ตอนที่ 23 — สัจจะกลางสายฝน

หยาดฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ก่อตัวเป็นม่านสีเทาขมุกขมัวบดบังทัศนียภาพอันเวิ้งว้างของมหานครยามค่ำคืน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับจะประกาศก้องถึงการมาถึงของหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา เพลิงยืนนิ่งสงบอยู่บนยอดตึกสูงเสียดฟ้า ราวกับรูปสลักท่ามกลางพายุโหมกระหน่ำ ลมเย็นเฉียบปะทะใบหน้า สาดละอองฝนให้ซัดเซ็นไปทั่วร่าง แต่ดวงตาคมกริบยังคงฉายแววไม่สั่นคลอน

เบื้องหน้าเขา ‌ไม่ไกลเกินเอื้อม คืออาคารสูงตระหง่าน อันเป็นเสมือนหัวใจของ "เงาอัสดง" องค์กรลับที่กุมอำนาจมืดเอาไว้ในมหานครแห่งนี้ แสงไฟสีขาวสว่างวาบจากภายในอาคาร ส่องทะลุผ่านม่านฝน ราวกับจะเย้ยหยันถึงอำนาจที่พวกมันครอบครอง ​เพลิงกำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงความกรุ่นร้อนที่ปะทุขึ้นจากภายใน ความรู้สึกแค้นที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน กำลังจะถึงเวลาปะทุออกมา

"คิดจะหยุดข้าด้วยสายฝนงั้นรึ?" เพลิงพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเจือด้วยความเดือดดาล "เจ้าคิดผิดแล้ว..."

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ที่บัดนี้มืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม ‍ราวกับจะกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ เพลิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ให้เต็มปอด กลิ่นอายเย็นเฉียบของฝนผสมผสานกับกลิ่นอายโลหะจางๆ ที่ลอยมาจากอาคารเบื้องหน้า ชวนให้รู้สึกถึงอันตรายที่แฝงเร้น

การต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะอุบัติขึ้น ลมกระโชกแรงพัดผ่านเส้นผมของเขาให้ปลิวไสว เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ‌ที่ประดับประดาอยู่บนใบหน้า เป็นเครื่องเตือนใจถึงการต่อสู้ที่ผ่านมา และคำมั่นสัญญาที่เขาต้องรักษา

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เพลิงไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมอง เขารู้ดีว่าใครกำลังมา

"ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกล้ามายืนอยู่ตรงนี้ เพลิง" ‍เสียงทุ้มลึกที่เต็มไปด้วยอำนาจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเสียงลมและฝน "เจ้าไม่เกรงกลัวความตายบ้างรึไง?"

เพลิงหันกลับมา เผชิญหน้ากับ "อาทิตย์" ชายร่างสูงโปร่ง สวมชุดสีดำสนิทราวกับกลืนไปกับความมืด ดวงตาของเขาเย็นเยียบไร้ความรู้สึก ​ราวกับก้อนหินผาที่ไร้ชีวิต

"ความตายไม่ใช่สิ่งที่ข้ากลัว อาบิตย์" เพลิงตอบกลับ ดวงตาจ้องเขม็ง "สิ่งที่ข้ากลัวคือการปล่อยให้ความอยุติธรรมยังคงดำรงอยู่"

อาทิตย์หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นยะเยือกจนขนลุก "ความยุติธรรม? เจ้าเพลิงเอ๋ย ​โลกใบนี้ไม่มีความยุติธรรมที่แท้จริง มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด"

"และผู้แข็งแกร่งของเจ้า ก็คือผู้ที่เหยียบย่ำผู้อื่นเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่?" เพลิงถามกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน

"ถูกต้อง" อาทิตย์ตอบรับอย่างไม่ลังเล "เจ้าไม่เข้าใจ สิ่งที่องค์กรของเราทำ ​คือการสร้างระเบียบให้กับโลกใบนี้ โลกที่วุ่นวายไร้ทิศทาง การควบคุมคือสิ่งจำเป็น"

"ควบคุม? หรือว่าบิดเบือน?" เพลิงกัดฟันกรอด "พวกแกสร้างความกลัวเพื่อครอบงำผู้คน สร้างความมืดเพื่อปิดบังความจริง"

"ความจริงนั้นอันตรายเกินไปสำหรับคนส่วนใหญ่" อาทิตย์กล่าว "เราแค่ปกป้องพวกเขา"

"ปกป้อง? หรือว่ากักขัง?" เพลิงก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย "ข้าไม่ต้องการการปกป้องแบบนั้น ข้าต้องการอิสรภาพ"

"อิสรภาพที่มาพร้อมกับความวุ่นวายไร้ระเบียบ?" อาทิตย์เลิกคิ้ว "เจ้าจะแลกความสงบสุขของคนนับล้านกับความต้องการส่วนตัวของเจ้าอย่างนั้นรึ?"

"ความสงบสุขที่สร้างขึ้นจากความหวาดกลัว ไม่ใช่ความสงบสุขที่แท้จริง" เพลิงเอ่ยเสียงหนักแน่น "มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่พวกแกสร้างขึ้น"

อาทิตย์ส่ายหน้าช้าๆ "เจ้ายังเด็กเกินไป เพลิง เจ้ายังมองไม่เห็นภาพรวม"

"และเจ้าแก่เกินไปที่จะมองเห็นคุณค่าของชีวิตที่แท้จริง" เพลิงสวนกลับ เขายกมือขึ้น ปลายนิ้วของเขาเริ่มเปล่งแสงสีแดงเรืองรอง "ข้ามาที่นี่เพื่อจบเรื่องนี้ อาบิตย์"

"เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำได้รึ?" อาทิตย์ยิ้มเยาะ "เจ้าไม่รู้เลยว่าเจ้ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร"

ทันใดนั้น ร่างของอาทิตย์ก็เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงราวกับสายฟ้าฟาด เขาพุ่งเข้าใส่เพลิงอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือขวาของเขากำแน่นราวกับจะทุบทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

เพลิงไม่รอช้า เขาหลบหลีกการโจมตีของอาทิตย์อย่างเฉียดฉิว พลังที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของอาทิตย์ ก่อให้เกิดคลื่นลมปะทะกับอากาศจนเกิดเสียงดังหวีดหวิว

"เจ้าเร็วมาก" เพลิงพึมพำขณะที่เขาถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว "แต่ไม่เร็วพอ!"

เขาปล่อยหมัดขวาที่เปล่งแสงสีแดงเพลิงออกไป ปะทะเข้ากับฝ่ามือของอาทิตย์อย่างจัง เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับเหล็กกระทบกัน

ประกายไฟสีแดงเพลิงและสีดำมืดแลกเปลี่ยนกันอย่างบ้าคลั่ง แรงปะทะมหาศาลส่งผลให้อาคารที่ทั้งสองยืนอยู่สั่นสะเทือนเล็กน้อย หยาดฝนที่สาดกระเซ็นยิ่งเพิ่มความอันตรายให้กับการต่อสู้

อาทิตย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจ "พลังของเจ้า… มันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม"

"ข้ามีเหตุผลที่ต้องแข็งแกร่งกว่าเดิม" เพลิงตอบกลับ เขาไม่เสียจังหวะ เขาพุ่งเข้าใส่อาบิตย์อีกครั้ง คราวนี้เขาใช้การโจมตีที่หลากหลาย ผสมผสานทั้งหมัด เท้า และการใช้ร่างกายเข้าปะทะ

อาทิตย์เองก็ไม่ยอมแพ้ เขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่เหนือชั้นตอบโต้กลับ การเคลื่อนไหวของเขาไหลลื่นราวกับน้ำ แต่ก็เฉียบคมราวกับใบมีด

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดบนยอดตึกสูงเสียดฟ้า ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า คือการปะทะกันของพลังอำนาจที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เพลิง ผู้แบกรับความแค้นและต้องการอิสรภาพ กับ อาบิตย์ ผู้เชื่อในอำนาจและการควบคุม

เพลิงใช้ความรวดเร็วและความคล่องแคล่วในการโจมตี ขณะที่อาทิตย์ใช้พละกำลังและความแม่นยำในการป้องกันและโต้กลับ แต่ละหมัด แต่ละการปัดป้อง ล้วนแต่เต็มไปด้วยอันตราย

"เจ้าจะสู้ต่อไปอีกนานแค่ไหน เพลิง?" อาบิตย์ถามขณะที่เขาปัดป้องหมัดของเพลิงได้อย่างเฉียดฉิว "เจ้าไม่มีทางชนะข้าได้"

"ข้าไม่เคยคิดจะชนะด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว" เพลิงตอบกลับ เขาปล่อยลูกเตะสูงเข้าใส่ แต่ก็ถูกอาทิตย์ใช้แขนปัดป้องออกไปได้อย่างง่ายดาย

"แล้วเจ้าจะชนะด้วยอะไร?" อาบิตย์ถามด้วยความสงสัย

"ด้วยความจริง" เพลิงกล่าว "ความจริงที่พวกแกพยายามปกปิด"

เขาเหลือบมองไปยังอาคารเบื้องหน้า ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของ "เงาอัสดง" เพลิงรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การต่อสู้ระหว่างเขากับอาทิตย์ แต่เป็นการต่อสู้เพื่อปลดปล่อยผู้คนจากความมืดที่กำลังปกคลุมมหานครแห่งนี้

ในขณะที่ทั้งสองกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด เสียงไซเรนก็ดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง เป็นสัญญาณว่ากำลังเสริมของ "เงาอัสดง" กำลังมุ่งหน้ามายังที่นี่

"พวกมันมาแล้ว" อาบิตย์กล่าว สายตาของเขามองไปยังเบื้องล่าง "เจ้าจะหนีรึ?"

"หนี?" เพลิงหัวเราะเสียงดัง "ข้าไม่เคยคิดจะหนี"

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ดวงตาของเขายังคงจ้องมองไปที่อาคารเบื้องหน้า "ข้าจะบุกเข้าไป! ถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม!"

อาบิตย์มองเพลิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนกับความไม่เชื่อ "เจ้าบ้าไปแล้วรึไง?"

"บางครั้ง การกระทำที่ดูบ้าบิ่นที่สุด ก็คือการกระทำที่ถูกต้องที่สุด" เพลิงกล่าว เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับอาทิตย์อีกครั้ง "ถ้าเจ้าอยากจะหยุดข้า ก็เข้ามาสิ!"

อาบิตย์มองเพลิงนิ่ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง เขารู้ดีว่าเพลิงไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา

"เจ้าทำอะไรลงไปกับองค์กรของเรา?" อาบิตย์ถาม น้ำเสียงเริ่มแฝงความไม่มั่นคง

"ข้าแค่เปิดเผยความจริง" เพลิงตอบ "ความจริงที่พวกแกพยายามปกปิดมาตลอด"

"ความจริงที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!" อาบิตย์ตะคอก "เจ้าไม่รู้รึไงว่ากำลังทำลายระเบียบของโลกใบนี้!"

"ระเบียบที่สร้างขึ้นจากความทุกข์ทรมาน ไม่ใช่ระเบียบที่ข้าต้องการ" เพลิงกล่าว

ทันใดนั้นเอง เพลิงก็ปล่อยหมัดที่เปล่งแสงสีแดงเพลิงเข้าใส่ใบหน้าของอาทิตย์อย่างรวดเร็ว อาบิตย์พยายามปัดป้อง แต่ก็ไม่ทัน เขาถูกหมัดของเพลิงกระแทกเข้าที่ปลายคาง จนร่างกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

"จำไว้ อาบิตย์" เพลิงกล่าว เสียงของเขาหนักแน่นราวกับค้อนทุบ "ความจริงย่อมเป็นอิสรภาพ"

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล มุ่งหน้าไปยังอาคาร "เงาอัสดง" เบื้องหน้า โดยไม่หันกลับไปมองอาทิตย์อีกเลย

อาบิตย์ยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังของเพลิงไป ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความโกรธและความสับสน เขาไม่เคยเจอใครที่กล้าหาญและมุ่งมั่นเช่นนี้มาก่อน

สายฝนยังคงตกหนัก แต่ในใจของอาบิตย์ กลับรู้สึกถึงพายุที่ใหญ่หลวงกว่า กำลังก่อตัวขึ้น

"เพลิง..." เขาพึมพำชื่อนั้น ชื่อที่บัดนี้เต็มไปด้วยความหมายอันน่าเกรงขาม

เพลิงวิ่งเข้าไปในอาคาร "เงาอัสดง" ทิ้งให้อาบิตย์ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายฝนและเสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามา

การต่อสู้ครั้งใหญ่ยังไม่จบลง แต่บทใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ภายในอาคารที่เต็มไปด้วยความลับและความมืดมิด เพลิงจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรอีกบ้าง? และเขาจะสามารถเปิดเผยความจริงทั้งหมดได้หรือไม่?

เรื่องราวการต่อสู้เพื่ออิสรภาพ กำลังจะก้าวเข้าสู่จุดที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม...