หยาดฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ก่อตัวเป็นม่านสีเทาขมุกขมัวบดบังทัศนียภาพอันเวิ้งว้างของมหานครยามค่ำคืน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับจะประกาศก้องถึงการมาถึงของหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา เพลิงยืนนิ่งราวกับรูปสลักท่ามกลางลมพายุที่โหมกระหน่ำ เสื้อผ้าเปียกชุ่มแนบติดผิวหนัง เส้นผมสีเข้มที่ปกติจะจัดทรงอย่างประณีต บัดนี้เปียกโชกจนย้อยลงมาปรกใบหน้า ดวงตาคมกริบสะท้อนประกายความมุ่งมั่นที่ไม่มีวันสั่นคลอน แม้จะยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและความสิ้นหวัง
เบื้องหน้าของเขาคือตึกระฟ้าอันโอ่อ่า โครงสร้างเหล็กและคอนกรีตที่เสียดฟ้าขึ้นไปจนสุดสายตา มันคือฐานทัพหลักของ "เงาทมิฬ" องค์กรลับที่เพลิงหมายหัวมาตลอดหลายปี องค์กรที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา และวันนี้ คือวันที่เขาจะทวงคืนทุกอย่างกลับมา
"พร้อมแล้วใช่ไหม เพลิง" เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงของ "พายุ" สหายคู่ใจผู้ไม่เคยทอดทิ้งเขา พายุยืนอยู่ไม่ไกลนัก มือข้างหนึ่งถือปืนไรเฟิลคู่ใจ อีกข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
เพลิงหันกลับมามอง สบตาพายุอย่างเข้าใจ "พร้อมเสมอ" เขาตอบ เสียงแหบพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะปะทุ
"แผนการที่วางไว้ มันเสี่ยงมากนะ" พายุเตือน "ถ้าผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว เราอาจจะไม่ได้ออกมาจากที่นี่อีก"
"เรารู้" เพลิงตอบ สายตายังคงจับจ้องไปยังตึกสูงเบื้องหน้า "แต่เราไม่มีทางเลือกแล้ว พายุ เราต้องจบเรื่องนี้ที่นี่"
หยาดฝนสาดซัดใบหน้าของทั้งคู่ แต่ไม่มีใครแสดงท่าทีหวั่นไหว ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นจากการต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้พวกเขามั่นใจในตัวกันและกัน
"ถ้ามันจำเป็น..." พายุพูด พลางยกปืนไรเฟิลขึ้นเล็ง "ฉันจะคอยคุ้มกันนายจากตรงนี้"
"ขอบใจ" เพลิงพยักหน้า "นายจัดการกับพวกที่พยายามขวางทาง ส่วนฉันจะลุยเข้าไปข้างใน"
เขากระชับปืนพกคู่กายที่เหน็บไว้ที่เอว ตรวจสอบซองกระสุนอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเป้าหมาย ร่างสูงโปร่งของเพลิงดูราวกับจะกลืนหายไปกับความมืด แต่ดวงตาของเขาเปล่งประกายราวกับไฟที่พร้อมจะลุกโชน
"ได้เวลาแล้ว" เพลิงเอ่ยขึ้น ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่ถูกยิงออกจากคันธนู
เขาวิ่งไปตามหลังคาตึกที่เปียกชื้น ลื่นปรื้ดด้วยหยาดฝน แต่เท้าของเขากลับก้าวไปอย่างมั่นคง ราวกับได้ฝึกฝนมานับพันครั้ง เสียงฟ้าร้องยังคงดังกึกก้องเป็นแบ็คกราวด์ให้กับเสียงฝีเท้าที่ดัง "ตับ ตับ" อยู่บนหลังคา
เมื่อเข้าใกล้ตึกเป้าหมายมากขึ้น เพลิงก็เริ่มเห็นแสงไฟที่สว่างวาบขึ้นมาจากช่องหน้าต่างบางบาน แสดงให้เห็นถึงความเคลื่อนไหวภายใน เขาได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแว่วมาตามลม แต่ก็พยายามเพ่งสมาธิไปยังเป้าหมายหลัก
"มีหน่วยรักษาความปลอดภัยปรากฏตัวแล้ว" เสียงของพายุแว่วเข้ามาในหูฟังขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่
"รับทราบ" เพลิงตอบ พลางกวาดสายตามองไปรอบตัว เขาเห็นเงาตะคุ่มของหน่วยรักษาความปลอดภัยที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนหลังคาของตึกข้างเคียง
"ระวังตัวด้วย" พายุเตือน
เพลิงพยักหน้ารับ เขาไม่ต้องการคำเตือนใดๆ อีกแล้วในเวลานี้ เขามีหน้าที่ที่ต้องทำ และไม่มีอะไรจะมาขวางกั้นได้
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้น!
กระสุนพุ่งเฉียดใบหน้าของเพลิงไปอย่างหวุดหวิด เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบโต้กลับอย่างรวดเร็ว เขาหมอบลงต่ำ หลบเข้าที่กำบังหลังเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่บนหลังคา
"พวกมันรู้ตัวแล้ว!" เพลิงตะโกนผ่านหูฟัง
"ฉันจัดการให้!" พายุตอบกลับมา เสียงปืนไรเฟิลของเขาก็ดังขึ้นทันที เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับพายุหมุน
เพลิงใช้จังหวะที่พายุยิงตอบโต้ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นอีกครั้ง เขาเห็นหน่วยรักษาความปลอดภัยสองนายกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ในมือของพวกเขามีอาวุธปืนที่ดูทันสมัย
"ไปตายซะ!" เพลิงตะโกน เสียงกึกก้องไปด้วยความเดือดดาล เขากระโดดออกจากที่กำบัง หมุนตัวกลางอากาศ ก่อนจะปลดปล่อยกระสุนจากปืนพกของเขาออกไป
สองนัด! แม่นยำ!
หน่วยรักษาความปลอดภัยทั้งสองนายล้มลงไปกองกับพื้น เสียงกระสุนยังคงดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ แต่เพลิงไม่หยุด เขารู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
"ทางเข้าด้านหน้ามีพวกมันเยอะเกินไป" เพลิงรายงาน "ฉันจะหาทางเข้าไปทางช่องระบายอากาศ"
"ระวังพวกกับดัก" พายุเตือน
เพลิงพยักหน้ารับ เขาค่อยๆ เคลื่อนที่ไปตามขอบหลังคา มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขาเห็นช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก
เมื่อไปถึง เขาตรวจสอบบริเวณรอบๆ อย่างระมัดระวัง ด้วยทักษะที่ฝึกฝนมาหลายปี เขาเห็นร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ ที่บ่งบอกว่านี่อาจเป็นทางเข้าที่ปลอดภัยกว่า
"ฉันจะเข้าไปแล้ว" เพลิงบอก
"โชคดี" พายุตอบ
เพลิงค่อยๆ ไต่เข้าไปในช่องระบายอากาศที่มืดมิดและอับชื้น เขาได้กลิ่นสนิมและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว แต่สมาธิของเขายังคงจดจ่ออยู่กับภารกิจ
เขายังคงเคลื่อนที่ต่อไปในความมืดมิด เสียงฝีเท้าของเขาเงียบเชียบราวกับเงา แม้ว่าด้านนอกจะมีพายุฝนโหมกระหน่ำ แต่ภายในช่องระบายอากาศแห่งนี้ กลับมีความเงียบสงัดที่น่าขนลุก
เมื่อผ่านไปสักพัก เพลิงก็รู้สึกว่าช่องระบายอากาศกำลังจะสิ้นสุดลง เขาได้ยินเสียงการสนทนาจากด้านล่าง ราวกับว่ามีคนกำลังตรวจตราอยู่
"ระวังตัวด้วย" พายุเตือนผ่านหูฟัง
เพลิงผงกศีรษะรับ เขาเห็นแสงไฟสลัวๆ ส่องลอดเข้ามาจากตะแกรงเหล็กเบื้องหน้า
"ฉันเห็นเป้าหมายแล้ว" เขาบอก
เขาค่อยๆ ดึงตะแกรงเหล็กออกอย่างเงียบเชียบที่สุด ก่อนจะหย่อนตัวลงสู่พื้นด้านล่างอย่างนุ่มนวล
เขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับดูเย็นชาและว่างเปล่า ผนังเต็มไปด้วยภาพวาดโบราณ และมีรูปปั้นหินอ่อนตั้งตระหง่านอยู่ตามมุมต่างๆ
"นายอยู่ที่ไหน" พายุถาม
"ห้องโถงหลัก" เพลิงตอบ "ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นส่วนต้อนรับ"
เขาเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองนายกำลังยืนประจำตำแหน่งอยู่ไม่ไกลนัก แต่พวกเขากลับไม่ได้สังเกตเห็นการปรากฏตัวของเขา
"ฉันจะจัดการพวกมันเอง" เพลิงบอก "นายเตรียมพร้อมรับมือกับพวกที่จะตามมา"
"ได้เลย" พายุตอบ
เพลิงค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองนายอย่างเงียบเชียบ เขาเคลื่อนไหวราวกับนักล่าที่กำลังย่องเข้าหาเหยื่อ
เมื่อได้จังหวะที่เหมาะสม เพลิงก็พุ่งเข้าใส่!
เขาใช้หมัดที่หนักหน่วงต่อยเข้าที่ใบหน้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนายแรกอย่างจัง จนอีกฝ่ายเซถลาไป ก่อนจะใช้ศอกตีเข้าที่ท้ายทอยของนายที่สองจนสลบไปโดยไม่ทันตั้งตัว
"เรียบร้อย" เพลิงบอก
"เยี่ยมมาก" พายุตอบ "แต่ระวังนะ ฉันได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังใกล้เข้ามา"
"รับทราบ" เพลิงตอบ เขากระชับปืนในมือแน่น ดวงตาของเขามองสำรวจไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
เขาเดินลึกเข้าไปในโถงใหญ่ พลางมองหาทางที่จะมุ่งหน้าต่อไป ทันใดนั้นเอง ประตูบานใหญ่ที่อยู่สุดปลายโถงก็เปิดออก!
เงาร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นในกรอบประตู ร่างนั้นสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าปกปิดด้วยหน้ากากที่ดูน่าเกรงขาม
"ในที่สุด เจ้าก็มาถึง" เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากร่างนั้น "เพลิง"
เพลิงหยุดนิ่ง สายตาจ้องมองไปยังร่างที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่กระพริบ
"แก!" เพลิงกัดฟันกรอด
"ข้าคือผู้ที่จะทำให้เจ้าได้พบกับจุดจบ" ร่างนั้นกล่าว
"ฝันไปเถอะ!" เพลิงตะโกน พร้อมกับยกปืนขึ้นเล็ง
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้น!
กระสุนพุ่งออกมาจากปืนของเพลิง!
แต่ร่างนั้นกลับหลบได้อย่างรวดเร็วราวกับสายลม!
"เจ้ายังห่างไกลนัก" เสียงทุ้มต่ำนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
เพลิงรู้ดีว่าเขาได้เผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว การต่อสู้ครั้งนี้ จะเป็นการตัดสินชะตากรรมของเขา และของทุกสิ่งทุกอย่างที่เขายึดมั่น
หยาดฝนยังคงโปรยปรายลงมาภายนอก แต่ภายในตึกสูงเสียดฟ้าแห่งนี้ การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น...
...แล้วใครเล่า จะเป็นผู้ที่ยืนหยัดอยู่ได้ ในค่ำคืนแห่งรัตติกาลเพลิงนี้?
รัตติกาลเพลิง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก