สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ให้กับโศกนาฏกรรมที่กำลังจะอุบัติขึ้น เพลิงยืนตระหง่านอยู่บนยอดตึกสูงเสียดฟ้า ท่ามกลางสายลมกรีดกรายและละอองน้ำฝนที่สาดกระเซ็นเข้าใบหน้าจนรู้สึกชาด้าน เขาไม่เคยรู้สึกหนาวเหน็บเท่านี้มาก่อน แม้ว่าสายฝนจะเย็นเยือก แต่ความหนาวเย็นที่แท้จริงกลับแผ่ซ่านมาจากส่วนลึกของจิตใจ
เบื้องล่างของเขา คือมหานครที่สว่างไสวด้วยแสงไฟนับล้าน แต่วันนี้ แสงเหล่านั้นกลับดูเลือนราง ราวกับถูกบดบังด้วยม่านหมอกแห่งความสิ้นหวัง ภาพของ 'เงา' ศัตรูคู่แค้นของเขาที่ยืนตระหง่านอยู่ไม่ไกลนัก กลับคมชัดในสายตา แม้ระยะห่างจะดูเหมือนไม่มาก แต่ความรู้สึกระหว่างเขาทั้งสอง กลับเหมือนอยู่ห่างกันคนละโลก
"จบสิ้นกันทีนะ เพลิง" เสียงของเงาแหบพร่า ท่ามกลางเสียงลมที่ดังอื้ออึง "ความแค้นของข้าจะจบลงที่นี่ และแกก็จะต้องชดใช้ในทุกสิ่งที่แกเคยทำ"
เพลิงกัดฟันกรอด ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่น แต่ก็มีความเศร้าสร้อยแฝงอยู่ เขาไม่เคยต้องการให้เรื่องราวมันมาถึงจุดนี้ แต่เมื่อมันมาถึงแล้ว เขาจะไม่มีวันถอย
"แกคิดว่าแกชนะแล้วหรือไง เงา?" เพลิงตะโกนสวนกลับ เสียงของเขาถูกลมพัดกระหน่ำจนแทบจับใจความไม่ได้ "แกไม่เคยเข้าใจอะไรเลย"
"แกกำลังจะตาย แกจะเข้าใจอะไรได้อีก?" เงาหัวเราะเยาะ "ความพ่ายแพ้ที่รอแกอยู่ มันชัดเจนยิ่งกว่าแสงไฟที่อยู่เบื้องล่างเสียอีก"
เพลิงไม่ตอบ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้สายฝนชะล้างความขมขื่นที่เกาะกินหัวใจ เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ แสงไฟจากหน้าปัดสะท้อนกับหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
"เวลาของแกกำลังจะหมดลงแล้วนะ เงา" เพลิงพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหมาย "ไม่ว่าแกจะพยายามยื้อยุดฉุดรั้งมันไว้สักแค่ไหนก็ตาม"
เงาหัวเราะอีกครั้ง "คำพูดเหลวไหล! แกกำลังจะสิ้นใจ แต่ยังเพ้อเจ้อเรื่องเวลาอีกหรือ?"
"ไม่ใช่เรื่องของเวลาของข้า" เพลิงกล่าว "แต่เป็นเรื่องของเวลาของแกต่างหาก"
ทันใดนั้น เพลิงก็ขยับตัว เขาไม่ได้วิ่ง ไม่ได้พุ่งเข้าหาเงา แต่กลับถอยหลังเล็กน้อย ก่อนจะกระโดดออกไป!
"อะไรนะ!" เงาอุทานด้วยความตกใจ
เพลิงไม่ได้กระโดดลงไปสู่ความว่างเปล่า แต่กลับกระโดดไปบนราวเหล็กที่ยื่นออกมาจากขอบอาคาร ราวเหล็กนั้นคดเคี้ยวไปตามโครงสร้างของตึกสูง แต่สำหรับเพลิง มันคือเส้นทางสู่ชัยชนะ
การเคลื่อนไหวของเพลิง รวดเร็ว ฉับไว และแม่นยำ ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาจากท้องฟ้า เขาใช้ทุกส่วนของร่างกายในการทรงตัว ฝ่าเท้าที่เปียกโชกจับราวเหล็กไว้แน่น มือทั้งสองข้างเหวี่ยงไปมาเพื่อรักษาสมดุล ลมและฝนพยายามจะพัดพาเขาให้หลุดออกไป แต่เพลิงก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้
เงาตะลึงงัน เขามองดูเพลิงที่กำลังเคลื่อนที่ไปตามขอบเหวอย่างไม่เชื่อสายตา เขาไม่เคยคิดว่ามนุษย์คนหนึ่งจะสามารถทำสิ่งที่เหนือธรรมชาติเช่นนี้ได้
"แก... แกทำได้อย่างไร?" เงาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"แกไม่เคยเข้าใจธรรมชาติที่แท้จริงของข้า" เพลิงตอบ ขณะที่เขากำลังเคลื่อนที่ไปรอบๆ ตัวอาคาร "แกมองเห็นเพียงเปลือกนอก มองเห็นเพียงความสามารถในการต่อสู้ แต่แกไม่เคยเห็นถึงจิตวิญญาณที่ลุกโชนอยู่ในตัวข้า"
เพลิงหมุนตัวอย่างรวดเร็ว เขาอาศัยแรงเหวี่ยงจากราวเหล็ก โยนตัวเองไปยังอีกจุดหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งเต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็เต็มไปด้วยความสง่างาม
"แกมันก็แค่สัตว์ป่าติดกับ!" เงาตะโกน ท่ามกลางความโกรธและความหวาดกลัว "แกหนีไม่พ้นหรอก!"
"แกต่างหากที่ติดกับ" เพลิงสวนกลับ "แกยึดติดกับอดีต แกยึดติดกับความแค้น จนไม่เห็นสิ่งใดที่อยู่ตรงหน้า"
ขณะที่เพลิงกำลังเคลื่อนที่ เพลิงก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เขาเห็นสัญญาณไฟสีแดงกะพริบอยู่บนพื้นผิวของอาคาร เงาเองก็เห็นเช่นกัน
"นั่นมันอะไร!" เงาถาม
"นั่นคือสิ่งที่แกพยายามจะปกปิด" เพลิงกล่าว "สิ่งที่แกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง"
เพลิงรู้ดีว่าสัญญาณไฟสีแดงนั้นคืออะไร มันคือกลไกที่จะปลดปล่อยอาวุธทำลายล้างขั้นสูงสุดขององค์กรลับ ที่จะกวาดล้างทุกชีวิตในรัศมีหลายกิโลเมตร และมันกำลังจะถูกปลดปล่อยในอีกไม่ช้า
"แกจะหยุดมันไม่ได้!" เงาตะโกน "มันสายเกินไปแล้ว!"
"แกก็เหมือนกัน" เพลิงกล่าว "แกไม่มีทางหนีจากผลกรรมที่แกก่อขึ้น"
เพลิงใช้จังหวะที่เงาหันไปมองสัญญาณไฟสีแดง เขาพุ่งตัวเข้าหาเงาอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของเขาในครั้งนี้ แตกต่างจากครั้งก่อนๆ มันเต็มไปด้วยความเร่งรีบ และความเด็ดขาด
เงาไม่ทันตั้งตัว เพลิงกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเงา ก่อนจะใช้ขาเตะเข้าที่ใบหน้าของเงาอย่างแรง!
"อั่ก!" เงาเซถอยหลังไปหลายก้าว เขาไม่เคยคิดว่าเพลิงจะกล้าทำเช่นนี้
"แกมันบ้าไปแล้ว!" เงาตะโกน
"เพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญ" เพลิงกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความมุ่งมั่นอันแรงกล้า "ข้าจะทำทุกอย่าง"
เพลิงกระโดดลงมาจากไหล่ของเงา เขากระโดดไปที่ราวเหล็กอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวไปทางสัญญาณไฟสีแดง
"แกจะไปไหน!" เงาถาม
"ไปหยุดมัน" เพลิงตอบ
เพลิงเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที เขามองเห็นปุ่มสีแดงขนาดใหญ่ที่อยู่กลางแผงควบคุม สัญญาณไฟสีแดงเหล่านั้นกำลังกระพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ
เงาพยายามจะตามเพลิงไป แต่การเคลื่อนไหวของเขาช้ากว่ามาก เขาติดอยู่กับพื้นผิวที่ขรุขระของอาคาร ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็วเท่าเพลิง
"แกหยุดเถอะ เพลิง!" เงาตะโกน "มันจะระเบิด! แกตายแน่!"
"ความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัวที่สุด" เพลิงกล่าว "ความสูญเสียต่างหากที่น่ากลัว"
เพลิงมาถึงแผงควบคุมแล้ว เขามองเห็นปุ่มสีแดงที่กำลังจะถูกกด เขาไม่มีเวลาลังเลอีกต่อไป
"ไม่!" เงาตะโกนสุดเสียง
เงาพยายามจะวิ่งเข้ามาหาเพลิง แต่ก็ทำได้เพียงตะโกนสั่งการลูกน้องของเขาที่อยู่ด้านล่าง
"หยุดมัน! หยุดมันเดี๋ยวนี้!"
แต่คำสั่งของเงาก็ไร้ผล ลูกน้องของเขาถูกเพลิงจัดการไปหมดแล้ว
เพลิงยกมือขึ้น เขามองเห็นนิ้วมือของตัวเองที่สั่นเทาเล็กน้อยจากความหนาวเย็น และความเหนื่อยล้า แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้
"ลาก่อนนะ เงา" เพลิงกล่าว ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง
เพลิงกดปุ่มสีแดงลงไป!
ทันใดนั้น สัญญาณไฟสีแดงที่กระพริบอยู่ก็ดับลง!
เงาตะลึงงัน เขามองดูแผงควบคุมด้วยความไม่เชื่อสายตา
"เป็นไปไม่ได้..." เงาพึมพำ
แต่ในขณะที่เงากำลังตกอยู่ในภวังค์ เพลิงก็ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาหันกลับมามองเงา ดวงตาของเขามีประกายที่เปลี่ยนไป
"แกคิดว่านี่คือจุดจบของข้าอย่างนั้นหรือ?" เพลิงถาม "แกคิดผิดแล้ว"
เพลิงกระโดดออกจากแผงควบคุม เขาไม่ได้กระโดดไปที่ราวเหล็ก แต่กลับกระโดดลงไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับอาคาร!
"อะไรนะ!" เงาร้องเสียงหลง
เพลิงไม่ได้กระโดดลงไปสู่ความตาย แต่กลับกระโดดไปหาบางสิ่งบางอย่างที่ลอยอยู่กลางอากาศ
มันคือ "โดรน" ขนาดใหญ่ที่ถูกออกแบบมาเพื่อการขนส่ง และเพลิงได้เตรียมการมันไว้แล้ว
เพลิงลงจอดบนโดรนอย่างนิ่มนวล เขาหายใจหอบ พลางมองย้อนกลับไปยังเงา
"การต่อสู้ยังไม่จบ" เพลิงกล่าว "และแกกำลังจะเผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้ที่แท้จริง"
เงาหน้าซีดเผือด เขาไม่เข้าใจว่าเพลิงทำได้อย่างไร เขามองดูโดรนที่กำลังลอยห่างออกไปเรื่อยๆ พร้อมกับเพลิงที่ยืนตระหง่านอยู่บนนั้น
"แก... แกจะไปไหน?" เงาถาม
"ไปจบเรื่องทั้งหมด" เพลิงตอบ
โดรนค่อยๆ ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย เพลิงมองลงไปยังเงาที่ยืนอยู่บนยอดตึก เขาเห็นความสิ้นหวังฉายชัดในดวงตาของเงา
"เตรียมตัวให้พร้อมนะ เงา" เพลิงกล่าว "เพราะรอบต่อไป... จะไม่มีที่ให้แกหนีอีกแล้ว"
โดรนลอยหายลับไปในม่านหมอก ทิ้งให้เงายืนอยู่เพียงลำพังบนยอดตึกสูงเสียดฟ้า ท่ามกลางสายลมและสายฝนที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยเขา
การต่อสู้ยังไม่จบ... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.
รัตติกาลเพลิง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก