รัตติกาลเพลิง

ตอนที่ 13 — ท่วงทำนองแห่งเงามรณะ

โดย : มนต์ตรา ประกาศิต

30 ตอน · 940 คำ

สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะกลบเสียงสะท้อนของความเจ็บปวดที่ฝังลึกในตัวของเพลิง เขาพยายามสะบัดภาพเหล่านั้นออกไป ภาพของใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่บัดนี้ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ลมเย็นยะเยือกปะทะใบหน้า ทำให้เปลือกตาของเขาค่อยๆ ‌เปิดขึ้น สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคือความมืดมิดของตรอกซอย ที่มีเพียงแสงนีออนสลัวๆ จากป้ายร้านค้าที่ปิดเงียบส่องลอดมาเป็นระยะๆ กลิ่นอับชื้น ผสมปนเปกับกลิ่นของขยะเน่าเสีย และกลิ่นโลหะที่ฉุนแสบจมูก เป็นกลิ่นที่คุ้นเคย ​เป็นกลิ่นที่บอกว่าเขาอยู่ที่นี่ ที่ที่ความตายมักจะเดินเคียงข้าง

“ยังอีกหรือ?” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืดของตรอก ทำให้เพลิงหันขวับอย่างรวดเร็ว ปลายดาบในมือชี้ตรงไปยังทิศทางของเสียงนั้น ร่างสูงผอมบางในชุดสีดำสนิท ปรากฏขึ้นจากเงามืด ใบหน้าถูกอำพรางไว้ด้วยหน้ากากหนังสีดำ ‍มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่สะท้อนแสงไฟนีออนอย่างเย็นชา

“ใคร” เพลิงเอ่ยถาม เสียงของเขาแข็งกร้าว แต่ก็มีความเหนื่อยล้าแฝงอยู่

“คำถามที่ไม่จำเป็น” ร่างในเงาตอบ เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอย่างเชื่องช้า “ข้ามาเพื่อจบเรื่องราวของเจ้า”

เพลิงขมวดคิ้ว ปลายดาบยังคงตั้งมั่น ‌“จบเรื่องราว? เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“เจ้าได้เห็น ได้ยิน ในสิ่งที่ไม่ควรมอง ไม่ควรกระทำ” ร่างนั้นกล่าวต่อ “ความลับขององค์กร…คือสิ่งที่ต้องปกปิด”

“องค์กร?” เพลิงย้ำคำ ‍รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง ไม่ใช่เพราะฝน แต่เป็นเพราะคำๆ นี้ ความจริงที่เขาพยายามจะหนี มันตามมาถึงที่นี่จนได้

“อย่าพยายามต่อต้านเลย” ร่างในเงากล่าว พร้อมกับยกมือขึ้น ​ปลายนิ้วเรียวยาว ค่อยๆ เผยให้เห็นคมมีดที่ซ่อนอยู่ “ความตายคือสิ่งที่ทุกคนต้องพบเจอ”

ในพริบตา ร่างในเงานั้นพุ่งเข้าใส่เพลิงด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ คมมีดวาววับสะท้อนแสงไฟนีออน เกิดเป็นเส้นสายแห่งความตาย เพลิงไม่รอช้า ​เหวี่ยงดาบเข้าปะทะ เสียงเหล็กเสียดสีกันดังสนั่นหวั่นไหวในความเงียบของตรอก

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายเคลื่อนไหวราวกับสายลม ท่ามกลางละอองฝนที่ยังคงโปรยปราย ร่างในเงาเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วและอันตรายทุกการกระทำ ท่าโจมตีของเขาเต็มไปด้วยความแม่นยำและมุ่งร้าย แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของนักฆ่ามืออาชีพ เพลิงต้องใช้ทุกทักษะที่เขามี ​เพื่อปัดป้อง หลบหลีก และสวนกลับ

“เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด” ร่างในเงากล่าว ขณะที่ปลายมีดเฉียดผ่านแขนของเพลิงไปอย่างหวุดหวิด

“ข้าไม่เคยยอมแพ้” เพลิงสวนกลับ พร้อมกับเหวี่ยงดาบไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว ร่างในเงาถอยกลับไปตั้งหลักอย่างว่องไว

“ความดื้อรั้นของเจ้า…จะนำพาความพินาศมาสู่ตัว”

บทสนทนาของทั้งสองถูกตัดขาดด้วยเสียงดาบที่ฟาดฟันกันอีกครั้ง เพลิงพยายามหาช่องโหว่ในการป้องกันของคู่ต่อสู้ แต่การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายนั้นแทบจะไม่มีข้อผิดพลาด

“เจ้ากำลังต่อสู้กับใครอยู่ เจ้าไม่รู้เลย” ร่างในเงาเย้ยหยัน “องค์กรของเรา…มีอยู่ทุกหนแห่ง”

“ข้าสนใจเพียงแค่เรื่องที่ข้าต้องสะสาง” เพลิงตอบ ดวงตาของเขามุ่งมั่น “และเจ้า…คืออุปสรรค”

เพลิงใช้จังหวะที่ร่างในเงากำลังจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เหวี่ยงขาเตะเข้าที่ข้อเท้าอย่างแรง ทำให้คู่ต่อสู้เสียหลักเล็กน้อย เพลิงฉวยโอกาสนี้ พุ่งเข้าประชิด พร้อมกับปลายดาบที่ตั้งตรงไปที่ลำคอ

แต่แล้ว…สิ่งที่เพลิงคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น ร่างในเงาพลิกตัวกลางอากาศอย่างน่าทึ่ง พร้อมกับปล่อยลูกดอกขนาดเล็กพุ่งเข้าใส่ดวงตาของเพลิง

เพลิงเบิกตากว้าง รีบเอียงหน้าหลบอย่างฉิวเฉียด ลูกดอกนั้นปักลงบนกำแพงอิฐข้างๆ เขา สั่นระริก

“คิดว่าข้ามีแค่นี้รึ” ร่างในเงากล่าว หัวเราะเบาๆ “เจ้ายังเด็กนัก”

เพลิงกัดฟัน เขาเริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้

“เจ้า…คือมือสังหารขององค์กร?” เพลิงถาม พยายามรวบรวมข้อมูล

“มันไม่สำคัญว่าข้าเป็นใคร” ร่างในเงาตอบ “สำคัญที่ว่า…เจ้าจะตาย”

การโจมตีของร่างในเงาเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เขาใช้ความได้เปรียบของสภาพแวดล้อมที่มืดมิด เคลื่อนไหวราวกับผีร้าย เพลิงต้องใช้สมาธิทั้งหมดที่มี เพื่อจับการเคลื่อนไหว และตอบโต้

ในจังหวะหนึ่ง ร่างในเงาได้ปล่อยควันดำออกมาจากมือ ทำให้บริเวณนั้นกลายเป็นหมอกหนาทึบ เพลิงพยายามมองหา แต่ก็ทำได้ยากลำบาก

“สัมผัส…คือสิ่งเดียวที่จะพาเจ้าไปสู่ความตาย” ร่างในเงากระซิบ

เพลิงหลับตาลงช้าๆ พยายามใช้ประสาทสัมผัสอื่นๆ แทนการมอง เขาได้ยินเสียงฝน เสียงลม เสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัว และ…เสียงฝีเท้าที่กำลังเคลื่อนเข้ามา

“เจอแล้ว” เพลิงพึมพำ

เขาสะบัดดาบออกไปทันทีโดยไม่ลังเล เสียงคมดาบปะทะกับบางสิ่งที่แข็ง ท่ามกลางกลุ่มควัน

ร่างในเงาเซถอยหลังไปเล็กน้อย เพลิงอาศัยจังหวะนั้น ดึงตัวเองออกมาจากกลุ่มควัน และพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

“เจ้า…ยังไม่ตาย” ร่างในเงาอุทานด้วยความประหลาดใจ

“ข้าจะตาย…ก็ต่อเมื่อข้าต้องการ” เพลิงตอบ

เพลิงเข้าประชิดอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้ดาบเพียงอย่างเดียว แต่ใช้การต่อสู้แบบผสมผสาน การเตะ การต่อย การปัดป้อง และการใช้ดาบอย่างชาญฉลาด

การต่อสู้บนหลังคาตึกเริ่มขึ้นแล้ว

เมื่อเพลิงสามารถหาจังหวะกระโดดขึ้นไปบนหลังคาตึกใกล้เคียงได้ ท้องฟ้าที่มืดมิดและลมที่แรงยิ่งขึ้น กลายเป็นสมรภูมิใหม่ของการต่อสู้ เขาเห็นร่างของนักฆ่าอีกคนหนึ่งกำลังยืนรออยู่ ห่างออกไปไม่ไกล ร่างนั้นสวมชุดสีดำเช่นเดียวกัน แต่ดูสง่างามและเยือกเย็นกว่า

“ยินดีต้อนรับสู่เวทีสุดท้าย” เสียงของนักฆ่าคนใหม่ดังขึ้นอย่างราบเรียบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ “เจ้า…คือความผิดพลาดที่ต้องถูกลบ”

เพลิงไม่ตอบ เขากระชับด้ามดาบในมือ มุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง

“เจ้า…ทำอะไรกับพวกเขา?” เพลิงถามขึ้น เสียงของเขามีความโกรธแค้นแฝงอยู่

“พวกเขา…ขวางทาง” นักฆ่าคนใหม่กล่าว “และเจ้า…ก็เป็นเช่นเดียวกัน”

การต่อสู้บนหลังคาตึกนั้นน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งกว่าครั้งใดๆ เปลวเพลิงแห่งการต่อสู้ราวกับจะลุกโชนขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน ฝนที่ตกลงมา ไม่ได้ช่วยดับความร้อนแรงของการต่อสู้ แต่กลับทำให้ประกายดาบที่ฟาดฟันกัน ดูเหมือนจะเปล่งแสงออกมามากขึ้น

นักฆ่าคนใหม่นั้นมีฝีมือเหนือกว่านักฆ่าคนแรกอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางการเคลื่อนไหวของเขา สง่างามราวกับนักเต้น แต่ทุกการเคลื่อนไหวนั้นเต็มไปด้วยอันตราย เขาใช้ดาบยาวที่สะท้อนแสงไฟจากตึกระฟ้ารอบข้าง เป็นอาวุธในการสังหาร

เพลิงต้องใช้สมาธิทั้งหมดที่มีเพื่อรับมือ การโจมตีของนักฆ่าคนใหม่นั้นมีรูปแบบที่ซับซ้อน คาดเดาได้ยาก และรุนแรงกว่าเดิม

“เจ้า…คือเพลิง?” นักฆ่าคนใหม่ถาม ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย “ข้าเคยได้ยินชื่อเจ้า…ตำนานแห่งเงา”

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะรู้จักข้าหรือไม่” เพลิงตอบ “ข้าสนใจเพียงแค่…ความจริง”

“ความจริง…คือสิ่งที่เจ้าจะไม่มีวันพบเจอ” นักฆ่าคนใหม่กล่าว พร้อมกับพุ่งเข้าใส่เพลิงด้วยความเร็วสูง

ดาบทั้งสองเล่มฟาดฟันกันกลางอากาศ เกิดเป็นประกายไฟที่สว่างวาบ ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว

เพลิงรู้สึกได้ถึงแรงปะทะที่รุนแรงกว่าเดิม เขากระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว หายใจหอบ การต่อสู้ครั้งนี้กำลังจะกลายเป็นบทพิสูจน์ที่แท้จริง

“เจ้า…แข็งแกร่ง” นักฆ่าคนใหม่ยอมรับ “แต่…ความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว…ไม่เพียงพอ”

เขาชูมือขึ้น ปลายนิ้วของเขากำลังเปล่งแสงสีฟ้าเรืองรองออกมาอย่างช้าๆ

“นี่คือ…พลังที่แท้จริง”

เพลิงเบิกตากว้าง มองเห็นแสงสีฟ้าที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่เคยเห็นพลังแบบนี้มาก่อน

“อะไร…นั่น?” เพลิงถาม

“การปลดปล่อย…แห่งเงามรณะ” นักฆ่าคนใหม่ตอบ พร้อมกับปล่อยพลังงานสีฟ้าพุ่งเข้าใส่เพลิงอย่างรวดเร็ว

เพลิงไม่มีเวลาคิด เขาต้องหลบ!

การต่อสู้บนหลังคาตึก…ได้ทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง อะไรคือพลังที่แท้จริงที่นักฆ่าคนใหม่กำลังจะใช้? และเพลิงจะสามารถเอาชีวิตรอดจากการโจมตีที่มองไม่เห็นนี้ไปได้หรือไม่? เขายังคงมีคำถามมากมายที่รอคอยคำตอบ และความจริงที่ซ่อนเร้น…ยังคงดำมืดอยู่เบื้องหน้า.

หน้านิยาย
หน้านิยาย
รัตติกาลเพลิง

รัตติกาลเพลิง

โดย มนต์ตรา ประกาศิต

© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club

ความรู้สึกของคุณVIP เท่านั้น

เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก

ความคิดเห็น VIP

เฉพาะสมาชิก VIP

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็น!