สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ให้กับโศกนาฏกรรมที่กำลังจะอุบัติขึ้น เพลิงยืนตระหง่านอยู่บนยอดตึกสูงเสียดฟ้า ท่ามกลางสายลมกรีดกรายและละอองน้ำฝนที่สาดกระเซ็นเข้าใบหน้าจนรู้สึกหนาวเหน็บ แต่ความหนาวเหน็บนั้นเทียบไม่ได้กับความเย็นเยียบที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจ เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีดำสนิทที่ถูกฉีกเป็นริ้วๆ ด้วยสายฟ้าอย่างไม่ละสาย ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงสีขาวสว่างไสวที่ปรากฏขึ้นเป็นระยะๆ เสมือนประกายไฟที่ลุกโชนอยู่ภายใน
เบื้องล่างคือมหานครที่ไม่เคยหลับใหล แสงไฟระยิบระยับจากอาคารสูงเสียดฟ้าสะท้อนกับหยาดน้ำฝนที่ตกลงสู่เบื้องล่าง สร้างภาพมายาอันงดงามแต่แฝงไว้ด้วยอันตราย ตรอกซอกซอยที่มืดมิดเบื้องล่างยิ่งดูน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นภายใต้ค่ำคืนที่โหดร้ายนี้ และที่นั่นเอง คือที่ที่ "เงา" องค์กรลับที่เขาตามล่ามาตลอด กำลังซ่อนตัวอยู่
"อีกไม่นาน... แกจะต้องชดใช้!" เสียงของเพลิงดังลอดผ่านเสียงฟ้าร้องที่ดังกระหึ่ม เขากำหมัดแน่นจนข้อกระดูกขาวซีด เล็บจิกเข้าเนื้อจนเลือดไหลซึม แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวด ร่างกายของเขาถูกหล่อหลอมขึ้นมาเพื่อภารกิจนี้ เพื่อการแก้แค้นที่ถูกพรากไป
ทันใดนั้นเอง เสียงกริ๊งโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ท่ามกลางเสียงลมและฝนที่โหมกระหน่ำ เพลิงดึงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง มองดูเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
"ใคร?" เขาถามเสียงห้วน
"ฉันเอง" เสียงทุ้มต่ำของ "สายฟ้า" ดังลอดมาตามสาย
"มีอะไร?" เพลิงถามกลับ เขาไม่ชอบการติดต่อที่ไม่คาดฝัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาแบบนี้
"ฉันได้ข้อมูลมาเพิ่มเติมเกี่ยวกับฐานทัพของเงา" สายฟ้าตอบ "พวกมันกำลังจะเคลื่อนย้าย 'ของสำคัญ' บางอย่างออกไปในคืนนี้"
"ของสำคัญ?" เพลิงขมวดคิ้ว "มันคืออะไร?"
"ฉันไม่แน่ใจ แต่แหล่งข่าวของฉันบอกว่ามันมีค่ามหาศาล และเป็นกุญแจสำคัญที่จะทำให้เงาแข็งแกร่งขึ้นอีกหลายเท่าตัว"
เพลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าเงาจะต้องมีสิ่งที่สำคัญบางอย่างซ่อนอยู่ภายในฐานทัพของพวกมัน การที่จะปล่อยให้พวกมันขนย้ายสิ่งนั้นออกไปได้อย่างง่ายดายเป็นเรื่องที่เขาจะยอมไม่ได้เด็ดขาด
"ตำแหน่งอยู่ที่ไหน?" เพลิงถาม
"จากข้อมูลที่ฉันได้มา พวกมันจะใช้ท่าเรือร้างทางฝั่งตะวันตกของเมืองเป็นจุดนัดพบ เพื่อขนถ่ายสิ่งของขึ้นเรือ"
"ท่าเรือร้าง?" เพลิงทวนคำ "มันอันตรายเกินไป... ฉันต้องไปที่นั่น"
"ฉันรู้ว่าแกคิดอะไรอยู่เพลิง" สายฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ที่นั่นอันตรายเกินไป มีกองกำลังของเงาจำนวนมากคอยรักษาความปลอดภัยอยู่ และพวกมันก็มีอาวุธที่ทันสมัยมาก"
"ยิ่งอันตรายเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องไป" เพลิงตอบกลับทันควัน "ถ้าปล่อยให้พวกมันได้สิ่งที่ต้องการไป โอกาสที่จะโค่นล้มเงาของเราก็จะยิ่งริบหรี่ลง"
"ฉันเข้าใจ" สายฟ้าถอนหายใจ "แต่แกจะไปคนเดียวไม่ได้ ฉันจะส่งทีมเล็กๆ ไปช่วยสนับสนุนแก"
"ไม่" เพลิงปฏิเสธทันควัน "นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันไม่อยากให้ใครต้องเข้ามาพัวพันกับอันตรายนี้"
"เพลิง..."
"อย่าห้ามฉัน สายฟ้า" เพลิงพูดเสียงเด็ดขาด "ฉันจะต้องไปที่นั่นเอง"
ก่อนที่สายฟ้าจะได้พูดอะไรต่อ เพลิงก็ตัดสายไป เขากลั้นหายใจ สูดอากาศเย็นเฉียบเข้าไปเต็มปอด แล้วหันหลังกลับไปมองยังมหานครเบื้องล่าง เขารู้ว่าการเดินทางสู่ท่าเรือร้างในคืนพายุฝนเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สำหรับเขาแล้ว ไม่มีคำว่า 'ยากเกินไป'
เขาเริ่มเคลื่อนที่ไปตามแนวหลังคาตึกอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาปราดเปรียวราวกับเสือดำที่กำลังล่าเหยื่อ สายฝนที่สาดกระเซ็นลงมาไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการเคลื่อนไหวของเขาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับช่วยบดบังการเคลื่อนไหวของเขาให้ยากต่อการมองเห็น และเสียงของมันก็ช่วยกลบเสียงฝีเท้าของเขาได้เป็นอย่างดี
เมื่อมาถึงอาคารที่สูงที่สุดที่อยู่ใกล้เคียงกับท่าเรือร้าง เพลิงก็หยุดชะงัก เขาใช้กล้องส่องทางไกลที่พกติดตัวมาส่องไปยังบริเวณท่าเรือ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง
ลานกว้างของท่าเรือร้างที่เคยเงียบสงัด บัดนี้เต็มไปด้วยรถบรรทุกติดอาวุธหนักหลายคัน รถยนต์สีดำสนิทหลายคันจอดเรียงราย และที่สำคัญ คือกลุ่มของชายชุดดำที่ถืออาวุธครบมือ กำลังยืนคุ้มกันอยู่รอบๆ กล่องโลหะขนาดใหญ่หลายใบที่ถูกวางเรียงรายอยู่กลางลาน
"ของสำคัญสินะ..." เพลิงพึมพำ เขาจดจำลักษณะของกล่องเหล่านั้นได้ มันเหมือนกับกล่องที่เคยเห็นในห้องทดลองลับของเงา
ทันใดนั้นเอง แสงไฟจากรถบรรทุกคันหนึ่งก็สาดส่องไปยังบริเวณที่เขาซ่อนตัวอยู่ เพลิงรีบก้มหลบหลังกำแพงปูนของอาคารโดยทันที โชคดีที่ฝนที่ตกหนักช่วยบดบังการมองเห็นได้ในระดับหนึ่ง
"ใครอยู่นั่น!" เสียงตะโกนดังขึ้น พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนพุ่งเฉียดศีรษะของเพลิงไปอย่างหวุดหวิด
"จับมันให้ได้!"
"มันหลบไปแล้ว!"
เพลิงไม่ได้รอช้า เขาตัดสินใจว่าการซุ่มโจมตีคงไม่เป็นผลอีกต่อไป เขาต้องเผชิญหน้ากับพวกมันตรงๆ
ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เพลิงกระโดดลงจากอาคาร พุ่งตรงไปยังบริเวณท่าเรืออย่างรวดเร็ว ร่างของเขาปรากฏขึ้นกลางลานท่าเรือ สร้างความตกตะลึงให้กับกลุ่มคนของเงา
"แก!" หนึ่งในทหารของเงาตะโกนอย่างตกใจ "เพลิง!"
"ใช่... ข้าเอง" เพลิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "และข้ามาเพื่อทวงคืนในสิ่งที่พวกแกพรากไป!"
"อย่าคิดว่าจะรอดไปได้!" ทหารคนหนึ่งตะโกนพร้อมกับยกปืนขึ้นเล็งมาที่เขา
แต่ก่อนที่พวกมันจะได้เหนี่ยวไก เพลิงก็พุ่งตัวเข้าใส่กลุ่มทหารเหล่านั้นแล้ว เขาเคลื่อนไหวราวกับพายุ หมัดของเขาหนักหน่วงราวกับค้อนทุบ ศอกของเขาคมกริบราวกับใบมีด ทหารของเงาที่เข้ามาต่อสู้กับเขาต่างล้มลงไปกองกับพื้นอย่างรวดเร็ว
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ แต่กระสุนเหล่านั้นกลับไม่สามารถทำอันตรายต่อเพลิงได้เลยแม้แต่น้อย ร่างกายของเขาถูกฝึกฝนมาให้ทนทานต่อการโจมตีที่รุนแรงที่สุด
เพลิงใช้ทักษะการต่อสู้ที่เหนือชั้นในการจัดการกับทหารของเงา เขาหลบหลีกการโจมตีได้อย่างคล่องแคล่ว ใช้ประโยชน์จากสภาพแวดล้อมรอบตัว และโจมตีคู่ต่อสู้ด้วยความแม่นยำและเด็ดขาด
"จัดการมัน!" หัวหน้าหน่วยของเงาตะโกนสั่งด้วยความเดือดดาล
ทหารที่เหลือที่ยังยืนอยู่รีบระดมยิงใส่เพลิงอย่างไม่ยั้ง แต่เพลิงกลับอาศัยช่วงจังหวะที่พวกมันกำลังสับสน พุ่งเข้าไปคว้าปืนของทหารคนหนึ่งมาได้ แล้วใช้มันยิงตอบโต้ใส่กลุ่มทหารที่เหลือ
เสียงปืนดังไม่หยุดหย่อน ร่างกายของเพลิงเคลื่อนที่ไปมาอย่างรวดเร็วราวกับสายลม เขาจัดการกับทหารของเงาไปทีละคน ทีละคน
ระหว่างการต่อสู้ เพลิงเหลือบไปเห็นกล่องโลหะขนาดใหญ่ใบหนึ่งที่ถูกวางอยู่ใกล้กับรถบรรทุกคันหนึ่ง กล่องใบนั้นดูแตกต่างจากใบอื่นๆ มีสัญลักษณ์แปลกๆ สลักอยู่บนผิวหน้า
"นั่นมัน..." เพลิงนึกถึงคำพูดของสายฟ้า "กุญแจสำคัญ..."
เขาตัดสินใจว่าต้องเข้าไปตรวจสอบกล่องใบนั้นให้ได้
ขณะที่เพลิงกำลังจะพุ่งเข้าไปยังกล่องใบนั้น เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากระยะไกล
"บ้าจริง! มีคนแจ้งตำรวจ!" ทหารคนหนึ่งตะโกน
"ช่างมัน! จัดการเพลิงให้ได้ก่อน!" หัวหน้าหน่วยสั่ง
เพลิงรู้ดีว่านี่คือโอกาสของเขา การมาถึงของตำรวจจะสร้างความโกลาหล และทำให้เขาใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ได้
เขาเร่งความเร็วในการต่อสู้ จัดการกับทหารที่เหลืออย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเหลือเพียงไม่กี่คน
"พวกแกจะหนีไปไหนไม่ได้!" เพลิงตะโกนเสียงดัง
เขาสามารถจัดการกับทหารที่เหลือจนหมดสิ้น เหลือเพียงแต่หัวหน้าหน่วยที่กำลังจะหลบหนีไปยังรถบรรทุก
"แกหนีไม่พ้นหรอก!" เพลิงกล่าว แล้วพุ่งเข้าไปคว้าตัวหัวหน้าหน่วยมาได้
"ปล่อยข้า!" หัวหน้าหน่วยดิ้นรนขัดขืน
"บอกมาว่าในกล่องนั่นคืออะไร!" เพลิงบีบคอหัวหน้าหน่วย
"ข้า... ข้าไม่รู้..." หัวหน้าหน่วยตอบเสียงแหบพร่า
"โกหก!" เพลิงเขย่าร่างหัวหน้าหน่วยอย่างแรง
ทันใดนั้นเอง มีเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงปืนของทหาร แต่เป็นเสียงปืนจากอาคารอีกฝั่งหนึ่ง
เพลิงหันไปมองด้วยความรวดเร็ว เห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเล็งปืนมาที่เขา
"ระวัง!" หัวหน้าหน่วยตะโกน
เพลิงปล่อยหัวหน้าหน่วยทันที แล้วกลิ้งตัวหลบการโจมตีนั้นอย่างฉิวเฉียด
กระสุนเฉียดผ่านไปโดนกล่องโลหะใบนั้น เกิดประกายไฟสว่างวาบขึ้น และเสียงแผ่วเบาเหมือนการระเบิดเล็กๆ ดังขึ้น
เพลิงมองไปยังกล่องใบนั้นด้วยความตกใจ สิ่งที่อยู่ในนั้นคงไม่ใช่แค่ของสำคัญธรรมดา แต่เป็นสิ่งที่อันตรายอย่างยิ่ง
"แก... แกคิดว่าแกจะหนีไปได้รึไง!" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากทิศทางที่กระสุนถูกยิงออกมา
เพลิงเงยหน้ามองขึ้นไปบนอาคารฝั่งตรงข้าม ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย เขาเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนยอดตึก เงาร่างนั้นสวมใส่ชุดสีดำสนิท และมีดวงตาที่เปล่งประกายสีแดงราวกับถ่านไฟ
"ใครกัน..." เพลิงพึมพำ
นี่คงไม่ใช่แค่การเคลื่อนย้ายของสำคัญแล้ว แต่เป็นกับดักที่เงาได้วางไว้สำหรับเขา
เงาร่างบนยอดตึกยกมือขึ้น ชี้มาที่เพลิง
"ถึงเวลาจบเรื่องของเราแล้ว... เพลิง" เสียงนั้นดังขึ้น พร้อมกับเสียงสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมาอย่างจัง
เพลิงยืนเผชิญหน้ากับศัตรูคนใหม่ ที่ดูอันตรายยิ่งกว่าใครที่เขาเคยเจอมา เขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง
รัตติกาลเพลิง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก