หยาดฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ก่อตัวเป็นม่านสีเทาขมุกขมัวบดบังทัศนียภาพอันเวิ้งว้างของมหานครยามค่ำคืน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับจะประกาศก้องถึงการมาถึงของหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา เพลิงยืนนิ่งบนขอบระเบียงของตึกสูงเสียดฟ้าแห่งนั้น ลมฝนปะทะใบหน้าจนรู้สึกชาเย็น แต่ทว่าภายในใจกลับร้อนรุ่มราวกับไฟที่รอวันปะทุ
เบื้องล่างคือมหานครที่เคยสว่างไสวด้วยแสงไฟหลากสี บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและเมฆฝนหนาทึบ มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากอาคารที่ยังคงทำงานอยู่เท่านั้นที่บ่งบอกถึงชีวิตที่ยังคงดำเนินต่อไปในโลกที่กำลังจมดิ่งสู่ความโกลาหล
“พวกมันมาแล้ว” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลัง เพลิงหันไปมอง ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิท ยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลัก ใบหน้านั้นซ่อนอยู่ในเงา แต่ดวงตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยว
“ข้าเห็น” เพลิงตอบ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยจากการสูดอากาศเย็นจัด “มีจำนวนเท่าใด”
“มากเกินกว่าที่เจ้าคาดเดาไว้” ชายผู้นั้นก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น “แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะหยุดยั้งเราได้”
เพลิงพยักหน้า เขากระชับมีดสั้นคู่ใจที่เหน็บไว้ที่ต้นขา ความเย็นเฉียบของเหล็กกล้าที่สัมผัสกับผิวหนัง ปลุกเร้าจิตวิญญาณนักรบให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัว ราวกับพร้อมจะตอบสนองต่ออันตรายที่กำลังจะมาถึง
“อาคารนี้คือฐานทัพสุดท้ายของเรา” ชายผู้นั้นเอ่ย “ถ้ามันเสียไป ทุกอย่างก็จะจบสิ้น”
“ข้าไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น” เพลิงกล่าวหนักแน่น สายตาของเขามุ่งตรงไปยังฝั่งตรงข้ามของตรอกซอย ที่ซึ่งแสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงการเคลื่อนไหวของศัตรู
“พวกมันได้ส่งหน่วยพิเศษมาหลายชุด” ชายผู้นั้นเสริม “เป้าหมายของพวกมันคือการบุกเข้ามาถึงแกนกลางของอาคาร และทำลายสิ่งที่สำคัญที่สุดของเรา”
“สิ่งที่สำคัญที่สุด?” เพลิงเลิกคิ้ว
“ข้อมูล” ชายผู้นั้นตอบสั้นๆ “ข้อมูลทั้งหมดที่บ่งชี้ถึงตัวตนของผู้ที่อยู่เบื้องหลังความมืดมิดนี้”
ความมืดมิด... เพลิงนึกถึงใบหน้าของใครบางคน ใบหน้าที่เขาเห็นเพียงครั้งเดียว แต่กลับฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ ราวกับเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน
“เจ้าจะทำอย่างไร” ชายผู้นั้นถาม
เพลิงเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณเบื้องหน้า ฝนที่ตกหนักทำให้ทุกอย่างดูพร่าเลือน แต่มันก็ช่วยบดบังการเคลื่อนไหวของเขาได้เช่นกัน
“ข้าจะทำลายมันก่อนที่มันจะเข้ามาถึง” เพลิงตอบ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความมั่นใจ “ข้าจะไปเผชิญหน้ากับพวกมันเอง”
“อย่าบ้าบิ่นนักเพลิง” ชายผู้นั้นทักท้วง “เจ้าไม่สามารถสู้กับพวกมันทั้งหมดได้”
“ข้าไม่ได้จะสู้กับพวกมันทั้งหมด” เพลิงกล่าว “ข้าจะสร้างความปั่นป่วน สร้างความเสียหายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อซื้อเวลาให้พวกเจ้า”
เขากล่าวจบก็กระโดดลงจากระเบียง ร่างของเขาลอยละลิ่วไปในอากาศอย่างงดงาม ก่อนที่จะใช้เครื่องเกี่ยวที่ติดอยู่กับแขน เกี่ยวเข้ากับโครงเหล็กของอาคารที่อยู่ถัดไป เสียงเหล็กเสียดสีดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางเสียงฝนที่กระหน่ำ
การเคลื่อนไหวของเพลิงรวดเร็วและแม่นยำราวกับเงา เขากระโดดจากอาคารหนึ่งไปยังอีกอาคารหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว การต่อสู้บนหลังคาตึกในยามค่ำคืนภายใต้สายฝนที่โปรยปราย คือสนามรบที่แท้จริงของเขา
เสียงฝนกลบเสียงฝีเท้าของเขาจนแทบไม่ได้ยิน มีเพียงเสียงลมที่หอบเอาละอองน้ำฝนเข้ามาปะทะใบหน้าเท่านั้นที่บ่งบอกถึงการมีอยู่ของเขา
ทันใดนั้น แสงไฟสีแดงสว่างวาบขึ้นจากกลุ่มคนด้านล่าง เพลิงหยุดชะงัก เขาเห็นร่างหลายร่างเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในความมืดมิด พวกมันกำลังปีนป่ายขึ้นมาตามผนังของอาคารด้วยอุปกรณ์พิเศษ
“พวกมันเริ่มบุกแล้ว” เพลิงพึมพำกับตัวเอง “ข้าต้องรีบกว่านี้”
เขาใช้เครื่องเกี่ยวเกี่ยวเข้ากับสายเคเบิลของลิฟต์ขนของที่อยู่ด้านนอกอาคาร แล้วโหนตัวลงไปอย่างรวดเร็ว ปลดปล่อยพลังงานจากการตกอย่างต่อเนื่อง ผสมผสานกับแรงเหวี่ยง ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาเร็วขึ้นหลายเท่า
เมื่อใกล้ถึงพื้น เพลิงก็สะบัดตัวออกจากการโหนตัว ร่างของเขาลอยไปข้างหน้า ก่อนจะลงสู่พื้นด้วยการกลิ้งตัวอย่างคล่องแคล่ว เขากระแทกกับพื้นอย่างแรง แต่ก็สามารถทรงตัวไว้ได้
“ใครอยู่ตรงนั้น!” เสียงตะโกนดังขึ้นจากกลุ่มศัตรูที่อยู่ไม่ไกลนัก
เพลิงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขากระชับมีดสั้นในมือ ดวงตาของเขาปรับโฟกัสเข้ากับความมืดมิด
“ข้าเอง” เพลิงตอบ “ผู้ที่จะหยุดยั้งพวกแก”
ทันใดนั้น แสงไฟฉายหลายลำก็สาดส่องมาที่เขา พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นนับไม่ถ้วน
เพลิงไม่รอช้า เขากระโดดหลบลูกกระสุนปืนที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายลมที่พัดผ่านไป แต่แฝงไปด้วยอันตราย
เขาวิ่งฝ่าวงล้อมของศัตรูเข้าไปอย่างกล้าหาญ การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด เพลิงใช้มีดสั้นคู่ใจของเขา ฟาดฟันอย่างแม่นยำและรวดเร็ว ศัตรูหลายรายล้มลงไปอย่างไม่เป็นท่า
“พวกแกไม่สามารถหยุดข้าได้!” เพลิงตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
ศัตรูบางส่วนเริ่มล่าถอยไป แต่ก็มีบางส่วนที่ยังคงยืนหยัดต่อสู้ พวกมันใช้อาวุธปืนและมีดสั้นเข้าต่อสู้กับเพลิงอย่างไม่ลดละ
ขณะที่เพลิงกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ
“เสียงอะไรนั่น?” เพลิงพึมพำ เขาเงี่ยหูฟังท่ามกลางเสียงปืนและเสียงฝน
มันเป็นเสียงคล้ายๆ เสียงร้องของสัตว์ร้าย แต่ดังมาจากภายในอาคาร...
เสียงนั้นค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ ชัดเจนขึ้น จนเพลิงสามารถแยกแยะได้ว่ามันไม่ใช่เสียงสัตว์ร้าย แต่เป็นเสียงของมนุษย์... เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
“พวกมันเข้าไปได้แล้ว!” เพลิงอุทาน เขารู้สึกราวกับมีบางอย่างบีบรัดหัวใจ
เขาต้องรีบกลับไป!
เพลิงตัดสินใจทันที เขาใช้มีดสั้นของเขา ปาใส่ปืนของศัตรูที่อยู่ใกล้ที่สุด ทำให้ปืนระเบิดออกเป็นประกายไฟ ก่อนจะใช้จังหวะที่ศัตรูเสียหลัก พุ่งตัวเข้าไปสู้ต่อ
แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ก็มีเงาดำทะมึนเงาหนึ่งพุ่งออกมาจากภายในอาคาร เงาดำนั้นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับพายุ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
เพลิงมองเห็นเงาดำนั้นอย่างชัดเจนเมื่อมันเข้ามาใกล้... มันไม่ใช่เงาดำธรรมดา แต่มันคือร่างของมนุษย์... แต่เป็นมนุษย์ที่ดูแปลกประหลาด ร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยเสื้อคลุมสีดำที่ปลิวไสวราวกับมีชีวิต ดวงตาของเขาส่องประกายสีแดงก่ำราวกับถ่านไฟ
“นั่นมันอะไรกัน?” เพลิงพึมพำ
เงาร่างนั้นพุ่งตรงมาที่เขาอย่างรวดเร็ว ราวกับจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆ
เพลิงตั้งท่าเตรียมพร้อม เขาไม่เคยเจอศัตรูที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน แต่ถึงกระนั้น ความกลัวก็ไม่ได้ทำให้เขาล้มเลิกการต่อสู้
“เจ้าคือใคร?” เพลิงตะโกนถาม
เงาร่างนั้นไม่ตอบคำใดๆ แต่กลับหัวเราะเสียงแหบพร่าราวกับเสียงของกงจักรที่เสียดสีกัน
“ข้าคือรัตติกาล” เสียงนั้นดังขึ้น “และเจ้า... คือเหยื่อรายต่อไปของข้า!”
เงาร่างนั้นพุ่งเข้ามาหาเพลิงด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เพลิงยกมีดสั้นขึ้นปัดป้อง แต่พลังมหาศาลจากการโจมตีของเงาร่างนั้น ทำให้เขากระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร
เพลิงรู้สึกถึงแรงกระแทกอย่างรุนแรงที่แขน แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้
“เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด” เงาร่างนั้นกล่าว “แต่ก็ยังไม่พอ”
เพลิงกัดฟันกรอด เขารู้ว่านี่คือการต่อสู้ที่อันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยเผชิญมา
“ข้าไม่เคยกลัวความตาย” เพลิงกล่าว “และข้าไม่เคยยอมแพ้!”
เขากระโดดเข้าใส่เงาร่างนั้นอีกครั้ง การต่อสู้ครั้งใหม่ที่ดุเดือดกว่าเดิมได้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางสายฝนที่ยังคงกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง...
รัตติกาลเพลิง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก