลิง ท่าทางของมันสงบนิ่งเกินจริง ราวกับนักล่าที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อก่อนที่จะปิดเกม

“ฉัน… ไม่ได้อยากมีเรื่องกับแก” เพลิงพยายามรวบรวมสติ ‍เขาสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างรวดเร็ว ตรอกแคบๆ นี้เต็มไปด้วยถังขยะที่ตั้งเรียงราย ส่งกลิ่นเหม็นอับชื้น คราบน้ำมันที่เจิ่งนองบนพื้นสะท้อนแสงสะท้อนแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟที่กะพริบอยู่เหนือหัว

“พวกมันส่งแกมา?” เพลิงถามขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขากลับมาแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย ‌แม้จะยังมีความลังเลแฝงอยู่

เงาของนักฆ่าขยับเล็กน้อย ราวกับจะพยักหน้า แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ออกมาจากริมฝีปากที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก

“ถ้าพวกแกคิดว่าแค่ฆ่าฉันได้ แล้วทุกอย่างจะจบ…” เพลิงกัดฟันกรอด “แกคิดผิด”

นักฆ่าไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าใส่เพลิงอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ‍เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวเกินมนุษย์ เพลิงเองก็ไม่ยอมแพ้ เขากระโจนหลบอย่างฉิวเฉียด ปลายมีดของนักฆ่าเฉียดสีข้างเขาไปเพียงนิดเดียว ทำให้เกิดรอยฉีกขาดบนเสื้อผ้าบางๆ ที่สวมอยู่

การต่อสู้เริ่มขึ้นท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย เพลิงอาศัยความคล่องแคล่วของร่างกาย หลบหลีกการโจมตีของนักฆ่าที่รุนแรงและแม่นยำ ​เขาสังเกตเห็นว่านักฆ่ามีจุดอ่อนอยู่ที่ความเร็วที่จำกัดในการหมุนตัว แต่การโจมตีของมันนั้นรวดเร็วและอันตราย เพลิงพยายามหาจังหวะสวนกลับ แต่การป้องกันของนักฆ่านั้นแน่นหนาเกินไป

“แก… เก่งเกินไป” เพลิงพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เขาต้องใช้แรงทั้งหมดเพื่อปัดป้องคมมีดที่พุ่งเข้ามาไม่หยุด เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า ​กล้ามเนื้อเริ่มปวดเมื่อย แต่จิตใจของเขายังคงมุ่งมั่น เขาจะต้องเอาชีวิตรอดให้ได้

เพลิงใช้จังหวะที่นักฆ่าเสียหลักจากการโจมตีพลาดเล็กน้อย เขาถอยห่างออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบเอาท่อนไม้ที่ตกอยู่ข้างถังขยะขึ้นมาเป็นอาวุธชั่วคราว

“แกจะเจอดี!” เพลิงตะโกนเสียงดัง ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่นักฆ่าด้วยท่อนไม้ในมือ

การปะทะกันของท่อนไม้และมีดสั้นดังสนั่นหวั่นไหวในตรอกแคบๆ เสียงฝนที่ตกลงมาดังกลบเสียงการต่อสู้ไปบ้าง ​แต่ก็ยังคงได้ยินเสียงโลหะกระทบกันอย่างชัดเจน

เพลิงพยายามโจมตีอย่างต่อเนื่อง หวังจะหาช่องโหว่ แต่นักฆ่ากลับพลิกแพลงการป้องกันได้อย่างน่าทึ่ง เขาใช้มีดสั้นปัดป้องท่อนไม้ของเพลิงได้อย่างแม่นยำ และสวนกลับด้วยการใช้ปลายมีดจิ้มเข้าที่จุดอ่อนของเพลิง

“แก… แข็งแกร่งเกินไป!” นักฆ่าพูดขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงแหบพร่าและเย็นชา ราวกับมาจากโลกอื่น

เพลิงตกใจเล็กน้อยที่นักฆ่าพูด แต่เขาก็ไม่ยอมหยุด เขาพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้เทคนิคการล่อลวง พุ่งท่อนไม้เข้าทางด้านซ้าย แต่นักฆ่ากลับอ่านทางออก เขาหลบหลีกการโจมตีได้อย่างง่ายดาย แล้วพลิกตัวกลับมาใช้มีดสั้นฟันเข้าที่ขาของเพลิง

เพลิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกถึงความเย็นที่แล่นไปทั่วร่างเมื่อคมมีดเฉือนเข้าที่กล้ามเนื้อต้นขา เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว

“แก… ชนะแล้ว” เพลิงพึมพำ น้ำเสียงอ่อนแรง เขาทรุดตัวลงไปกับพื้น หายใจหอบเหนื่อย

นักฆ่าเดินเข้ามาหาเพลิงอย่างช้าๆ ปลายมีดสั้นสะท้อนแสงนีออนที่สลัวๆ

“ฉัน… ต้องทำตามคำสั่ง” นักฆ่าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนดังขึ้นจากระยะไกล มันดังขึ้นเรื่อยๆ จนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

นักฆ่าชะงัก เขาหันมองไปยังทิศทางของเสียงไซเรนด้วยความระแวง

“พวก… ตำรวจ?” เพลิงถามขึ้นอย่างแปลกใจ

นักฆ่าไม่ตอบ เขาหันกลับมามองเพลิงอีกครั้ง

“ครั้งนี้… แกโชคดี” นักฆ่ากล่าว “แต่ครั้งหน้า… จะไม่เป็นเช่นนี้”

ว่าแล้วนักฆ่าก็หันหลังกลับ แล้วหายตัวไปในเงามืดของตรอกอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมาก่อน

เพลิงมองตามร่างของนักฆ่าที่หายไปจนสุดสายตา เขาค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้น แม้ว่าขาจะยังคงปวดร้าว และเลือดก็ยังคงไหลไม่หยุด

เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เพลิงรู้ว่าเขาไม่มีเวลาอีกต่อไป เขาต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

เขาใช้มือข้างหนึ่งกดแผลที่ต้นขาไว้แน่น แล้วเริ่มก้าวเดินอย่างทุลักทุเล เขาพยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าความเจ็บปวดจะทวีคูณขึ้นทุกขณะ

ในที่สุด เพลิงก็มาถึงปากตรอก เขาเห็นแสงไฟจากรถตำรวจที่กำลังส่องมายังบริเวณนี้ เขาตัดสินใจวิ่งออกไปอีกทางหนึ่ง ซึ่งเป็นอีกตรอกที่มืดมิดกว่าเดิม

ขณะที่เขากำลังวิ่งไป เขาก็หันกลับไปมองด้านหลัง เขาเห็นเงาร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงปากตรอกที่เขาเพิ่งออกมา เงาร่างนั้นยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝน ราวกับจะส่งสายตามายังเขา

เพลิงไม่แน่ใจว่าเงาร่างนั้นคือนักฆ่าคนเดิมหรือไม่ หรือเป็นใครกันแน่ แต่ในเวลานี้ เขาไม่สามารถหยุดพักได้ เขาต้องไปให้ถึงที่ปลอดภัยก่อน

เขาหันกลับมา แล้ววิ่งต่อไปในความมืดมิดของมหานคร เสียงฝนยังคงตกหนัก เสียงไซเรนยังคงดังสะท้อนอยู่ไม่ไกล แต่เพลิงรู้ดีว่า การเผชิญหน้ากับนักฆ่าคนนั้น ได้ทิ้งรอยแผลเป็นที่ลึกกว่าเพียงรอยบาดแผลบนร่างกายของเขา

คืนนี้… คือคืนที่เพลิงได้รู้ว่า เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้ที่ถูกตามล่า แต่เขาคือเป้าหมายที่สำคัญขององค์กรลับแห่งนี้ และการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดของเขา… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ขณะที่เพลิงกำลังวิ่งไป เขาก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างตกอยู่บนพื้น ไม่ไกลจากที่เขาเพิ่งผ่านไป เขาชะลอความเร็วลงเล็กน้อย แล้วก้มลงไปหยิบมันขึ้นมา

มันคือ… จี้ที่ทำจากโลหะสีดำ มีลวดลายสลักเสลาที่ซับซ้อน สลักเป็นรูปปีกนกที่กำลังกางออก

เพลิงหยิบจี้ขึ้นมาพิจารณา มันดูเก่าแก่และมีพลังบางอย่างแฝงอยู่ เขาไม่เคยเห็นจี้แบบนี้มาก่อน

“นี่… มันคืออะไร?” เพลิงพึมพำ

เขารู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากจี้ มันไม่ใช่ความเย็นแบบเดียวกับสายฝน แต่เป็นความเย็นที่มาจากภายใน

ทันใดนั้นเอง ภาพในหัวของเพลิงก็พลันพร่ามัวไป ภาพของนักฆ่าร่างสูงโปร่งคนนั้นปรากฏขึ้นในความคิดของเขาอีกครั้ง พร้อมกับภาพของปีกนกสีดำที่กำลังกางออกอย่างสง่างาม

เพลิงรู้สึกราวกับว่า จี้ชิ้นนี้… อาจมีความเชื่อมโยงกับนักฆ่าคนนั้น และอาจเป็นกุญแจสำคัญบางอย่างที่จะนำพาเขาไปสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่

เขาเก็บจี้ชิ้นนั้นไว้ในกระเป๋าเสื้อ แล้วรีบวิ่งต่อไป มุ่งหน้าสู่วันใหม่ที่ยังคงเต็มไปด้วยปริศนา และอันตรายที่รอคอยเขาอยู่