ตอนที่ 28 — ท่ามกลางพายุและคมดาบ

หยาดฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ก่อตัวเป็นม่านสีเทาขมุกขมัวบดบังทัศนียภาพอันเวิ้งว้างของมหานครยามค่ำคืน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับจะประกาศก้องถึงการมาถึงของหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา เพลิงยืนนิ่ง จ้องมองไปยังเงาร่างที่เคลื่อนไหวอยู่ในความมืดเบื้องหน้า มันคือความมืดที่ถูกสร้างขึ้นโดยเจตนา โดยกลุ่มคนที่ถูกเรียกว่า "เงา" ‌องค์กรลับที่ซ่อนตัวอยู่ในใจกลางมหานครแห่งนี้มายาวนาน

ลมฝนพัดกระหน่ำราวกับจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากโลกนี้ แต่เพลิงกลับรู้สึกถึงความสงบนิ่งภายในใจ พายุภายนอกไม่สามารถสั่นคลอนความมุ่งมั่นของเขาได้ หยาดฝนที่หลั่งรินลงมานั้น ราวกับจะชำระล้างความแค้น ความเสียใจ และความสูญเสียที่เขาแบกรับมาตลอดหลายปี มันกำลังเตรียมเขาให้พร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

"เจ้าคิดว่าสายฝนจะช่วยปกป้องเจ้าได้งั้นหรือ?" ​เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืด ร่างหนึ่งก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าของมันซ่อนอยู่ใต้หน้ากากโลหะสีดำเงา มีเพียงดวงตาที่ทอประกายสีแดงก่ำภายใต้หมวกคลุมที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝน

เพลิงไม่ตอบ เพียงแต่ก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง มือข้างขวากำด้ามดาบเล่มโปรดแน่น เปลวไฟสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มลุกโชนขึ้นรอบๆ ‍ตัวดาบ มันเป็นพลังที่เกิดจากความโกรธแค้นที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาจนถึงขีดสุด

"คำพูดของเจ้าไร้ความหมาย" เพลิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ "ข้ามาที่นี่เพื่อจบเรื่องทุกอย่าง"

"จบเรื่องงั้นหรือ?" ชายในหน้ากากหัวเราะเยาะ "เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? ‌องค์กรเงาไม่ใช่สิ่งที่จะถูกทำลายได้ง่ายๆ ด้วยความคลั่งแค้นของเด็กน้อย"

"ข้าไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป" เพลิงตอบ ดวงตาของเขาฉายแววแข็งกร้าว "และข้าก็ไม่ใช่แค่ความแค้น"

ทันใดนั้น ร่างของชายในหน้ากากก็พุ่งเข้าใส่เพลิงอย่างรวดเร็วราวกับพยัคฆ์ ดาบในมือของมันสาดประกายสีดำวาววับ ตัดผ่านอากาศที่เต็มไปด้วยหยดน้ำฝน ‍เพลิงยกดาบขึ้นรับ ปะทะเข้ากับคมดาบของศัตรู เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง

การต่อสู้เริ่มขึ้น ท่ามกลางพายุและสายฝนที่สาดซัด สองร่างเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนลานกว้างที่เป็นดาดฟ้าของอาคารสูงเสียดฟ้าแห่งนี้ ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่สาดสะท้อนจากตึกระฟ้าที่อยู่รอบๆ สร้างภาพลวงตาที่น่าตื่นตาตื่นใจ

คมดาบของชายในหน้ากากโจมตีอย่างดุเดือดและไร้ปรานี มันโจมตีอย่างแม่นยำ ​เล็งเป้าหมายไปที่จุดตายของเพลิงเสมอ แต่เพลิงก็ตอบโต้ได้อย่างเหนือชั้น ด้วยทักษะที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง และพลังที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่

"เจ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าที่ข้าคิด" ชายในหน้ากากเอ่ย ขณะที่กำลังปัดป้องการโจมตีของเพลิง "แต่ก็ยังไม่มากพอ"

"เราจะได้เห็นกัน" เพลิงตอบ ​พร้อมกับสวนกลับด้วยการโจมตีที่รวดเร็วกว่าเดิม เปลวไฟสีฟ้าจากดาบของเขาปะทุขึ้น สร้างความร้อนแรงที่ต่อสู้กับความเย็นของสายฝน

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด การปะทะกันของดาบสร้างประกายไฟที่ส่องสว่างวาบขึ้นมาเป็นครั้งคราวท่ามกลางความมืด เพลิงสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกที่ส่งผ่านแขนมาทุกครั้งที่ดาบปะทะกัน แต่เขาก็ยังคงยืนหยัด

"เจ้าจะปกป้องใครได้อีก?" ชายในหน้ากากถามพลางหมุนตัวหลบคมดาบของเพลิง "คนที่เจ้าเคยรัก...คนที่เจ้าเคยปกป้อง...ทุกคนก็จากเจ้าไปหมดแล้ว"

คำพูดนั้นกรีดลึกเข้าไปในใจของเพลิง ​มันคือบาดแผลที่ยังไม่เคยจางหาย แต่เพลิงก็รู้ดีว่า เขาไม่สามารถยอมให้ความเจ็บปวดนี้มาครอบงำได้

"พวกเขาอยู่ในใจของข้าเสมอ" เพลิงตอบเสียงหนักแน่น "และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น"

เขาพลิกตัวอย่างงดงาม สลัดหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนเสื้อผ้าออกไป พร้อมกับปล่อยคลื่นพลังงานสีฟ้าออกไป ทำให้ชายในหน้ากากต้องถอยกลับไปตั้งหลัก

"บังอาจนัก!" ชายในหน้ากากตะโกนก้อง ความโกรธฉายชัดในน้ำเสียงของมัน "เจ้ามันก็แค่เครื่องมือของใครบางคนเท่านั้น! เจ้าไม่เคยเข้าใจอะไรเลย!"

"ข้าเข้าใจดีกว่าที่เจ้าคิด" เพลิงตอบ เปลวไฟรอบดาบของเขาเริ่มลุกโชนแรงขึ้น "ข้าเข้าใจว่าความยุติธรรมเป็นอย่างไร...และพวกเจ้า...ได้พรากมันไปจากโลกนี้"

เพลิงเร่งความเร็วขึ้น การโจมตีของเขาดุเดือดและไร้ช่องโหว่ ชายในหน้ากากพยายามป้องกันตัวเองอย่างสุดกำลัง แต่ก็เริ่มแสดงอาการเหนื่อยล้าออกมา

"เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นหรือ?" ชายในหน้ากากกล่าวพลางหอบหายใจ "เจ้ายังไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!"

ทันใดนั้น ชายในหน้ากากก็กระโดดถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว แตะเข้ากับผนังของอาคารอย่างชำนาญ ราวกับเป็นแมงมุม มันไม่ได้ถอยหนี แต่กำลังเตรียมตัวสำหรับการโจมตีครั้งใหม่

"ถ้าเจ้าอยากเห็น...ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น!"

ก่อนที่เพลิงจะทันได้ตั้งตัว ชายในหน้ากากก็หยิบสิ่งของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าที่ซ่อนอยู่ มันเป็นผลึกสีดำขนาดเล็กที่เปล่งแสงสีม่วงอ่อนๆ ออกมา

"นี่คือสิ่งที่องค์กรของเราค้นพบ...พลังที่แท้จริง!"

ชายในหน้ากากขว้างผลึกนั้นออกไป มันพุ่งเข้าใส่เพลิงด้วยความเร็วสูง เพลิงพยายามปัดป้องด้วยดาบ แต่ผลึกนั้นกลับแตกออกเป็นละอองเล็กๆ ลอยฟุ้งกระจายไปในอากาศ

ทันใดนั้น ละอองสีม่วงเหล่านั้นก็เริ่มรวมตัวกันรอบๆ ร่างของชายในหน้ากาก มันเปล่งแสงจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเกราะที่แข็งแกร่งห่อหุ้มร่างของมันไว้

"นี่คือเกราะเงา!" ชายในหน้ากากประกาศเสียงก้อง "ดาบของเจ้า...ไม่มีทางทำอะไรข้าได้!"

เพลิงชะงักเล็กน้อย เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากเกราะนั้น มันไม่ใช่พลังงานธรรมดา แต่มันคือพลังที่สามารถกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างได้

"เป็นไปไม่ได้..." เพลิงพึมพำ

"เจ้ากำลังจะรู้...ว่าอำนาจที่แท้จริงเป็นอย่างไร!" ชายในหน้ากากกล่าว พร้อมกับพุ่งเข้าใส่เพลิงด้วยความเร็วที่น่าตกใจ เกราะเงาส่องประกายราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

เพลิงยกดาบขึ้นรับการโจมตีนั้นอย่างเต็มกำลัง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า เปลวไฟสีฟ้าปะทะเข้ากับเกราะเงาสีม่วง เกิดเป็นแรงสะท้อนที่รุนแรงจนเพลิงต้องเซถอยหลังไปหลายก้าว

"เห็นไหม?" ชายในหน้ากากเยาะเย้ย "เจ้าทำอะไรข้าไม่ได้!"

แต่เพลิงไม่ยอมแพ้ เขารู้ว่านี่คือจุดวิกฤต เขาต้องหาทางทำลายเกราะนั้นให้ได้

"เจ้าคิดว่ามันคือทั้งหมดแล้วหรือ?" เพลิงถามพลางยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า...ข้ามีอะไรมากกว่าดาบเล่มนี้"

ทันใดนั้น เพลิงก็หลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ เขาเริ่มรวบรวมพลังที่อยู่ภายใน ร่างกายของเขาเริ่มส่องสว่างขึ้นมาด้วยเปลวไฟสีฟ้าที่แรงกล้ากว่าเดิม มันไม่ใช่แค่พลังงานที่มาจากดาบอีกต่อไป แต่มันคือพลังที่มาจากจิตวิญญาณของเขาเอง

"นี่คือ...รัตติกาลเพลิง!"

แสงสีฟ้าเจิดจ้าพวยพุ่งออกมาจากร่างของเพลิงราวกับดวงอาทิตย์ขนาดย่อม มันสาดส่องเข้าไปยังเกราะเงาสีม่วงของชายในหน้ากาก

เกราะเงาเริ่มสั่นคลอน มันไม่สามารถต้านทานพลังอันบริสุทธิ์ของเพลิงได้ เสียงดัง "ครืนนน" ดังขึ้นพร้อมกับรอยร้าวที่ปรากฏขึ้นบนเกราะ

"เป็นไปไม่ได้! พลังนี้...มันมาจากไหน!" ชายในหน้ากากตะโกนอย่างตกใจ

"มันมาจาก...ความหวัง...และแสงสว่าง!" เพลิงตะโกนกลับ เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วทั้งดาดฟ้า

เปลวไฟสีฟ้าของเพลิงลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่เปลวไฟที่เผาผลาญ แต่เป็นเปลวไฟที่ชำระล้าง เปลวไฟที่ขับไล่ความมืด

ในที่สุด เกราะเงาก็ไม่สามารถทนทานได้อีกต่อไป มันแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ละอองสีม่วงเหล่านั้นสลายหายไปในอากาศ ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

ชายในหน้ากากยืนนิ่ง ตัวสั่นเทา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีพลังเช่นนี้อยู่บนโลก

"เจ้า..." ชายในหน้ากากอ้าปากค้าง แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

เพลิงก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ดาบในมือของเขายังคงเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ

"ถึงเวลาจบสิ้นแล้ว" เพลิงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

แต่ก่อนที่เพลิงจะได้ลงมือ ชายในหน้ากากก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ยังคงมีสายฝนโปรยปราย

"เจ้าจะเสียใจ...ที่ทำให้ข้าโกรธ" ชายในหน้ากากกล่าว "เพราะนี่...ยังไม่จบ!"

ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง พร้อมกับแสงไฟสีแดงและสีน้ำเงินที่สาดส่องขึ้นมาบนท้องฟ้า

"อะไรกัน?" เพลิงหันไปมอง

"เจ้าคิดว่าองค์กรเงาจะยอมแพ้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?" ชายในหน้ากากหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น!"

ร่างของชายในหน้ากากเริ่มเลือนหายไปในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบที่แว่วมา

"การรอคอย...สิ้นสุดลงแล้ว..."

เพลิงยืนนิ่ง มองไปยังทิศทางที่ชายในหน้ากากหายไป เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

เสียงไซเรนดังขึ้นเรื่อยๆ และในไม่ช้า ผู้คนจำนวนมากในชุดสีดำก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปลายทางเดินของดาดฟ้า พวกเขาถืออาวุธที่ดูแปลกตา และมีสีหน้าเคร่งเครียด

เพลิงรู้ตัวว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตราย เขาต้องรีบตัดสินใจ

"แผนของพวกมัน...ซับซ้อนกว่าที่คิด..." เพลิงพึมพำ

เขาหันกลับไปมองรอบๆ ดาดฟ้า ราวกับกำลังค้นหาทางหนี แต่ดูเหมือนว่าทางออกทุกทางจะถูกปิดกั้นไปหมดแล้ว

"รัตติกาลเพลิง...ยังอีกยาวไกล..."

เพลิงยกดาบขึ้น เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ ท่ามกลางพายุฝนและกองกำลังที่ไม่ทราบที่มา...