ตอนที่ 24 — ม่านหมอกแห่งเงา

หยาดฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ก่อตัวเป็นม่านสีเทาขมุกขมัวบดบังทัศนียภาพอันเวิ้งว้างของมหานครยามค่ำคืน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับจะประกาศก้องถึงการมาถึงของหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา เพลิงยืนนิ่ง ท่ามกลางสายลมที่โหมกระหน่ำพัดเอาเศษใบไม้และละอองน้ำฝนที่เย็นยะเยือกกระเซ็นเข้ามาปะทะใบหน้าอย่างต่อเนื่อง ชุดสีดำสนิทที่สวมใส่เปียกชุ่มจนแนบลู่ไปกับสรีระ แต่ก็ไม่อาจทำให้ความมุ่งมั่นในแววตาของเขาพร่าเลือนไปได้

เบื้องหน้าเขา คืออาคารสูงเสียดฟ้าที่เป็นเสมือนหัวใจของ ‌"เงา" องค์กรลับที่ดำมืดที่สุดในมหานครแห่งนี้ คืนนี้ คือคืนที่เพลิงจะเผชิญหน้ากับเบื้องบนของมัน การล้างแค้นที่เขาเฝ้ารอคอยมานานแสนนาน กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

“พร้อมแล้วใช่ไหม เพลิง?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ​เพลิงหันไปมอง ร่างสูงใหญ่ของ “วายุ” ผู้เป็นสหายและมือขวาของเขา ปรากฏกายขึ้นจากเงามืด สายฝนเกาะพราวบนเส้นผมสีเข้มและไหลลงมาเป็นทางยาวบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

เพลิงพยักหน้า “เสมอ” เสียงของเขาแหบพร่า ‍แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว “ถึงเวลาที่เราต้องจบเรื่องนี้เสียที”

“องค์กรเงาซ่อนตัวลึกเกินไปกว่าที่เราคิด” วายุกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ “แต่คืนนี้ เราจะเจาะเข้าไปถึงแกนกลางของมัน”

“เราไม่ได้มาเพื่อแค่เจาะเข้าไป” เพลิงตอบ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังยอดตึกที่สว่างไสวท่ามกลางความมืด “เรามาเพื่อเผาทุกอย่างให้เป็นเถ้าถ่าน”

การสนทนาของพวกเขาถูกตัดขาดด้วยเสียงตะโกนจากกลุ่มคนที่กำลังวิ่งกรูกันเข้ามาจากทางเดินแคบๆ ‌ด้านหลัง พวกเขาคือ “เงามืด” หน่วยปฏิบัติการพิเศษขององค์กรเงา ที่มาพร้อมกับอาวุธปืนและชุดเกราะสีดำสนิทที่ดูราวกับจะเป็นส่วนหนึ่งของความมืดมิด

“พวกมันมาแล้ว!” วายุตะโกน พร้อมชักมีดคู่ใจที่ส่องประกายวับวาบในแสงไฟสลัว

“ก็ดี” เพลิงยิ้มมุมปาก ‍“จะได้วอร์มอัพก่อนขึ้นไปข้างบน”

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุดยั้ง เพลิงและวายุ เคลื่อนไหวราวกับสายลม พวกเขาหลบหลีกการโจมตีของศัตรูได้อย่างคล่องแคล่วราวกับนักเต้นรำในโลกแห่งความตาย เพลิงใช้กรงเล็บเหล็กที่ฝังอยู่ที่แขนซ้ายของเขา เป็นอาวุธสังหาร เขาพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างรวดเร็ว ​กรงเล็บคมกริบฟาดฟันเข้าใส่ร่างของเหล่านักฆ่าอย่างไม่ปรานี เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น เสียงร้องโหยหวนของศัตรู ผสมผสานกับเสียงฟ้าร้อง ยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่าหวาดหวั่น

วายุเองก็ไม่น้อยหน้า มีดสั้นในมือของเขาเปรียบเสมือนคมดาบที่พุ่งเข้าทะลวงร่างของศัตรูอย่างแม่นยำ เขาต่อสู้ด้วยท่วงท่าที่ดุดันและทรงพลัง แสดงให้เห็นถึงประสบการณ์ที่สั่งสมมาจากการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน

“มานี่สิ ​พวกกระจอก!” เพลิงตะโกนเยาะเย้ย พร้อมกับใช้กรงเล็บฉีกชุดเกราะของศัตรูออกอย่างง่ายดาย “คิดว่าจะหยุดฉันได้งั้นเหรอ?”

เหล่านักฆ่าขององค์กรเงา พยายามรุกไล่เข้ามา แต่ก็ต้องล่าถอยไปทีละราย ร่างกายที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวของพวกเขาล่าช้าลง ในขณะที่เพลิงและวายุ ​กลับดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเมื่ออยู่ในสภาพอากาศเช่นนี้

“ทางนี้!” วายุตะโกน พร้อมชี้ไปยังช่องทางลับที่ซ่อนอยู่หลังป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ “เราต้องไปทางนี้!”

เพลิงพยักหน้า เขาเตะสกัดขาของนักฆ่าที่พยายามเข้ามาขวาง ก่อนจะวิ่งนำวายุเข้าไปในช่องทางนั้น

เมื่อเข้ามาด้านใน ความมืดและความอับชื้นก็ปะทะเข้าจมูก กลิ่นอับชื้นของคอนกรีตเก่าและกลิ่นสนิมของท่อประปาที่ผุกร่อนคละคลุ้งไปทั่ว เพลิงใช้ไฟฉายขนาดเล็กที่ติดอยู่ที่ข้อมือส่องนำทางไปตามทางเดินแคบๆ ที่คดเคี้ยว

“ที่นี่ดูไม่เหมือนฐานทัพขององค์กรระดับนี้เลย” วายุพึมพำ

“เบื้องบนอาจจะโอ่อ่าหรูหรา แต่เบื้องล่าง… ก็แค่ท่อระบายน้ำเก่าๆ” เพลิงตอบ “พวกเขาคงคิดว่าไม่มีใครจะกล้าลงมาที่นี่”

พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบกับประตูเหล็กขนาดใหญ่บานหนึ่ง “ตรงนี้แหละ” เพลิงกล่าว “ทางเข้าสู่ใจกลางของมัน”

วายุพยักหน้า เขาหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกมาจากกระเป๋า แล้วเริ่มลงมือเจาะระบบรักษาความปลอดภัยของประตู การทำงานของเขามีความแม่นยำและรวดเร็ว สัญญาณไฟบนอุปกรณ์กระพริบเป็นจังหวะ

“อีกไม่นาน” วายุกล่าว “เรากำลังจะเข้าไปแล้ว”

ในที่สุด ประตูเหล็กก็เปิดออก เผยให้เห็นทางลาดที่ทอดลงสู่ความมืดมิดที่ลึกลงไปกว่าเดิม เพลิงและวายุ ก้าวเท้าลงไปตามทางลาดนั้น เสียงฝนจากด้านบนเริ่มเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งสองคน ที่ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ

“บรรยากาศข้างในดูน่าขนลุกกว่าข้างนอกอีกนะ” วายุเอ่ย

“ความมืดมิดมักจะปกปิดสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไว้เสมอ” เพลิงตอบ

ทางลาดค่อยๆ บรรจบกับโถงกว้างที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนสีม่วงสลัวๆ ผนังทำจากโลหะขัดเงา สะท้อนภาพเงาของพวกเขาให้ดูบิดเบี้ยวผิดส่วน ราวกับว่าพวกเขากำลังก้าวเข้าไปในโลกอีกมิติหนึ่ง

“นี่มัน… เหมือนศูนย์บัญชาการของพวกเดรัจฉานเลย” วายุพึมพำ

“พวกมันก็คือเดรัจฉานดีๆ นี่เอง” เพลิงกล่าว “ที่แฝงตัวอยู่ในคราบมนุษย์”

ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังลั่นขึ้นทั่วทั้งโถง แสงไฟสีแดงกะพริบวูบวาบราวกับจะเตือนภัย

“แย่แล้ว! พวกมันรู้ตัวแล้ว!” วายุอุทาน

“ไม่เป็นไร” เพลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ถึงเวลาที่ต้องแสดงความสามารถที่แท้จริงของ ‘รัตติกาล’ แล้ว”

ร่างเงาจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นจากทางเดินต่างๆ ที่เชื่อมต่อเข้ามาในโถง พวกเขาคือเหล่านักฆ่าชุดดำที่แข็งแกร่งที่สุดขององค์กรเงา ในมือของพวกเขามีอาวุธที่ดูร้ายกาจกว่าที่เคยเห็น

“มาเลย!” เพลิงตะโกน ท่ามกลางเสียงไซเรนที่ดังกระหึ่ม “มาดูกันว่าใครจะอยู่ใครจะไป!”

เพลิงกระโจนเข้าใส่กลุ่มศัตรูอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บเหล็กของเขาส่องประกายวับวาบในแสงไฟนีออนสีม่วง เขาปะทะเข้ากับเหล่านักฆ่าอย่างไม่เกรงกลัว การต่อสู้ที่ดุเดือดที่สุดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ภายใต้เพดานที่เต็มไปด้วยแสงไฟแห่งความตาย

วายุเข้าสมทบเพลิงอย่างรวดเร็ว มีดคู่ใจของเขาฟาดฟันเข้าใส่ศัตรูอย่างแม่นยำ เขาและเพลิง ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ ราวกับพายุหมุนที่โหมกระหน่ำเข้ามา

“พวกมันมีกันเยอะมาก เพลิง!” วายุตะโกน “เราต้องหาทางขึ้นไปข้างบนให้เร็วที่สุด!”

“รู้แล้ว!” เพลิงตอบ เขาใช้กรงเล็บปัดป้องการโจมตี ก่อนจะพุ่งตัวขึ้นไปบนผนังโลหะอย่างรวดเร็ว “ทางนี้!”

เพลิงปีนป่ายขึ้นไปตามผนังด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ เขาทิ้งวายุให้ต่อสู้กับศัตรูเบื้องล่างสักครู่ ก่อนจะกระโดดข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่งของโถง ที่มีทางลาดอีกอันหนึ่งทอดขึ้นไป

“วายุ! ตามมา!” เพลิงตะโกน

วายุเห็นดังนั้น ก็รีบจัดการกับศัตรูที่เหลืออยู่ ก่อนจะใช้ความคล่องแคล่วของตนเองปีนป่ายตามเพลิงขึ้นไป

การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด เพลิงและวายุ กำลังเคลื่อนที่ขึ้นสู่ชั้นบนของอาคาร ซึ่งเป็นที่ตั้งของ “เงา” ที่แท้จริง การเดินทางสู่ยอดตึกอันสูงตระหง่านแห่งนี้ เต็มไปด้วยอุปสรรคและความอันตรายมากมาย แต่เพลิงไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นถัดไป พวกเขาพบกับห้องโถงที่กว้างขวางกว่าเดิม เพดานที่สูงขึ้น และแสงไฟที่สว่างไสวกว่าเดิม ราวกับว่ากำลังก้าวเข้ามาสู่ใจกลางของวังวนแห่งความมืด

“นี่มัน… สถานที่ที่พวกมันใช้ในการ… วางแผนการร้ายสินะ” วายุเอ่ย พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

“ใช่” เพลิงตอบ “และคืนนี้ แผนการร้ายทั้งหมดของพวกมัน จะจบลงที่นี่”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านหน้า ประตูบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องโถง ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของ “อัสนี” ผู้นำสูงสุดขององค์กรเงา

อัสนี สวมชุดสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม แววตาคมกริบที่ฉายประกายแห่งความอำมหิต

“แก… มาถึงแล้วสินะ เพลิง” อัสนีเอ่ย เสียงของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ฉันรอคอยวันนี้มานานแล้ว”

“แกก็เหมือนกัน อัสนี” เพลิงตอบ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นอัสนี “คืนนี้ คือจุดจบของแก”

“ฝันไปเถอะ!” อัสนีตะคอก “แกไม่มีทางทำอะไรฉันได้!”

“เราจะดูกัน” เพลิงกล่าว พร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

การเผชิญหน้าระหว่างเพลิง และ อัสนี ผู้นำสูงสุดขององค์กรเงา ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ ชั้นบนสุดของอาคารสูงเสียดฟ้าแห่งนี้ ภายใต้แสงไฟที่สว่างไสว ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังจะถูกเปิดเผย

วายุยืนอยู่เคียงข้างเพลิง พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาเชื่อมั่นในตัวเพลิง และเชื่อมั่นว่าคืนนี้ การล้างแค้นของพวกเขา จะสำเร็จลุล่วง

แต่ความจริงที่รออยู่เบื้องหน้า อาจจะโหดร้ายกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้…